Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ


Εξώφυλλο Οπισθόφυλλο

ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΕ 40.000

oti_agapw_einai_diko_sou

 

…και δυο λόγια από τον συγγραφέα

   Όπως και στα προηγούμενα βιβλία μου, στο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» ακολούθησα την τεχνική της πολυεπίπεδης γραφής, αφήνοντας τον αναγνώστη να σταθεί μόνο στη μυθοπλασία ή και ν’ ανιχνεύσει όσα κρύβονται κάτω από αυτή.

Άλλωστε ένα βιβλίο γεννά τόσα όσοι και οι αναγνώστες του, δεδομένου ότι καθένας κινητοποιεί τις δικές του προσλαμβάνουσες. Επιδίωξή μου το μυθιστορηματικό ταξίδι και η αναγνωστική ευφορία. Συνάμα να μιλήσω για την επιφάνεια και τον βυθό, την ψυχή· το πάλεμα των εσωτερικών φωνών και τις έξωθεν συνθήκες που προδιαγράφουν την τύχη των ανθρώπων· τις λαβωματιές της ιστορίας όπως αντανακλούν πάνω μας· τις επιπτώσεις του εμφύλιου σπαραγμού, τους εθνικούς και πολιτισμικούς ακρωτηριασμούς και την ανδροκρατούμενη κοινωνία, αξιοποιώντας κώδικες και σύμβολα (νεκροκεφαλή, κομμένη γλώσσα του Ερμεία, ευμεγέθης αντρική φύση του Άνδη κ.α.)·την πολιτική ουτοπία, την αξία της ατομικής καλλιέργειας, τη μηδενιστική στάση και την έλλειψη νηφαλιότητας και περίσκεψης στις αντιδράσεις μας· την επίδραση του συναισθήματος στη λογική· την ανθρωπογεωγραφία, τις παθογένειες και τα σύνδρομα των δεκαετιών 1960-1990· τις πολλές «Ελλάδες» και τα κρίματα των προηγούμενων γενιών που βασανίζουν τις επόμενες· την ενδοοικογενειακή βία· την έννοια της πατρίδας και πλήθος επιμέρους θεμάτων. Τέλος για τον έρωτα και την αγάπη, που μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια, έρχονται να μεταβολίσουν το «δικό μου» και να το κάνουν »δικό σου», εξού και ο τίτλος. Προσδοκία μου να λειτουργήσει ως αισιόδοξη πνευματική πτήση κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας.

Γιάννης Καλπούζος

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ – Βίντεο

 

 

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ – Αποσπάσματα

oti_agapw_einai_diko_sou_exwfyllo2

http://www.kalpouzos.gr/apospasmata/oti_agapw_einai_diko_sou.pdf

 

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ – Κριτικές


Απόψεις αναγνωστών

Το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» είναι ένα αριστοτεχνικά γραμμένο σύγχρονο μυθιστόρημα που τα έχει όλα: έρωτα, ιστορία, πολιτική, φιλοσοφική σκέψη, μυστήριο, αλληγορίες, ίντριγκα, προβληματισμό και, κυρίως, μοναδικούς ήρωες-πρωταγωνιστές. Δίνονται όλα στον αναγνώστη μέσα από μια καθηλωτική και ευρηματική αφήγηση και έναν μεστό και δουλεμένο λογοτεχνικό λόγο – γνωστή και ανιχνεύσιμη τακτική του Γιάννη Καλπούζου.
Μαρίτα Αμοιρίδου, φιλόλογος

Papaioannou Ioannis Eίναι από τα βιβλία που εάν το ξαναδιαβάσεις θα διαπιστώσεις ότι ανακαλύπτεις κάποια πράγματα από άλλη οπτική γωνία . Ο Γιάννης συνεχίζει να μας εκπλήσσει τόσο με τη πλοκή των βιβλίων όσο και με την αμεσότητα των ηρώων του .


Eva Michalena

ΠΟΛΛΑ, ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ!!! Το αγόρασα τυχαία στο αεροδρόμιο για να μου κρατήσει συντροφιά στο ταξίδι μου στη Μάλτα και τελικά το ταξίδι μου έγινε το βιβλίο σας αντί για τη Μάλτα!!!

νομικη κορτεση Υπέροχο βιβλίο. Όπως και τα προηγούμενα. Να μη μπορείς να το αφήσεις απ τα χέρια σου

αδαμαντια γκουσκου ΑΠΛΑ ΜΑΓΙΚΟ, ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ.ΕΓΩ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΩΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ!


Dimitrios Vagias

Μόλις τελείωσα τα Ότι αγαπώ είναι δικό σου, εξαιρετικό πρωτότυπο ευρηματικό!!!!!μπράβο.

Elena Ni

Υπέροχο!! Μόλις το τελείωσα… Δε πρόλαβε να κλείσει 24 ώρες. Με καθήλωσε όπως τα προηγούμενα τρία βιβλία σας. Επισκέπτομαι την Άρτα αρκετά συχνά, -τόπος καταγωγής του άντρα μου- και στις βόλτες μου, “συναντώ” τους ήρωες των βιβλίων σας!

Georgia Pantazi

Το αγορασα προχθες!!!Το ‘ηπια’ ηδη!!!!!Ενα μυθοπλαστικο,ιστορικο,ερωτικο αστυνομικο συνοσυθελα με το γνωστο ιδιωμα του κυριου Καλπουζου και την ικανοτητα του να μας ταξιδευει στα αγαπημενα του μερη,στον τοπο του.γεια σου Ανδη αντιο Θαλεια.ευχαριστουμε!!!!!!!!!!

Maria Kostoglaki Chartofili

Το τελείωσα…..υπέροχο , λίγο διαφορετικό απ τα προηγούμενα…..και με αναφορά στο νησί μου και τον αγαπημένο μου συγγραφέα! Ευχαριστώ …το απόλαυσα αν και δεν μαγείρεψα δυο μέρες !

Μας γυρισε ολους στα χωρια και τους παιδικους μας ερωτες.πραγματικο αληθινο καθαρη σκεψη

Katerina Ziori

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ. ΝΑ΄ΧΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ!!!! ΕΞΟΧΟ ΚΑΙ ΕΥΦΥΕΣΤΑΤΟ!!

ManouLitsa Lykaki

ξενυχτησα χθες βραδυ να τελειωσω το υπεροχο βιβλιο που εγραψες. ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ πολλα συγχαρητηρια.

Σπύρος Κούρτης

Δεν μπορούσα να το αφήσω.
Πέρασα ένα ονειρεμένο ΣΚ.

Aris Roussos

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!!!!!! οπως και τα προηγουμενα!!!

Jenny Tzeni

ΑΓΓΙΓΜΑ ΨΥΧΗΣ!!!!!!!ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΕΓΚΑΡΔΙΑ!!!!!!!

Anita Vierrou

Και αυτο το βιβλιο με εχει συναρπασεικαι συγκινησει!!!! Ο χειρισμος της γλωσσας εκπληκτικος, η παραθεση των επιπτωσεων τηςιστοριας στις ζωες των ανθρωπων συγκλονιστικη!!!! Ενα μεγαλο ευχαριστω για την καθαρη λογοτεχνια που μας προσφερει!!!!

Λία Μίλτου

Διαβασα απνευστι το <ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ>.Ομολογω ότι με καθηλωσε κυριολεκτικα.Δεν θα μπω σε λεπτομερεις δοκιμιακες αναλυσεις εξ αλλου είναι των ειδικων ρολος.Οι παραλληλισμοι και οι αλληγοριες αναφέρονται στο τελος από τον ιδιο τον συγγραφεα.Εκεινο που θα προσθεσω είναι ότι αυτό το βιβλιο είναι ενας υμνος στον ερωτα και την ποιηση που αποπνεει μονο η πενα του Καλπουζου μπορει να αποδωσει!Ευχαριστούμε που υπάρχεις Γιαννη Καλπουζο…!!

Infada Spain

Πολύ καλή η κριτική…να προσθέσω κι εγώ,που το διάβασα μονορούφι,κάτι; Ό,τι και να γράψει ο Γιάννης Καλπούζος το αγαπώ!!

Crighton-triantou Kathleen

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ, ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!

Ελίζα Πλατή

Καλοτάξιδο!από εχθές που το αγόρασα το διάβαζω μονορούφι.Συγχαρητήρια!

Δήμητρα Κωλέτη

Σας ευχαριστώ που το αναρτησατε κυριε Καλπουζο! Ήταν ένα υπέροχο, πρωτότυπο και ευφυές βιβλίο!! Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!! Να είστε καλά να μας δίνετε πάντα τέτοια έργα! Καλή Ανάσταση!

George Tsaltas

Το ξεκίνησα Γιάννη και ήδη ταξιδεύω…

Nikolou Savvoula

ΓΙΑΝΝΗ !!!!ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ……….ΚΑΙ ΓΕΛΑΩ……!!!!!!ΕΧΕΙ ΧΙΟΥΜΟΡ…..ΕΧΕΙ..ΜΥΝΗΜΑΤΑ……ΕΧΕΙ…ΕΡΩΤΑ…ΕΧΕΙ ΠΑΤΡΙΔΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Όλγα Αυγητίδου

Δεν έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για τα δικά μου κριτήρια. Ας πω απλά πως έχω διαβάσει αρκετά. Υπάρχουν συγγραφείς αγαπημένοι, τα βιβλία των οποίων απολαμβάνω να διαβάζω. Τον καθ’ έναν όμως τον προτιμώ για κάποιο συγκεκριμένο λόγω. Για παράδειγμα, τον Mark Twain τον θεωρώ από τους καλύτερους στον τρόπο που νιώθει και περιγράφει την παιδική ψυχή. Τον Hemingway, για τον αλληγορικό τρόπο έκφρασης. Τον Tolstoy για τον άμεσο τρόπο που έχει να αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη, όχι περίπλοκο γράψιμο αλλά, λιτό και κατανοητό. Αποδίδει σημαντικές έννοιες της ζωής με απλότητα. Αντίθετα, το «θυρίο» της λογοτεχνίας, ο Dostoyevsky, για το λαβύρινθο-μυαλό που είχε και φυσικά έγραφε με τον ανάλογο τρόπο. Περιγράφει την ζωή με έναν φιλοσοφικό τρόπο και όταν τον διαβάζει κανείς, νιώθει σαν να είναι ο εγκέφαλός μου μια μηχανή η οποία δουλεύει στη μέγιστη ισχύ της. Μου αρέσει ο Gorky για το διδακτικό του ύφος. Ο Καζαντζάκης πάλι γράφει με έναν ιδιοφυή τρόπο. Περνάει τα πιο σημαντικά μηνύματα με τον πιο απαρατήρητο τρόπο. Ο Bunin για τον τρόπο που περιγράφει την φύση και γενικά το περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζονται οι ιστορίες του. Η Pearl Buck για το συναίσθημα που βγάζει μέσα από τα μυθιστορήματά της.
Μ’ εσάς κύριε Καλπούζο, συμβαίνει κάτι το μοναδικό, το παράξενο και το ιδιοφυές. Έχετε ένα μοναδικό ταλέντο. Όλα τα καλά στοιχεία που έχει ο κάθε καλός συγγραφέας είναι συγκεντρωμένα στο δικό σας γράψιμο. Και πολλά άλλα φυσικά. Ο τρόπος γραφής σας είναι σαν ένα πλήρες γεύμα που έχει μέσα όλα τα απαραίτητα συστατικά για τον οργανισμό. Και μετά ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από τίποτα άλλο. Τέλος, είναι γνωστό πως είναι πιο δύσκολο να κάνεις τον απέναντί σου να γελάσει παρά να κλάψει. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου σας, η ψυχή του αναγνώστη γεμίζει με «ήλιο». Σας ευχαριστώ για ακόμη έναν θησαυρό που μας χαρίσατε.

Katerina Margari

Κύριε Γιάννη, μόλις τέλειωσα το “ότι αγαπώ είναι δικό σου”.
Μοναδικά υπέροχο. Σας ευχαριστώ.

Fotini Zavvou

ειναι εξαιρετικο!!Μας χαριζεις απιστευτες ωρες !!

Giota Kalamara

ΜΑΓΙΚΟ, είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει την άποψή μου για το νέο σου αριστούργημα. Πολλά συγχαρητήρια!

Fe Tsipi

Εξαιρετικό και το νέο σας μυθιστόρημα!!!
Καλή συνέχεια στο έργο σας.

Dora Papadopoulou

Καλοτάξιδο το βιβλίο σας κύριε Καλπούζο!!! Περίμενα πώς και πώς να βγει στην αγορά και το διάβασα σε 2 νύχτες, εξαιρετικό όπως όλα τα υπόλοιπα!!!!

Δώρα Ντάνου

Καλησπερα σας και Χριστος Ανεστη
λιγο πριν την Ανασταση τελειωσα το Οτι αγαπω ειναι δικο σου. Πραγματικα ανασταση ψυχης. Οτι πιο τελειο εχω διαβασει. Θερμα συγχαρητηρια.

Tetta Pelekouda

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ !!!!!!

Efi Metikidou

Μπράβο Γιάννη! Το τέλειωσα στην πτήση επιστροφής στην Γερμανία! Να είσαι καλά να γράφεις!

Εύη Κορασίδη

Aγαπητέ κε Καλπούζο,

το ταξίδι μου μέσα απ’τα βιβλία ξεκίνησε απ΄ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Αγαπώ τα υπαρκτά ταξίδια αλλά κι αυτά που μου δίνει το εισιτήριο ο συγγραφέας. Το ΄΄ Ότι αγαπώ είναι δικό σου” άγγιξε την ψυχή μου, μ’ έφερε σε επαφή με τις πολλές Ελλάδες και μου θύμισε συναισθήματα που πρέπει να έχουν ισχυρή θέση στη ζωή μας.
Ευχαριστώ για την όμορφη διαδρομή..

Εύη Κορασίδη

Με γοήτευσε, με ταξίδεψε. Παρότι το αγόρασα με επιφύλαξη καθόσον ειχε ερωτικό περιεχόμενο , μου απέδειξε ότι και τα ερωτικά έργα δεν θυμίζουν πάντα ΑΡΛΕΚΙΝ. Όταν ο συγγραφέας είναι τόσο ικανός , μπορούν να έχουν πολλές προεκτάσεις. Εξαιρετική πλοκή καταπληκτική χρήση της γλώσσας, γοητευτικοί ήρωες!!

Ειρηνη Σεβασλιδου

Μολις τελειωσα το βιβλιο σας οτι αγαπω ειναι δικο σου.Ειμαι μολις 15 και με ταξιδεψε,με αγγιξε. Κάθισα και το διαβασα σε 3 μερες χωρις να θελω να τελειωσει. Συγχαρητηρια!

Elsa Parasidou

Groningen Ollandias…
Teleia suntrofia to neo sas vivlio sta dialeimata apo ti sxoli..sugxaritiria! !

Tasia Du Guarde

Γιάννη καλημέρα! Δε ξέρω για πόσο καιρό θα κουβαλάω μέσα μου το “ότι αγαπώ είναι δικό σου”. Χθες το ξεκίνησα …χθες το τελείωσα. Λες κι αγκιστρώθηκε στα χέρια μου…Και από δω και μπρος… μόνιμα στη ψυχή μου…Γέλασα, έκλαψα, ένοιωσα αγωνία, έκπληξη και στο τέλος γλυκιά ανακούφιση… Έχει δίκιο ο Μάνος Ελευθερίου που λέει ότι είναι το καλύτερό σου!!! Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιάννη! Να σαι πάντα καλά!

Fotini K. Hatziefstratiou

Αυτό το Σαββατοκύριακο, ότι αγάπησα, είναι δικό σας: Τον Άνδη και την Θάλεια, όσους νικήθηκαν και όσους νίκησαν, όσους υπόμεναν και όσους διεκδίκησαν, την Ελλάδα του χτες και του σήμερα, με τα κουσούρια και τις παθογένειες της, τα ποτάμια που πνίγουν και τις διηγήσεις που αποκαλύπτουν, τις λέξεις σας που μου χάρισαν το όμορφο και εποικοδομητικό ταξιδι σε αυτό που εγώ ορίζω ως πατρίδα, και φυσικά το έναυσμα που μου δόθηκε για να προβληματιστώ, να σκεφτώ, να αναζητήσω, να συγκινηθώ, να θυμηθώ, να φανταστώ, μέχρι και να ονειρευτώ. Σας ευχαριστώ που μας χαρίσατε μέσα και από αυτό το βιβλίο την ευκαιρία να νιώσουμε εμείς οι αναγνώστες σας πως ότι εσείς αγαπήσατε, ότι είναι πλέον και δικό μας… Άλλωστε, αυτό το μοίρασμα, δεν αποτελεί και την πεμπτουσία του να γράφει κανέις και να εκδίδει/δημοσιέυει τα όσα γράφει;

Anthi Saranti 23 Ιουλίου

Διάβασα το “Οτι αγαπώ ειναι δικό σου” σε μια μερα.. Ως το πρωί,. Με μαγεψε, με ταξίδεψε, μου μίλησε… Υπέροχο, εξαιρετικό.! Συγχαρητήρια για αυτό το γράψιμο……!!!

Ευδοκία Φανερωμένου

26 Ιουλίου 1:21 π.μ.
Πριν πολύ λίγο καιρό αξιώθηκα να διαβάσω το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σας”, που μου χαρίστηκε ως δώρο. Δε σας είχα ξαναδιαβάσει. Το διάστημα της ανάγνωσης, υπήρξε από τα ωραιότερα ταξίδια που έχω κάνει. Το στήσιμο του μυθιστορήματος, η αγωνία, η εγκιβωτισμένη ποίηση στα σωστά σημεία, το χτίσιμο των ηρώων, οι νύξεις σας σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα, και κυρίως ο λόγος σας, ο τρόπος της αφήγησης, με συνεπήραν από τις πρώτες σελίδες. Και το σημαντικότερο ήταν οι σωστές δόσεις όλων αυτών των επιπέδων. Ήταν αυτό που λένε το “τόσο…όσο”. Το ίδιο εντυπωσιάστηκα από την ευρηματικότητα και απο την αποκάλυψη στο τέλος της φιλοσοφίας σας ως προς την επιλογή των ηρώων. Μελαγχόλησα παροδικά όταν τελείωσε η ανάγνωση. Και αγόρασα αμέσως μετά το Ιμαρέτ, που με έχει μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο και με τροφοδοτεί όχι μόνο με γνώσεις, αλλά και με εικόνες και συναισθήματα. Και εννοείται ότι σκοπεύω να διαβάσω όλα τα μυθιστορήματά σας. Σας εκφράζω για ακόμη μια φορά το θαυμασμό και την εκτίμησή μου, λοιπόν, μέσω αυτού του μηνύματος, και σας ευχαριστώ για το δικό μου “μεταβολισμό” μέσω του δικού σας λειτουργήματος… Οι δικές μου, δειλές κουβέντες σε ένα -αφημένο τον τελευταίο καιρό, λόγω υ ποχρεώσεων- μπλογκάκι: http://kokkinhomprela.blogspot.gr/

Katerina Kalemkeridoy

3 Αυγούστου 12:02 π.μ.
Καλησπερα κ Καλπουζο μολις τελειωσα το υπεροχο βιβλιο σας!!! το αγορασα χθες το απογευμα, δε κοιμηθηκα ολη νυχτα γιατι με συνεπηρε,δε μπορουσα να σταματησω το διαβασμα… τα συγχαρητηρια μου για το καταπληκτικο σας εργο!!!

Anna Zymali‎Γιάννης Καλπούζος

30 Ιουλίου στις 8:49 μ.μ. •
Συγχαρητηρια για το βιβλιο σας:Ο τι αγαπω ειναι δικο σου ! Γλυκοπικρο σαν τη ζωη , ποιητικο-λυρικο σαν το πνευμα σας, ιδιαιτερα μοναδικο σαν το ταλεντο σας ,συγκινητικο σαν το ομοτιτλο τραγουδι,ανατρεπτικη πλοκη και υπεροχη τελικη εξελιξη !!! Μιλησατε στη ψυχη μου , ξυπνησατε αναμνησεις, ζωντανεψατε στιγμιοτυπα της τοτε εποχης…και ΕΥΓΕ ΣΑΣ !!!

Panayiota Gkogkosi‎Γιάννης Καλπούζος

5 Αυγούστου στις 6:36 μ.μ. •
Μόλις τέλειωσα το βιβλίο σας “Ο,τι αγαπώ είναι δικό σου” ! Μου άρεσαν πολύ ο τρόπος που περιγράφετε την Άρτα (με μαγεψε από το Ιμαρέτ) , ο κατανοητός και διδακτικός τρόπος που αναφέρετε ιστορικά στοιχεία και τις επιπτώσεις τους, η ψυχογράφηση των ηρώων, το αισιόδοξο τέλος που αφήνει την αγάπη να νικά μετά από νηφαλιότητα και περίσκεψη ! Αυτό που με ξάφνιασε όμως ευχάριστα είναι η περιγραφή των Σπετσών ! Δεν περίμενα να διαβάσω για τις Σπέτσες ! Δίνετε στο νησί μια θετική αύρα που και εγώ πιστεύω ότι έχει ! Να είστε πάντα καλά και να συνεχίσετε να γράφετε γιατί τον τρόπο σκέψης σας τον έχουμε ανάγκη !

Christina Maniati‎Γιάννης Καλπούζος

Νομίζω ότι το τελευταίο πόνημά σας, “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”, είναι το καλύτερό σας! Τόσο λυρική η ερωτική ιστορία του Άνδη και της Θάλειας, πλαισιωμένη από το διακριτικό φόντο της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας αλλά και της ποίησης! Καταπληκτικό! Συγχαρητήρια!

Sotiris Tsoulos

6 Αυγούστου
Γιάννη καλημέρα, ελπίζω να περνάς ένα καλοκαίρι όπως τα πολύ πολύ παλιά και απλα.. αυτά που ήταν μονο καλοκαίρι Εγω μενω πια στην Κωνσταντινούπολη μονιμα εδω και 2 χρόνια και προχτες μου έστειλε η Χριστινα το “Ο,τι αγαπω είναι δικό σου” ειμαι στην περίοδο που ειναι ο Ανδής στα Εξάρχεια … υπό κανονικές συνθήκες θα το είχα τελειώσει αλλα για να φανταστείς χτες μπορεσα να διαβάσω από τη 01:00 μέχρι τις 02:00 το βράδυ. εκτός από το ότι πιά μπορώ να συσχετιστώ με τους χαρακτήρες και τις περιοχές γουστάρω που δεν έκανες έκπτωση στην γλώσσα . Είναι τα ελληνικά που προσπαθώ να μιλαω. Σωστά ελληνικά με πραγματικά όλο το εύρος τους ανοιγμένο .. Το φχαριστήθηκα .. όλοι προσπαθούν να απλοποιήσουν την γλώσσα για τον μέσο αναγνώστη.. καλά έκανες και το έσκισες , τέλεια ελληνικά χωρίς προσποίηση -φιοριτούρες και υπερβολλή .. απλά η γλώσσα απλωμένη με όλη τη δύναμή της.. Τέλειο! θα σου γράφω και άλλα στην πορεία ! καλό καλοκαίρι

Despoina Alexaki

Ενα πραγματικο αριστουργημα.συγχαρητηρια..Το “Οτι αγαπω ειναι δικο σου” ειναι μεσα στην καρδια μου..

Stauroula Sarantopoulou

Το βιβλιο σας μου κανε συντροφια στις διακοπες μου,στην κυριολεξια το ρουφηξα! Εξαιρετικο ειναι το λιγοτερο που μπορω να πω!

Κίμων Πανάρετος

11 Αυγούστου
Εξαιρετικό το διάβασα με μια ανάσα !!! Μπράβο!!!!!

Ιωάννα Αναστασοπούλου

16 Αυγούστου
Μόλις ολοκλήρωσα το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”.Πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο.Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία παρά το νεαρό της ηλικίας μου και ομολογώ πως είναι από τα καλύτερα,εαν όχι το καλύτερο.Το μόνο που χρειάζεται τώρα ειναι ένα δεύτερο βιβλίο με την συνέχεια!Έτσι πιστευω θα ολοκληρωθεί αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα!!

Βάσω Κανλή

Νιώθω μια γαλήνη να με τυλίγει μετά από αυτή την εμπειρία. Αυτό δεν είναι μυθιστόρημα, ποίημα είναι! Ο Γιάννης Καλπούζος είναι ένας σπουδαίος ποιητής, ξεναγός στον γλυκασμό της ψυχής του… Χίλια ευχαριστώ γι’ αυτό αλλά και για όλα τα προηγούμενα αλλά και τα μελλοντικά ταξίδια που θα μας συντροφέψεις και θα μας γνωρίσεις με καράβι την πένα σου και την ψυχή σου. Σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω κι άλλες φορές για να ανακαλύψω περισσότερα, βαθύτερα, κρυμμένα και φανερά μονοπάτια.

Sissy Potamianou

Γιάννη διάβασα, επιτέλους, το νέο σου βιβλίο ¨Ότι αγαπώ είναι δικό σου¨ μέσα σε 2 ημέρες. Ομολογώ ότι με συνεπήρε από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα. Μαγευτική η γραφή σου. Θεωρώ ότι είναι το καλύτερό σου. Δυνατά τα μηνύματα που βγαίνουν από τις σελίδες του βιβλίου για τον άνθρωπο, για τον έρωτα, για τις σχέσεις των ανθρώπων, για την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας. Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο και η έμπνευση να εξακολουθεί να σε συντροφεύει και μέσα από τα έργα σου να συντροφεύει και εμάς!

Μαρίνα Κωνσταντίνου

26 Σεπτεμβρίου
Γνώρισα τον Γιάννη Καλπούζο μέσα από το Άγιοι και Δαίμονες. Θέλησα να το διαβάσω τότε, μόνο και μόνο γιατί είχε ο τίτλος σχέση με την Κωνσταντινούπολη, που για κάποιο λόγο λατρεύω ιδιαίτερα. Με συνεπήρε….. Πιο μετά, μη θέλοντας να χάσω επαφή με τα συναισθήματα που μου άφησε το βιβλίο και σκεφτόμενη ότι είναι στο ίδιο περίπου περιβάλλον, προχώρησα στο Ιμαρέτ. Τα πήρα λίγο αντίθετα βέβαια από την έκδοση τους χρονολογικά αλλά έτσι με βόλεψε και έτσι το σκέφτηκα. Αχόρταγη πλέον και μπαίνοντας στον κύκλο των θαυμαστών του Γιάννη Καλπούζου, αφού μου δόθηκε η χαρά και η τιμή να τον γνωρίσω από κοντά, βλέποντας τον επίσης εξαιρετικό άνθρωπο, σίγουρη πλέον για τις ευχάριστες ώρες που περνώ διαβάζοντας, συνέχισα με το ‘’Ότι αγαπώ είναι δικό σου’’. Ανάλαφρο διάβασμα, παιχνιδιάρικο, συγκινητικό, ερωτεύσιμο….. Για κάποιον περίεργο πάλι λόγο (όλο περίεργα νιώθω…..χεχεχε…) άφησα την Ουρανόπετρα για το τέλος (αν και δεν θα είναι). Πραγματικά δεν λάθεψα…… Το λάτρεψα! Έρωτας μέγας! Οσάν να το ζούσα! Ίσως γιατί διαδραματίζεται στην Κύπρο, σε μια εποχή ιδιαίτερη για μένα? Την εποχή αυτή την έχω αγαπήσει χρόνια τώρα….. Το βιβλίο καλογραμμένο, κατατοπιστικό, με ιστορικά ντοκουμέντα, ρεαλιστικό και συνάμα μαγευτικό, ρομαντικό……. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, χωρίς να θέλω να παραγκωνήσω τα υπόλοιπα βιβλία, γιατί και ….’’όσοι άνθρωποι, τόσες και οι εικόνες που σχηματίζουν’’, η Ουρανόπετρα είναι το πιο ωραίο! Για μένα! Μια συγκίνηση με διακατείχε καθ’όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του, όποια ώρα και να ήταν. Από τη μια ήθελα να το τελειώσω σε μια μέρα και από την άλλη ήθελα να κρατήσει αργά, να το χαρώ σαν τον έρωτα…..να διαρκέσει όσο το δυνατό πιο πολύ, να αγωνιώ, να κάνω σενάρια, να υποθέτω, να φαντάζομαι και ταυτόχρονα να θέλω να βρίσκομαι στους τόπους όπου διαδραματίστηκαν τα γεγονότα σάν άλλος Αδάμος στη θέση του Γερόλεμου! Ακριβώς αυτό! Θαρρώ πραγματικά πως ‘’έτσι αγαπά και δένεται κανείς με τόπους….όταν γνωρίσει την ιστορία τους….’’ Όλα αυτά τα συναισθήματα και την αγάπη μου για τα συγκεκριμένα χρόνια, την αποδίδω μεταξύ άλλων και στο ότι ο παππούς μου, γεννηθείς το 1878 περίπου, έρχεται σήμερα 130 τόσα χρόνια μετά, να με βάζει σε μια συνεχή έρευνα και παράλληλα αγάπη για την εποχή. Ο πατέρας μου βλέπεις, ορφάνεψε από μικρός και δεν γνώρισε συγγενείς (ακόμα και τους κοντινούς εκτός από τα αδέλφια γιατί η μητέρα του, μεγάλη και άρρωστη έφυγε από την Πάφο και ήρθε Λεμεσό να τον μεγαλώσει) Στην αναμπουμπούλα του πολέμου του ’74 πέθανε κι αυτή και δεν έμαθε ποτέ κανείς ουσιαστικά για τον παππού και την καταγωγή του…… Μπήκα λοιπόν σε διαδικασία έρευνας εγώ, θέλοντας να μάθω, να ασχοληθώ, να κάνω ότι περνά από το χέρι μου νω βρω τις ρίζες μου….γιατί, ‘’όπου πατούμε είναι δικός μας δρόμος’’ ε? ”Γιατί τελικά δένεσαι με τους αποθαμένους και πολύ μάλιστα….. Όσοι εφύαν, εν μες το κορμί τζαι την ψυσιήν μας, τζυλούν στο γαίμα μας. Ένι στο χώμα που πατούμε τζαι στο νερό που πίνουμεν” Αυτά όλα τα προσωπικά μου φυσικά δεν αφορούν τον Γιάννη Καλπούζο αλλά ένιωσα την ανάγκη να τα πω, στη προσπάθεια μου να εκφράσω τη πραγματική μου λατρεία για το βιβλίο και όχι μόνο! Συγχαρητήρια για πολλοστή φορά, εύχομαι καλη συνέχεια στη γραφή του νέου ‘’παιδιού’’ γιατί δεν γίνεται παρά να τυγχάνει της ίδιας αγάπης και να είναι καλοτάξιδο όπως τα προηγούμενα, γιατί ότι αγαπούμε είναι δικό σου Γιάννη Καλπούζο. Απολογούμαι που μακρυγόρησα αλλά δεν μπορούσα με τίποτε πιο λίγο να πω αυτά που ένιωθα….(κι ακόμα λίγα είναι…χιχιχι..) Ελπίδα για καλή αντάμωση ξανά…… Ο νους μου βάρκα γίνηκε μες το γιαλόν τζαι πλέει τζι όντας σε δουν τα μάτια μου, μέσα η καρδιά μου κλαίει…….

Nantia Derempei

9 Οκτωβρίου 5:48 μ.μ.
Πάρα πολλές φορές σιγοτραγούδησα “ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” της υπέροχης Γλυκερίας. Δεν γνώριζα όμως( και η αλήθεια είναι ότι δεν αναρωτήθηκα κιόλας) ποιος να είναι ο στιχουργός αυτού του τραγουδιού. Ξέρετε μέσα στην …επιτάχυνση που επιβάλλει η πραγματικότητα δεν μένει χρόνος , διάθεση ή ακόμη και το “μυαλό” να σκεφτεί κανείς “ναι ρε αδελφέ, μπορώ να το “πάω” πιο αργά (κατά τη θεωρία της επιβράδυνσης του Άνδη!) . Μπορώ να αφιερώσω λίγο χρόνο για να “γκουγκλάρω” τον στιχουργό ενός τραγουδιού που γουστάρω. Ώσπου το καλοκαίρι σας είδα καλεσμένο σε μία εκπομπή να παρουσιάζετε το βιβλίο σας. Εντυπωσιάστηκα!Δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω τί ήταν αυτό που αμέσως με έκανε να θέλω να διαβάσω το βιβλίο. ΄Ήθελα να το αγοράσω μόλις ξεκινήσατε να μιλάτε. Πριν καν καταλάβω ποια είναι η ιστορία που πραγματεύεστε στο συγγραφικό σας πόνημα.Με συνεπήρε ο γλυκός σας λόγος , το καθαρό σας βλέμμα, η απλότητα σας, μακριά από κάθε τι “ψωνίστικο” που πολλές φορές συνοδεύει τους συγγραφείς και το οποίο μάλιστα βαπτίζεται “ποιότητα” ή “κουλτούρα”(μπλιαχ!). Πάνω απ’ όλα όμως με εντυπωσίασε η ευγένειά σας. Με ενοχλεί κύριε Καλπούζο που κάθε μέρα συναντώ αγενείς ανθρώπους.Απαίσια ιδιότητα η αγένεια… Άνθρωποι που δεν ξέρουν να βάζουν γλύκα στα λόγια τους, που είναι μουντρούχοι και έτοιμοι να σου κάνουν σμπαράλια τη διάθεση αμέσως μόλις-για κακή σου τύχη- εμφανιστούν στο δρόμο σου. Θαυμάζω τους ευγενικούς και γλυκείς ανθρώπους. Με τέτοιους θέλω να συναναστρέφομαι και έτσι θέλω να είμαι η ίδια απέναντι στους άλλους και στη ζωή..Και προς Θεού , μην εκλάβετε όλα όσα σας γράφω σαν τα χαζόλογα μιας θαυμάστριας που σας φλερτάρει. Απλώς μόλις πριν λίγα λεπτά ολοκλήρωσα την ανάγνωση του “ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” και απευθείας ένιωσα την ανάγκη να σας γράψω δυο λόγια. Κάτι μάλιστα που δεν έχω ξανακάνει ποτέ. Δεν είμαι ειδική για να κάνω κριτική για το βιβλίο σας όπως οι καταξιωμένοι επιστήμονες των οποίων τις απόψεις διάβασα στο τέλος. Το μόνο που θα πω είναι πως ολοκληρώνοντας την ανάγνωση νιώθω μια αισιοδοξία. Μια χαρά και μια συγκίνηση!Για την αγάπη που τελικά νίκησε παρά τις δυσκολίες που αρχικά φαίνονταν ίσως και ανυπέρβλητες ; για τη νίκη του ανθρώπου επί του φόβου του;Για το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι τελικά έρμαιο σε όσα του έχει “γράψει” το οικογενειακό του παρελθόν;Για τους προβληματισμούς που θέτετε γύρω απ’ τον Εμφύλιο σπαραγμό, οι οποίοι μ’έχουν απασχολήσει πολλές φορές , προερχόμενη από οικογένεια αριστερών καταβολών;Για όλα αυτά μαζί και μάλλον για πολλά περισσότερα!!Μου αρέσει, τρελαίνομαι που στο τέλος θριαμβεύει η αγάπη!!Όλοι αυτό προσδοκούμε στη ζωή. Μου αρέσει που δεν περιγράφετε ποτέ καθ ‘όλη τη διάρκεια της διήγησης σας τον Άνδη. Πώς να περιγραφεί εξάλλου αυτός που γεννά την απόλυτη αγάπη;Για τον καθένα έχει τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά… Ελπίζω να διαβάσετε το mail μου. Σας ευχαριστώ!

Kostas D. Theodoropoulos

Εξαιρετικός και σε αυτό του το βιβλίο ο Καλπούζος. Εμφύλιος, η σύγχρονη μεταπολιτευτική Ελλάδα μέσα από όλες τις καταστάσεις ενώ εξελίσσεται παράλληλα μια ιστορία αγάπης.

Μολις τελιωσα το βιβλιο ¨ οτι αγαπω ειναι δικο σου ¨ Δεν. σου κρυβω οτι στις πρώτες σελιδες ημουν επιφυλακτικη … Μια ερωτικη ιστορια, περιεργο (εχω διαβαςει τα αλλα βιβλια) Ομως .Μια , μια οι σελιδες ξεδιπλωσαν μπρος μου , μια πολη , την ιστορια που ζησαμε ολοι μας , τις ανησυχιες μας …μια αποψη για την ζωη και τελος μια εξιδανικευμενη ελεγεια του απολυτου ερωτα , που ο καθενας μας ποθει η ποθουσε να ζησει … Σ ευχαριστω

Ζωη Σιδηροπουλου

Tα δινει ολα χωρις αναστολες και ξωτικισμους,γνησια, ατοφια η εξελιξη της ζωης απο το χωριο στη μεγαλουπολη και μετα στην πρωτευουσα!Οι πενηνταρηδες και ανω -οσοι ζησανε και ζουνε με καποιο νοημα και περιεχομενο-θα βοηθηθουν -εστω και καθυστερημενα -να ερμηνευσουν ζητηματα που καποτε φαινονταν δυσκολα,απαγορευτικα ,ακατορθωτα κλπ…Ειμαι χαρουμενος διοτι καπου στα θεματα σου υπαρχω με τα βαθη μου και τα υψη!Μαλιστα πολλες φορες λεω< σ ευχαριστω Γιαννη που μου δινεις τη δυνατοτητα να εκφραζομαι μεσα απο τα βιβλια σου,και ετσι εχω περισσοτερο χρονο-εσυ τον στερεισαι-για τις γευσεις ,τις μυρουδιες ,τα χρωματα και τ αρωματα του δωρου της Ζωης,παντα με τις μνημες του διαχρονικου πολιτισμου που κουβαλανε οι ηρωες σου>. Σωκράτης Μπαλάφας Σωκράτης Μπαλάφας <sokrbalafas@gmail.com>;</sokrbalafas@gmail.com>

Προμηθεύτηκα το νέο σου πόνημα χθες , μόλις είχε φτάσει στην Τασούλα. Το άρχισα 7 το απόγευμα, το τελείωσα μία παρά, το ξημέρωμα. Αδύνατον να το αφήσω. Όχι μόνο εξαιρετικό αλλά και διαφορετικό.”Φίλε Γιάννη, σε αγαπά η τέχνη, το ταλέντο μεροληπτεί υπέρ σου, μην το ξεχάσεις ποτέ.” Μακάρι να τα πούμε και από κοντά! Δέσποινα Καρυπίδου Δέσποινα Καρυπίδου

‘Ολοι απάνω στον πόνο καθόμαστε” λέει ο συγγραφέας στο μυθιστόρημά του αυτό που μιλάει για τον πόνο του Έλληνα που προσπαθεί εδώ και μισό αιώνα να οικοδομήσει τον εαυτό του μέσα από τις πολιτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές εκκρεμότητες του εμφυλίου πολέμου. Για τον πόνο ενός λαού που έμαθε να ορίζει τον εαυτό του μέσα από τον αντίπαλο, έχοντας πάντα ένα έλλειμμα εαυτού αφού οι οικογενειακοί δεσμοί “αίματος”, οι πολιτικοί μεσίτες και οι κοινωνικές δομές και επιταγές τον κρατούν μακριά από την ωριμότητα που θα του επιτρέψει να αναλάβει την ευθύνη τη δική του και του άλλου. Μοναδική παραμυθία στα πάθη του το τέλειο ερωτικό πάθος που παρηγορεί την ατελή του ύπαρξη. Ένα ακόμα συναρπαστικό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου με το δοκιμασμένο και δουλεμένο ιστορικό και κοινωνικό αισθητήριο αλλά κυρίως με την ευαισθησία τού μεγάλου λογοτέχνη που προσπαθεί να κατανοήσει τη δαιδαλώδη ανθρώπινη ψυχή αν και ξέρει, όπως σοφά λέει, πως σ’ αυτή την προσπάθεια ¨όποιο δρόμο κι αν πάρεις κάπου σε βγάζει κι όλο χαμένος είσαι” .

giota kalamara

Τελείωσα το “Ότι αγαπώ είναι δικό σου”. Με μάγεψε. Το λάτρεψα. Δάκρυσα, γέλασα, πόνεσα μαζί με τους ήρωες και έμαθα μέσα απο τις σελίδες του πράγματα που αγνοούσα. Περιπετειώδης και ανατρεπτικό, δεν με άφησε στιγμή σε ηρεμία. Οι προσδοκίες μου μεγάλες και ούτε στιγμή δεν τις πρόδωσες.

Τι να γράψω για το “Ότι αγαπώ είναι δικό σου”; Ποιες λέξεις μπορούν να καλύψουν όσα ένιωσα χαμένη στις σελίδες του; Μια λέξη μόνο μπορεί να το περιγράψει. ΜΑΓΙΚΟ. Οι προσδοκίες που είχα για αυτό το βιβλίο ήταν μεγάλες και ούτε μια στιγμή δεν “προδόθηκα”. Αριστούργημα με πληθώρα συναισθημάτων. Γέλασα, δάκρυσα, θύμωσα, πληγώθηκα. Βίωσα κάθε στιγμή μαζί με τους πρωταγωνιστές του και συνάμα έμαθα πράγματα αφού πρόκειται για ένα βιβλίο που συνδυάζει τέλεια την ιστορία με την αγάπη. Ανατρεπτικό! Ούτε στιγμή δεν βαρέθηκα, λεπτό δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Είναι από εκείνα τα βιβλία που θα διαβάσω ξανά και ξανά. Συγχαρητήρια στον αξιόλογο συγγραφέα που κάθε φορά μας δείχνει ότι η έμπνευση του, το ταλέντο του, δεν έχει όρια.

ΑΝΤΑ ΝΙΚΟΛΑΙΔΟΥ

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

ΣΠΥΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ , ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!

ΒΑΡΒΑΡΑ ΔΟΥΚΑ

Το Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ είναι ένα μυθιστόρημα όπου κάτω από το πέπλο ενός δυνατού και απόλυτου έρωτα αναδύονται οι επιπτώσεις των μετεμφυλιακών και μεταπολιτευτικών ετών στην ελληνική κοινωνία, και κατ’ επέκταση στη διαμόρφωση συμπεριφορών και στάσεων ζωής των Νεοελλήνων. Με τις πλούσιες ιστορικές του γνώσεις και την αφηγηματική του μαεστρία ο συγγραφέας αναπλάθει πάνω από τριάντα χρόνια ελληνικής πραγματικότητας και συνδυαστικά με την ενδιαφέρουσα πλοκή και τους χαρακτήρες των ηρώων του κατορθώνει να δημιουργήσει ένα σημαντικό, υπέροχο βιβλίο. Επιπρόσθετα το στοιχείο της αγωνίας που εντάσσει στην υπόθεση του μυθιστορήματος από την αρχή, σε σχέση με τη μυστηριώδη νεκροκεφαλή, αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο που καθιστά αδύνατο στον αναγνώστη να σταματήσει την ανάγνωση μέχρι να φτάσει στην τελευταία σελίδα.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΟΥΛΙΔΟΥ

ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑ ΠΟΤΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ!!!!!!! ΡΟΥΦΗΞΑ ΞΑΘΕ ΛΕΞΗ ΤΟΥ…..ΤΕΛΕΙΩΣΕ Κ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ Κ ΑΛΛΟ….ΥΠΕΡΟΧΟ,ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ. ΓΕΛΑΣΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΛΛΑ Κ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ. ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕ. ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ Κ ΠΩΣ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ!!!!!!!!!!!!!!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΛΙΔΟΥ

Ευχαριστουμε τον συγγραφεα γατι οτι αγαπα γινεται δικο μας….

Stauros Ioannou

ΓΙΑΝΝΗ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΑΥΤΟ ΕΡΓΟ. ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ, ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ. ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑΘΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΕΣ ΤΟΝ ΑΛΥΠΙΑΚΟΝ.

Manolis Ladoukakis

Καλημέρα Γιάννη,
Όταν μου είχες πει στο τηλέφωνο ότι το μυθιστόρημά σου θα ήταν σύγχρονο, είχα χαρεί γιατί περίμενα να δω μέσα από την προσεκτική ανθρωποϊστορική ματιά σου τα πρόσφατα χρόνια της Ελλάδας. Έχοντας τελειώσει την πρώτη ανάγνωση, θέλω λοιπόν να σου πω “ευχαριστώ”!
Σ’ ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη διήγηση. Σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι σε κομμάτια της δικής μου ζωής, στις επαρχίες και της μεγαλουπόλεις, στις Ελλάδες και στους ανθρώπους που γνώρισα. Για τις τόσες αναμνήσεις κι εμπειρίες που συλλογικά μοιράζεται η γενιά μας, μα και για τις τόσες ατομικές, καθημερινες, που ο καθένας θεωρεί μόνος δικές του. Σ’ αυτό το επίπεδο νομίζω πως ο τίτλος απευθύνεται σε κάθε τίμιο αναγνώστη.
Σ’ ευχαριστώ για την όμορφη γλώσσα, τη ζωντάνια και την αμεσότητα της ιστόρησής σου. Και πόση χαρά – το ξέρεις – να ξαναβρίσκω την ποίησή σου, και μάλιστα ενταγμένη σε καταστάσεις που θα μπορούσαν να την έχουν γεννήσει.
Με δυο λέξεις, είμαι ενθουσιασμένος!
Εύχομαι καλά ταξίιδα στο “Ό,τι αγαπώ…” και καλή δύναμη για τη συνέχεια σ’ εσένα, φίλε Γιάννη.

Tzeni Koufopoulou

Μόλις βγήκα από το τελευταίο ποιητικό σας στερέωμα …..Γοητεύτηκα, ερωτεύτηκα ξανά τις λέξεις , αυτές τις μικρές κυράδες του χαρτιού, που γνωρίζετε τόσο καλά να τις αναδεικνύετε σε κορυφαίες χορού, σ’ ανυπότακτες ερωτικές συγχορδίες οργάνων!’’Μελωδίες σταλάγματα παραδείσου’’,όπως ο ίδιος , λέτε.
Σας ευχαριστώ για το απολαυστικό ταξίδι ….

διαβασα το βιβλιο σας “οτι αγαπω ειναι δικο σου” ειναι το πρωτο δικο σας που διαβαζω κ με φοβο για το αν θα ειναι καλο, διοτι η διαφημιση που γινεται απο βιβλιοπωλεια τυπου public τα οποια δεν εχω σε εκτιμηση μου δημιουργησαν αμφιβολια για το κατα ποσο ειναι καλο το βιβλιο ή το marketing.

Εξαιτιας ενοχων για τον τροπο που σκεφτηκα σας γραφω για να σας πω οτι το βιβλιο σας ειναι εξαιρετικο, το διαβασα το μεγαλο σαββατο, μεσα σε μια ημερα, δεν γινοταν να το αφησω κ το μονο σιγουρο ειναι οτι θα παρω κ τα υπολοιπα που εχετε γραψει. Ο τροπος με τον οποιο μπλεκετε την ιστορια με το μυθο, ο τροπος που περνατε, ισως την αποψη σας για την ιστορια, το σοκ με καποιες σκηνες κ τη γλωσσα των ηρωων ηταν μια απολαυση.
Συγχατηρηρια αποκτησατε κ αλλη μια αναγνωστρια.
Με εκτιμηση

Βικυ Μανικα

Μέσα σε 4 μέρες διάβασα το καινούριο σου βιβλίο…θα το χαρακτήριζα με μια αγγλική λέξη unputdownable….. τόσο η ιστορία όσο και η γραφή το κάνουν πραγματικά συναρπαστικό….δεν ξέρω πόσο πραγματικοί είναι οι χαρακτήρες του βιβλίου και οι δευτερεύουσες ιστορίες όπως του Ερμεία και του Σαράντου…αλλά ο χαρακτήρας του Άνδη είμαι σίγουρος πως είναι υπαρκτό πρόσωπο…οι δε βρισιές που ρίχνει του Νεκτάριου απείρου κάλλους θα το ξαναδιαβάσω για να τις σημειώσω …Μεγάλη εντύπωση μου έκανε η άθλια κατάσταση των χωριών τηε Ελληνικής υπαίθρου στη δεκαετία του 60….βέβαια είχα μια μικρή ιδέα γιατί είχα ένα φίλο από τη Αυλώνα Αττικής και όταν πήγα στο σπίτι του όταν σπούδαζα ( 1967-68) είδα τις συνθληκες διαβίωσης στο χωριό κι έπαθα πλάκα…

Τα βιβλία σου είναι σαν το μερακλήδικο ελληνικό καφέ. Τα
διαβάζεις απολαυστικά, απολαμβάνοντας κάθε γουλιά και όταν κατακάθεται η
ανάγνωση έρχεται ο ντελβές να σου αποκαλύψει όλα τα μηνύματα, τις αξίες
, τον προβληματισμό που σου χάρισε ο συγγραφέας και συ με τη σειρά σου
να τα ταξιδέψεις όπου και όπως θέλεις.
Γι αυτό και πάντα απορούσα , πως μερικοί άνθρωποι μπορούν και
διαβάζουν βιβλία μέσα σε ένα Σ/κ.
Το βιβλίο σου το έχω διαβάσει εδώ και λίγες εβδομάδες, αλλά με
συντροφεύει ακόμα. Ξαναγυρνώ πίσω στις σελίδες που έχω τσαλακώσει και
……….διδάσκομαι. Πραγματικά τα βιβλία σου με στοιχειώνουν!
Σπουδαίο βιβλίο Γιάννη! Πραγματικά εξαιρετικό!

Κατερίνα Τσαδήμα

Με τους ήχους των Αηδονιων στα αυτια μου και, ενώ πέρα μακριά στα δυτικά αστράφτει και βροντάει ο ουρανός, τούτη τη βραδυνή ώρα, καθισμένος στο μπαλκόνι του μικρού μας σπιτιού στο ορεινό χωριό της Θάσου μεγάλος πρινος, άλλως μεγάλο καζαβητι,έπεσαν οι τελευταίες λέξεις από το βιβλίο σου.σ’ευχαριστώ για τις ώρες που βυθιστηκα στις σελίδες του,και εδώ και στην Καβάλα όπου μένω.είμαι κατά τι μεγαλύτερος σου, βαδίζω στα 63 μου,έχω διαβάσει όλα τα μυθιστορήματα σου και, ειλικρινά, το καθένα τους μου πρόσφερε και τη δική του απόλαυση και στοχασμό για της αξίες της ζωής.της ζωής που προσπαθούν να μας κλέψουν. Να ισοπεδώσουν κάθε δικιά μας στιγμή. Όταν επίσης,πριν χρόνια, έμαθα πως σε ένα απ τα αγαπημένα μου τραγούδια τους στίχους είχες γράψει εσύ και ενώ σε είχα ήδη γνωρίσει μέσα από το Ιμαρέτ, εκτίμησα το βάθος της ψυχής σου.ίσως γιατί εκείνον τον καιρό αυτό το τραγούδι είχε σημαδέψει σχέση αγάπης_ χωρισμού_το άλλο μου μισό και ο,τι θέλουμε να λέμε για τα ανεξίτηλα συναισθήματα της καρδιάς. Έχω διαβάσει (καυχιεμαι! )άπειρα βιβλία από μικρός ως τώρα και πάντοτε ξεχώριζα αυτούς τους συγγραφείς που με φερνανε κοντά τους. είσαι πια, εδώ και καιρό ένας απ’ αυτούς.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Το φως του βιβλίου σου θα σβήσει όλα τα άλλα. Μέθεξη σε άνα παράξενο μυστήριο. Σ’ ευχαριστώ που αίρεις το λίγο του κόσμου.

ΛΕΝΙΩ GREEK BOOKS

Ενα απο τα καλυτερα που εχω διαβασει.Μεσα σε ενα βραδυ το τελειωσα .Νομιζεις πως βρισκεσαι μαζι με τη Θαλεια και θελεις να της συμπαρασταθεις ενω ταυτοχρονα δεν μπορεις να κακιωσεις τον Ανδη….και βεβαια ο εμφυλιος και ολα οσα μας οδηγησαν στ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΚΑΛΙΔΟΥ

Ένα ερωτικό ταξίδι με καπετάνιο την αγάπη και συνοδοιπόρο την πίστη στη ζωή τελειώνει, αφήνοντας σου γλυκόπικρες αναμνήσεις και ένα αναπάντητο ΓΙΑΤΙ όσον αφορά την στάση των μεγαλυτέρων σε ηλικία ηρώων. Για άλλους μπορεί η στάση αυτή να δικαιολογείται απο τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και της εποχής είναι όμως κατακρίτεα απο την ύπαρξη και την έννοια της λέξης άνθρωπος. Η χιουμοριστική αλλά και παράλληλα καυστική γλώσσα του συγγραφέα κάνει το ταξίδι αυτό πιο γοητευτικό, πιο ελκυστικό. Βιώνεις την λύπη, το μίσος, την χαρά των πρωταγωνιστών οι οποίοι πιάνοντας λιμάνι νιώθουν μια ανατάση ψυχής και απελευθέρωσης της αγάπτης του. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ , ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!

ΣΠΥΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

O Γιάννης Καλπούζος καταφέρνει μ’ έναν αριστουργηματικό τρόπο να πλέξει μια ιστορία με μυστήριο, αγωνία, έντονο συναίσθημα και πάνω απ’ όλα με νόημα. Έχει λυρισμό, ευφυΐα, ποίηση…είναι στρογγυλεμένο και όμορφο, συναισθηματικό και ρυθμικό. Μαγεύτηκα από κάθε φράση! Ταξίδεψα στον χρόνο, στην Ελλάδα και στις καρδιές των ηρώων. Ταξίδεψα στις ομορφιές και στα βάσανα της ψυχής. Χίλια μπράβο!

Μαρία Ρουσάκη

Η αφορμή είναι μια ερωτική ιστορία που κρατάει από την παιδική ηλικία των ηρώων, κάπου στη δεκαετία του ’70 και συνεχίζει μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Όμως όπως όλα τα βιβλία του κυρίου Καλπούζου, αλλού επικεντρώνεται το νόημα του βιβλίου. Αντίθετα με τα τρία προηγούμενα βιβλία του, αναφέρεται στην πολύ πιο πρόσφατη ιστορία μας, κυρίως στον εμφύλιο, με αναφορές στο Κυπριακό, αλλά και στις αλλαγές στην πολιτική σκηνή των δεκαετιών του ’80 και ’90. Μέσα στο βιβλίο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» μπλέκονται ένα χωριό που σκεπάστηκε από τα νερά ενός φράγματος, ένα παλιό έγκλημα που δεν είναι τελικά πολιτικό, μια νεκροκεφαλή, ένα κομπολόι από μαύρα βότσαλα του ποταμού, ένας βουβός μεν, φιλόσοφος δε καφετζής, πολλοί αντιεξουσιαστές και οπαδοί του συστήματος, παραστρατημένοι και αθώοι, καταπιεσμένοι και ελεύθερα πνεύματα, επίδοξοι συγγραφείς και ποιητές, άγιοι και δαίμονες. Και όλα αυτά δοσμένα με χιούμορ αλλά και τραγικότητα και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.

Γιώτα Κουτσογεωργοπούλου

Πολύ ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο βιβλίο. Πολύ ωραία ιστορία. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα. Είναι το πρώτο του βιβλίο που διαβάζω και σίγουρα θα υπάρξει συνέχεια…

STEFANIA STEFANI

Συναρπαστικό!!!! από τα καλλίτερα βιβλία που έχω διαβάσει με καθήλωσε ευχαριστούμε πολύ τον κ. Καλπούζο.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΙΧΑΛΗ

Εκπληκτικό!!!! μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή και ζωντανούς χαρακτήρες. Μέσα από τις άψογες περιγραφές των ιστορικών γεγονότων παρακολουθούμε την πορεία της ζωής των πρωταγωνιστών. Ενα βιβλίο που συνδυάζει τέλεια την ιστορία με την αγάπη. Συμπάσχουμε με την λύπη τους, την αγωνία τους και νιώθουμε ανακουφισμένοι με την ευόδωση των στόχων τους και την ευτυχία τους!! δεν ήθελα να τελειώσει! απολάμβανα κάθε πρόταση ξανά και ξανά. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα ξεχνάς και δύσκολα βρίσκεις κάποιο να τα ξεπεράσει. θαυμάσια γλώσσα, υπέροχη εξιστόρηση!! το βιβλίο δείχνει με εύγλωττο τρόπο τι σημαίνει παράδοση, εκσυγχρονισμός και τι μεταπρατισμός. Και ακόμα δείχνει, κατά την γνώμη μου, τι σημαίνει προδότης, πατριώτης και τι σημαίνει καπηλευτής της πατρίδας!! Ο Γιάννης Καλπούζος με ξεχωριστή λεκτική μαεστρία συνθέτει την ζωή των ηρώων, δίνοντας απίστευτη πληροφορία για τον τρόπο ζωής τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου, αποδίδοντας ταυτόχρονα με εξαιρετικό τρόπο τα συναισθήματα τους. Οι περιγραφές του είναι μοναδικές. Και βέβαια μας βοηθάει να θυμηθούμε τι έχει υποφέρει αυτός ο τόπος από τα φυλετικά πάθη αλλά και από τις φασιστικές θηριωδίες Ενα λογοτεχνικό διαμάντι !! Εδώ αποχαιρετώ τον Ανδη και τη Θάλεια που μου κράτησαν συντροφιά σε ένα πραγματικά υπέροχο ταξίδι και ευχαριστώ τον κύριο Γιάννη Καλπούζο γιατί με τέτοια λογοτεχνικά δημιουργήματα καταλαβαίνεις γιατι ένα βιβλίο είναι ένα παράθυρο στον κόσμο και την ιστορία!!συγχαρητήρια!!!!

ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

‘Eνα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο, που το διαβάζεις μέσα σε μια μέρα. Από τις πρώτες σελίδες, μέχρι και τις τελευταίες του σε κρατά σε ενδιαφέρον και δεν σε κουράζει στιγμή! Επίσης μου άρεσε πολύ, το ότι δεν αφήνει κενά για κανένα χαρακτήρα του βιβλίου. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Συγχαρητήρια στον κύριο Καλπούζο!!!!!!!!

Ρένα Κυρίτση

Το “Ιμαρέτ” είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, ένα αριστούργημα που έγινε αφορμή για να λατρέψω την εξαίρετη ποιότητα γραφής του κ. Καλπούζου. Η “Ουρανόπετρα” με την υπέροχη πλοκή και τη δεξιοτεχνική παράθεση ιστορικών γεγονότων με συγκλόνισε. Ήταν επόμενο λοιπόν να αγοράσω αμέσως το καινούριο βιβλίο του ανεκτίμητου αυτού συγγραφέα. Το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου, αν και κάτι διαφορετικό απ’ ότι μας έχει συνηθίσει ο κ. Καλπούζος, είναι ωστόσο εξίσου εξαιρετικό. Η μαγευτική αφήγηση της ιστορίας δύο νέων που η αγάπη τους ξεκινά από την παιδική τους ηλικία και η παράλληλη ιστορική αναδρομή γεγονότων που επηρεάζουν ποικιλόμορφα και ανεξίτηλα τις ζωές και τις συμπεριφορές των ηρώων μας καθώς και ο μοναδικός τρόπος γραφής του κ. Καλπούζου κάνουν κι αυτό το βιβλίο μοναδικό. Μπράβο! Συγχαρητήρια στον κ. Καλπούζο!!!

ΜΑΡΙΑ ΠΛΙΑΚΟΥ

Με μάτια κόκκινα από το κλάμα τέλειωσα πριν από λίγο το βιβλίο σου. Εξαιρετικό. Ευλογία για κάθε αναγνώστη.

Φωτεινή Σκαρλακίδου

Αγαπητέ Κ. Καλπούζε,
Με πολύ ενθουσιασμό σας γράφω δύο λόγια για να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου για το καταπληκτικό σας έργο. Μας ανοίξατε και πάλι την όρεξη για την Ελληνική λογοτεχνία.
Έχω διαβάσει τα μυθιστορήματα σας και μόλις ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το Ότι αγαπώ είναι δικό σου, αλλά σκοπεύω σύντομα να αποκτήσω και ποιήματά σας. Αυτό που ήθελα να σας πω είναι ότι καταφέρνετε να μας ξυπνήσετε την φαντασία μας… μιας και ο λόγος σας μας βοηθά να ονειρευτούμε εικόνες όλο ψυχή.
Τα δικά μου λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν την επίδραση των βιβλίων σας στη ζωή μας, και για αυτό σταματώ εδώ, και απλά σας εύχομαι καλή δύναμη. Περιμένουμε και άλλα από σας…. !
Με εκτίμηση

Σοφία Δάσκου

Γιάννη, καλησπέρα
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η άποψή μου πως η μόνη καταφυγή πια είναι το καλό βιβλίο. Μόλις πριν λίγο ολοκλήρωσα το «ότι αγαπώ είναι δικό σου» κι έχω μέσα μου πολύ ζωντανά τόσα πολλά συναισθήματα: χαρά, απόλαυση, αγωνία, συγκίνηση, δικαίωση …
Σε ευχαριστώ πολύ για όλη αυτή την «εσωτερική ταραχή» που μου προκάλεσε το βιβλίο αυτό όπως εξάλλου κι όλα τ’ άλλα βιβλία σου. Σε αυτούς τους καιρούς που οι κυρίαρχες πρακτικές είναι εκφοβιστικές, η «φωνή» των ανθρώπων – δημιουργών είναι θωράκιση της ψυχής που τη γαληνεύει, τη δροσίζει … και έτσι κάνει τη σκέψη πολυσήμαντη με «ανάστημα» και προσωπικό στίγμα.
Είμαι φιλόλογος στο τοπικό Λύκειο. Απεγνωσμένα προσπαθούμε να αντισταθούμε στη λογική του νέου συστημικού λυκείου που «μαγειρεύεται» από ελεεινούς υπουργίσκους και τους παρατρεχάμενους εντολοδόχους τους με τους βαρύγδουπους τίτλους των συμβούλων – αξιολογητών. Γιάννη, γράψε, σώσε – όσο γίνεται – το μυαλό και την ψυχή μας, ώστε να μπορεί η παρουσία μας ως δασκάλων να έχει νόημα: χρειαζόμαστε κι εμείς ανοιχτό μυαλό, ανθρώπινη φωνή και πίστη για να ανακουφίσουμε τα κενά βλέμματα των εξαντλημένων μαθητών μας που τους μεταμορφώνουν σε άλογα κούρσας χωρίς τερματισμό.
Εύχομαι σύντομα να απολαύσουμε κι «άλλες διαδρομές» στα ανθρώπινα πάθη με την αγαπημένη πένα σου

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΟΜΗ

Διάβασα και το τελευταίο βιβλίο σας ( το τελειώσα χτες ) όπως όλα απνευστί. Σας ευχαριστώ Καταπληκτικός καταπληκτικά όσα γνωρίζετε όσα γράφετε όσα λέτε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το καλύτερό σας, όμως συμφωνώ με αυτά που λέτε για την αλληγορία των χαρακτήρων σας και για το ότι αντικατοπτρίζουν χαρακτήρες και νοοτροπίες μας, εμάς των Ελλήνων. Ναι ο τίμιος ο ακέραιος πρέπει να βάζει πάνω από όλα τον άνθρωπο τη ζωή το περιβάλλον και να τα υπερασπίζεται έναντι του όποιου επιβουλέα χωρίς εκπτώσεις ή διακρίσεις. Κάθε διάκριση ή μορφή εξουσίας βάζει αυτόν που τα ασκεί απέναντι σε αυτό που διακρίνει ή θέλει να εξουσιάσει. Ακούω συχνά ότι γίνονται αυθαιρεσίες με πρόσχημα το μνημόνιο ή την κρίση μα και το μνημόνιο η κρίση η εξουσία οι διακρίσεις είναι όλα αυθαιρεσίες. Από πού κι ως πού εγώ από όποια θέση κατέχω έχω δικαίωμα σε οτιδήποτε άλλο εκτός από το να υπάρχω να εκφράζω τις απόψεις ή τη γνώμη μου εκπροσωπώντας μόνο εμένα και κανέναν άλλο. ( και υποχρέωση ταυτόχρονα ). Ανήκω σε μια οικογένεια που έχει δώσει αρκετά στην Ελλάδα και στα γράμματα ( εγγονή του Βασίλη Ρώτα του συγγραφέα ) ο πατέρας μου ήταν γιατρός και γέννησε 5 παιδιά ( 4 γιους μια κόρη ) Σας ευχαριστώ άλλη μια φορά.

Κατερίνα Ρώτα

Προσφατα διαβασα το τελ σας βιβλιο..οτι αγαπω ειναι δικο σου..και πραγματικα το λατρεψα ..ειναι το πρωτο βιβλιο σας που διαβαζω αν και εχω ακουσει πως φανταστικο ειναι το ιμαρετ!ελπιζω να μπορεσω να το διαβασω και αυτο πολυ συντομα..πραγματικα συγχαρητηρια και παντα πολλες επιτυχιες που ειμαι σιγουρη πως θ εχετε..με λενε ανδριαννα ειμαι 27 ετων μενω μονιμα στην πατρα..αλλα η καταγωγη μ ειναι απο καπου κοντα σας..αμφιλοχια..σας ευχαριστω γ τον χρόνο σας..παντα τετοιαα..:-)

antonela Tkr

ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ.ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!!!!ΜΕ ΣΥΝΕΠΗΡΕ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΘΕΡΜΑ.ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ !!!!ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Β.ΓΑΙΤΑΝΑΡΟΣ

Μόλις τελειωσα το βιβλίο σας ¨” Ότι αγαπω είναι δικό σου”
Σας ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που μου χαρίσατε και για το φως που ρίξατε στην ψυχή μου.
Ελπίζω να συνεχίσετε και να μας χαρίσετε και άλλα βιβλία.

Πασχαλίδου Σοφία

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ Κε ΚΑΛΠΟΥΖΟ! Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΤΣΟΥΛΙΑ ΔΕ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ! Η ΠΕΝΑ ΣΑΣ ΜΑΓΙΚΗ, ΞΕΛΟΓΙΑΣΤΡΑ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Vasilis Gkotsoulias

“ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ” Λάτρεψα τους στίχους του τραγουδιού. Ο τίτλος του βιβλίου με παρακίνησε να το διαβάσω. Έτσι γνώρισα και τον στιχουργό και τον συγγραφέα του βιβλίου.Πολλές φορές στην διάρκεια της ανάγνωσης αναρωτήθηκα , γιατί οι άνθρωποι αφού μπορούν να κάνουντη ζωή τους όμορφη και χαρούμενη επιλέγουν άλλα μονοπάτια και δημιουργούν προβλήματα στον εαυτό τους αλλά και στην ζωή των παιδιών τους.Τι φταίει? Η έλλειψη μόρφωσης, ο φόβος, η στέρηση σε επίπεδο επιβίωσης, η άγνοια? Πολλά τα ερωτήματα. Ο Άνδης και η Θάλεια άν και προέρχονται από διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο βρίσκουν την χρυσή τομή και αποδεικνύουν ότι μπορούν όλα να τα πολεμήσουν γιατί έχουν ένα λόγο ύπαρξης ισχυρό και ακλόνητο, την αγάπη ο ένας για τον άλλο. Η αφήγηση και η περιγραφή της ιστορίας, γίνεται από τον συγγραφέα με ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο που σε ωθεί να το συνεχίσεις με ενδιαφέρον και προσμονή. Τα γεγονότα, οι καταστάσεις, οι εξελίξεις, οι ανατροπές που συμβαίνουν σε καθηλώνουν μονίμως.Ο συγγραφέας με την άριστη καλοδουλεμένη, προσιτή και ευκολοδιάβαστη γραφή του δίνει όλες τις απαντήσεις στα γιατί του αναγνώστη. Τον ευχαριστεί και τον ικανοποιεί με την δίκαιη κατάληξη που έχουν τόσο οι ήρωες της ιστορίας, όσο και αυτοί που βρίσκονται γύρω τους.Τελειώνοντας το βιβλίο τι αποκόμισα, αυτό είναι το ζητούμενο για μένα κλείνοντάς το. Ότι όσο άνέφικτο και αν είναι,αυτό που επιθυμείς πραγματικά και αληθινά, μπορεί να γίνει εφικτό, μόνο άν το πιστέψεις, το προσπαθήσεις και επιμείνεις στο στόχο σου. Πάντα ο αγώνας έχει αποτέλεσμα. Το ” ΟΤΙ ΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ” αξίζει να διαβαστεί.

Αγγελικη Αγγελα

Στο http://www.goodreads.com/book/show/21853524

Σχόλιο για το βιβλίο “Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ”
Ενα απίθανο βιβλίο που σε ταξιδεύει στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας μεσά απο τον ερωτα δυο νέων που περνούν από τις προκαταλήψεις των γωνιών και των γύρων τους πολλές δυσκολίες μέχρι να καταλήξουν μάζι. Απο τα καλυτερα βιβλια που έχω διαβάσει τελευταια. Ο Καλπουζος είναι μοναδικος

ΣΤΕΛΛΑ Π

Ό,τι και να γράψει ο Γιάννης Καλπούζος το αγαπώ!!!
Πάνω απ’ όλα για τη γλώσσα του,μα και για τους αλησμόνητους χαρακτήρες του!
Αυτό το νέο του βιβλίο είναι μία αποκάλυψη και το αγάπησα τρελά!
Apr 15, 2014Infada Spain rated it 5 of 5 stars

Εκπληκτικό μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή και ζωντανούς χαρακτήρες!! Μέσα από τις άψογες περιγραφές των ιστορικών γεγονότων παρακολουθούμε την πορεία της ζωής των πρωταγωνιστών. Ένα βιβλίο που συνδυάζει τέλεια την ιστορία με την αγάπη. Συμπάσχουμε με την λύπη τους, την αγωνία τους και νιώθουμε ανακουφισμένοι με την ευόδωση των στόχων τους και την ευτυχία τους!! Δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει! Απολάμβανα κάθε πρόταση ξανά και ξανά. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα ξεχνάς και δύσκολα βρίσκ…more
May 19, 2014Giouli rated it 5 of 5 stars

Καταπληκτικό έργο. Ρέει και κελαρυζει και φουσκώνει ο ποταμός της αφήγησης. Δεν σου επιτρέπει να το αφήσεις απ τα χέρια σου. Νομίζω ότι ο Καλπουζος ειναι φάρος ποιότητας στην λογοτεχνία της τελευταίας δεκαετίας . Ο λόγος που έβαλα τέσσερα κι όχι πέντε αστέρια στη αξιολόγηση, ειναι το ότι ειμαι αθεράπευτα ερωτευμένη με το “ΙΜΑΡΕΤ”. Εύχομαι στον συγγραφέα υγεία και δημιουργικότητα για πολλα ακόμα χρονια
May 26, 2014 Margaret rated it 4 of 5 stars

20 Ιουλίου
Γιάννη καλησπέρα . Θέλω να σ ευχαριστήσω μέσα από τη καρδιά μου γιατί μέσα από το βιβλίο σου έκανες το σαββατοκύριακό μου υπέροχο. Κυριολεκτικά το ρούφιξα ! Αλλά αυτό που μ έκανε κυριολεκτικά να δακρύσω είναι ο μονόλογος του γέρο Ιπποκράτη ( σελ368-370), ένας μονόλογος βαθιά πολιτικός, πατριωτικός ένας μονόλογος που θα έπρεπε να γίνει από μόνος του ένα μάθημα για όλους μας μα κυρίως για τα παιδιά μας στα σχολεία. Ανεξάρτητα από κόματα και λαικίστικες μικροπολιτικές που προέρχονται από τα κόματα πάνω από όλα προέχει ο άνθρωπος. Σου το λέω εγώ που το έμαθα με το πιο σκληρό τρόπο , αφού πριν από 2 χρόνια έχασα το γιο μου σε τροχαίο) . Σ ευχαριστώ λοιπόν τόσο για την ανθρωπιά που εξέφρασες μέσα από το βιβλίο σου όσο για τις ευχάριστες στιγμές αφού πέρα από το μονόλογο όλο το κόνσεπτ είναι υπέροχο. Η γλώσσα , οι διάλογοι η πλοκή όλα με τη σειρά τους κι όλα όπως τους έπρεπε σου έδιναν ακριβώς την ατμόσφαιρα και την αίσθηση ότι ήσουν κι εσύ ( εγώ δηλ ο αναγνώστης ) μέρος του βιβλίου. Φυσικά αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο σου που διαβάζω και σε διαβεβαιώ ότι σύντομα θα προμηθευτώ και τα υπόλοιπα αφού σε λίγο ξεκινούν οι διακοπές μου και για μένα το διάβασμα είναι βάλσαμο ψυχής. Να είσαι πάντα καλά και πραγματικά σ ευχαριστώ για τη φιλία σου!!! Καλό μας βράδυ και καλή εβδομάδα!!!

Λία Νικολαϊδη

Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Μίνα Κιούση και είμαι καθηγήτρια γαλλικών στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων. Πρίν από τρεις ημέρες ο σύζυγός μου μού έκανε δώρο το τελευταίο σας βιβλίο. Δε σας κρύβω ότι στην αρχή σκέφτηκα αν θα είχα χρόνο να το διαβάσω (βλέπετε με δύο μικρά παιδιά ο χρόνος μου για πνευματικές αναζητήσεις είναι περιορισμένος).Προς έκπληξή μου όμως μόλις το ξεκίνησα μού ήταν αδύνατο να σταματήσω. Κυριολεκτικά με συνεπήρε ο τρόπος που περιγράφετε ανθρώπους, καταστάσεις, γεγονότα, τοπία. Αισθανόμουν ,καθώς διάβαζα, θαυμασμό για την τόσο ευφάνταστη αλλά και συνάμα τόσο σωστή επιλογή της κάθε σας λέξης. Ενα βιβλίο που κυριολεκτικά με καθήλωσε και με ταξίδεψε μοναδικά!!!! Ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το “‘Αγιοι δαίμονες εις ταν πόλιν” και πιστεύω πως θα βιώσω ανάλογα συναισθήματα…Σας ευχαριστώ πολύ για την πνευματική απόδραση που μου προσφέρατε και συγχαρητήρια για το πηγαίο ταλέντο σας!!!!

ΥΓ. Και η μητέρα μου είναι φανατική αναγνώστριά σας!

Μινα Κιουση

Αγαπητέ Γιάννη παίρνω το θάρρος να σου γράψω την ταπεινή μου γνώμη για το βιβλίο σου το οποίο μόλις τελείωσα!!! δεν περίμενα ποτέ ένα βιβλίο να μου προκαλέσει τόσα ανάμεικτα συναισθήματα… γέλιο για τις ζαβολιές του Ανδη,,,,παιδί… συγκίνηση για την υπόλοιπη ζωή του με τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του… Εζησα μαζί του όλα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια και αργότερα τα φοιτητικά μου και όλες τις δυσκολίες για επαγγελματική αποκατάσταση κ.λ.π. κ.λ.π. αφού έχω την ίδια ηλικία με τον ήρωα…. δεν είμαι καλή στα λόγια αλλά αυτό που θέλω να σου πώ είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ που είσαι στις ζωές μας και γλυκαίνεις τις ψυχές μας με τα υπέροχα βιβλία σου!!!!!!! Συγχαρητήρια!!!!

Vasso Kafetzi

Πάνε δυο μέρες που τελείωσα την ανάγνωση του τελευταίου σας βιβλίου “Ότι αγαπώ είναι δικό σου” και βρίσκεται ακόμα εκεί, δίπλα στο προσκέφαλο…δεν θέλω να το αποχωριστώ…γιατί “περιπλανήθηκα σε μια αισιόδοξη πνευματική πτήση και θα το ξαναδιαβάσω για να απολαύσω όσα υπέκλεψε απ΄την προσοχή μου ο καταιγισμός της μυθοπλασίας”. ( Απόσπασμα από την προσωπική σας συνέντευξη στην εφημερίδα “Η Θεσσαλία”). Σας ευχαριστούμε πολύ! Νίκη από Βόλο

Niki Sakellari

Ιούλ 23 τις 7:14 μ.μ.
Κυριε Καλπουζο, με λενε Κατερινα Σαββιδου
Και ειμαι απο Καβαλα.
Ο λογος που σας γραφω, αυτο το βιβλιο σας ειναι κατα την γνωμη μου το καλυτερο σας, το διαβασα σε δυο μερες.
Τα θερμα μου συνχαρητηρια ευχομαι να ειστε καλα και να γραφεται τετοια βιβλια.

Katerina Sav

Αγαπητέ Γιάννη,
Καταρχήν επίτρεψέ μου τον ενικό, αφού νομίζω πως ο πληθυντικός της ευγενείας, όταν απευθύνεται σε λογοτέχνη, και την ομορφιά της λογοτεχνίας σκοτώνει και θολώνει την καθαρότητα, τη δύναμη και τη γενικότερη εικόνα του λογοτέχνη, αφού, όταν κάποιος καταπιαστεί να γράψει ένα μυθιστόρημα, το πρώτο που πετάει από πάνω του είναι το κυριλίκι των τύπων και των ανασφαλειών μιας γραβατωμένης, ρηχής και κομπλεξικής καθημερινότητας.
Μόλις τέλειωσα την ανάγνωση του τελευταίου σου βιβλίου “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”. Πολύ νωρίς, από το μέσο σχεδόν, μου γεννήθηκε η σκέψη να σου γράψω, για να σε συγχαρώ για το συγκεκριμένο έργο σου. Που σημαίνει ότι από πολύ νωρίς φάνηκε πως κάτι σπουδαίο είχα μπροστά μου. Ήταν δύσκολο – και δε συμβαίνει συχνά – να σταματήσω κάποια στιγμή και να συνεχίσω σε ευθετότερο χρόνο κι αυτό όχι αποκλειστικά λόγω αγωνίας για την εξέλιξη της πλοκής, αλλά γιατί ο συγκεκριμένος λόγος, η συγκεκριμένη δομή, η συγκεκριμένη ιστορική εικονογραφία, οι συχνότατες ποιητικές κωδικοποιήσεις – όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο – οι απανωτοί υπέρηχοι ψυχής που απέδιδαν λεπτομερέστερα και από τον πιο εξελιγμένο επιστημονικό τομογράφο τις εσωτερικές ταραχές που η φύση και η ζωή προκαλούν στον άνθρωπο, αυτά κι άλλα πολλά με καθήλωσαν μέχρι και την τελευταία τελεία. Είναι από τα λίγα βιβλία που διάβασα και που δεν ένιωσα την ανάγκη να κόψω δρόμο και να παραλείψω σειρές. Η τύχη το ‘φερε και πριν λίγες μέρες μου χάρισαν ένα cd που εμπεριέχει και το ομώνυμο τραγούδι. Και έτσι ήρθε κι έδεσε, που λένε.
Δε νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα. Η στεναχώρια μου είναι που πια συνταξιοδοτήθηκα και δε θα μπορέσω να συστήσω το βιβλίο σου στους μαθητές. Είμαι, βλέπεις φιλόλογος, από Γιάννενα αλλά μένω χρόνια στην Άρτα. Γνωρίστηκα με τον αδερφό σου, το Χρήστο, αφού έκανα μάθημα στο Μάριο.
Να πω μόνο κλείνοντας ότι με το συγκεκριμένο βιβλίο σου έβαλες τον πήχυ πολύ ψηλά. Πιο ψηλά από όλα τα προηγούμενα. Γι αυτό μη βιάζεσαι για το επόμενο. Δε δικαιούσαι πια να “χαμηλώσεις” τους αναγνώστες σου.
Και πάλι συγχαρητήρια, καλή δύναμη και αστείρευτη δημιουργική διάθεση.

Δημήτρης Λεβέντης

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ενα τόσο ΥΠΕΡΟΧΟ βιβλίο,που έπεσε στα χέρια μου κατά λάθος ,μιας κ τα τελευταία χρόνια απέφευγα τους Έλληνες συγγραφείς .Αισθάνομαι θλίψη που τελείωσε αλλά κυρίως.. πιο πλούσια πνευματικά!!Ήταν ένα υπέροχο δώρο σε μας τους αναγνώστες..Ευχαριστούμε πολύ που υπάρχετε! Περιμένουμε με λαχτάρα τα επόμενα!!Σούζη απο Σέρρες

souzie

Μόλις τελείωσα το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” του Γιάννη Καλπούζου. Εξαιρετικό βιβλίο από έναν υπέροχο συγγραφέα! Να το διαβάσετε όπωσδήποτε! Μου άρεσε πάρα πολύ! Το τελείωσα σε μία μέρα! Δε μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, δεν ήθελα να τελειώσει! Έχω διαβάσει και το “Ιμαρετ” του συγκεκριμένου αλλά νομιζω το τωρινό ειναι αναμφισβήτητα το καλύτερό του!

O Makis_Vl

Αγαπητέ κ.Καλπούζο,
Ονομάζομαι Αλέξια Πάσχου και είμαι φιλόλογος. Από το κορυφαίο “Ιμαρέτ” έως και το μοναδικό “΄Ο,τι αγαπώ είναι δικό σου” παρακολουθώ τη συγγραφική σας δραστηριότητα και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη δυνατότητα που δίνεται σε έμας τους νέους να κάνουμε ταξίδια στο χρόνο και να γνωρίζουμε πτυχές του τόπου μας που γεμίζουν τη σκέψη μας. Τόσο οι στίχοι των τραγουδιών σας όσο και τα βιβλία σας με έχουν συνεπάρει και θα ήθελα να σας πω θερμά συγχαρητήρια.
Ωστόσο θα ήθελα ακόμη περισσότερο να σας μεταφέρω τα λόγια του πατέρα μου σχετικά με το τελευταίο δημιούργημά σας:
<<Πατριώτη Ηπειρώτη, δεν ανήκω στους βιβλιόφιλους. Διαβάζοντας όμως το βιβλίο σου «Ό,τι αγαπώ είναι δικός σου» μου ξύπνησες μνήμες, βιώματα και αναλογισμούς του παρελθόντος. Σε συγχαίρω για τη λογοτεχνική σου παρουσίαση και τον αμέριστο πλούτο του λεξιλογίου σου. Κώστας Πάσχος, Πανεπιστημιακός καταγόμενος από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας>>

Αλέξια Πάσχου

Αγαπητέ Γιάννη μόλις τελείωσα το τέταρτο βιβλίο σου, την Ουρανόπετρα, που διάβασα με μιαν ανάσα, όπως και το Ιμαρέτ, τους Άγιους και Δαίμονες και το Ότι αγαπώ είναι δικό σου. Τα άλλα δύο δεν θα βρήκα ακόμα. Ε λοιπόν αδελφέ, επειδή γράφω κι εγώ, έπιασα κι έσκισα τα γραφτά μου. Δεν θέλω να υπερβάλω, αλλά ένας ανιψιός μου που σου έγραψε κιόλας, Νίκος Ναούμης, θα τον θυμάσαι γιατί είναι τυφλός, μου είχε πει: ΄΄Πάρε και διάβασε Καλπούζο, είναι κλάσης του Καζαντζάκη΄΄. Τρόμαξα μ αυτό, αλλά τελειώνοντας σου γράφω τούτο: Είμαι κοντά στην ηλικία σου κι έχω διαβάσει πολύ πιστεύω. Είσαι δική σου σχολή, στην οποία δηλώνω ταπεινός μαθητής. Το λεξιλόγιο είναι καταδικό σου, όθε, στραφτάλιζε, γλυκασμός…Θα τα διαβάσω ξανά για να εντυπώσω τις λέξεις. Η ατμόσφαιρα στις ιστορίες σου δοσμένη εκπληκτικά. Ο αναγνώστης μπαίνει μέσα, ζει κι αυτός μαζί. Προσφορά στη λαογραφία οι περιγραφές σου. Οι χαρακτήρες σου μοναδικά αποτυπωμένοι, σαν να έχεις τη δυνατότητα να τους αγγίξεις. Κι η πλοκή στις ιστορίες σου με έχει στείλει. Ευρηματικότητα, φαντασία, αναπάντεχο. Κι όλα αυτά μέσα απ την ιστορία της χώρας μας. Γέλασα αλλά και δάκρυσα. Έπιασα να ξαναδιαβάζω ιστορία μέσα απ τον Καρασεβδά που είναι και πατριώτης μου και δεν τον ήξερα, τους εθελοντές Κύπριους στους απελευθερωτικούς αγώνες ή τον βουλευτή Καραπάνο των τόπων μας. Γνωρίζω ότι η μεγαλύτερη ικανοποίηση σε έναν συγγραφέα δεν είναι το χρήμα ή η δημοσιότητα, αλλά τα καλά λόγια των αναγνωστών. Έχεις γράψει διαμάντια φίλε Γιάννη κι εμείς σ ευχαριστούμε που μας τα προσφέρεις και τα θωρούμε και τα κάνουμε δικά μας…

Δημήτρης Αρβανίτης

Πολλά υποσχόμενα βιβλίο, αλλά σαν άρχισα να το διαβάζω, μπλέχτηκα σε ιστορίες που είχα ακούσει, σχετικές με το ντύσιμο, τον τρόπο ζωής και την καθημερινότητα, πράγματα που γνώριζα απο πείρα και άλλα, ωραία κι αλαργινά. Αφιερωμένο σίγουρα στους ανθρώπους με ανθρώπινη υφή! Ο Άνδης, η Θάλεια αλλά και οι υπόλοιποι, φίλοι και συγγενείς…
Χρονικά, έγκαιρο και έγκυρο και ιστορικά, αναφορικό, αλλά κοινωνικά θεμιτό. Δηλ. υπόδειγμα μυθιστορήματος!

“Αυτός ο στίχος θάφτει τις ομορφιές της ζωής. Επιβουλεύεται την πιο όμορφη σχέση. Είναι δυνατόν ν΄αντιπροσωπεύει επαναστατικό όραμα;” σελ.119 και
“Ανήκω, αλλά αντιλαμβάνεσαι πως τόχω στοχαστεί. Όλα είναι μες στο κεφάλι μας”. σελ121 και μετά
κι ο Ερμείας…!
…Γιατί όταν τα του οίκου σου βγαίνουν παραέξω, τα θωρείς και στα μάτια των τρίτων και πληγώνεσαι πιο πολύ. Σου φοράνε κι από πάνω ένα προσωπείο που δε σου ανήκει, καθώς φορτώνεσαι ξένα κρίματα… στη σελ. 159, ενώ
…Η μεγαλύτερη μάχη που χάσαμε είναι ότι δεν αξιωθήκαμε ως κοινωνία να εξαφανίσουμε τ΄αγρίμια”. σελ. 171, αλλά βέβαια …Όταν το ουράνιο κατέρχεται, το γίηνο ανέρχεται και σμίγουν στο ποιητικό στερέωμα. σελ. 185
“Η ζωή είναι απρόβλεπτη και πολυποίκιλτη. Πότε μιλά με τη φωνή και πότε με τη σιωπή. Αλλά και με τη φωνή της σιωπής και με τη σιωπή της φωνής” στη σελ. 192
Να δίνετε ελπίδα στην αδικία με πράξεις με προσφορά, κι όχι να προσδοκάτε απ΄την αδικία και τον αδικημένο… σελ. 223
…Κράτα την ωραία θλίψη και διώξε την αρρωστημένη… σελ. 257 και τέλος
…Μη σε παίρνει αποκάτω. Όλοι απάνω στον πόνο καθόμαστε… σελ. 329

Κι άλλα πολλά, μα του μυθιστορήματος η δομή και οι αναταράξεις καλύτερα απ΄όλα!
Εύχομαι να φτασει σε πολλά χέρια ψυχών που πασχίζουν για αλήθεια.

Δέσποινα Παπαδήμου

Μέρες τώρα έχω τελειώσει το τελευταίο σου μυθιστόρημα (άρχισα ανάποδα καθότι ……ανάποδη κι εγώ). Περίμενα να κατασταλάξει ο τόσος ενθουσιασμός μου για να μη γράψω πράγματα που, μετά από λίγο, ενδεχομένως, δεν θα ίσχυαν στον ίδιο βαθμό.
Ο ενθουσιασμός παραμένει. Το βιβλίο σου είναι ένα αριστούργημα. Δεν σ΄αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου. Το ρουφάς. Τό ‘χεις παιδί μου το ταλέντο να εκφράζεις, πραγματικά με μαστοριά, ό,τι έχει συμβεί στην πατρίδα μας προηγούμενες δεκαετίες, τις συνέπειες, τη ψυχολογία και στάση των ανθρώπων, τις πολλές Ελλάδες, τις θέσεις σου για τον εμφύλιο και όχι μόνο.
Το ξάφνιασμά μου ήταν ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, όπως και χιλιάδες άλλοι υποθέτω, μη φανατισμένοι.
Σ΄ ευχαριστούμε για το ωραίο ανάγνωσμα. Εύχομαι κι άλλες επιτυχίες. Τελειώνω σεβόμενη τον πολύτιμο χρόνο σου.

Αντωνία Μιχελάκη

 

 

GOODREEDS

Εκπληκτικό μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή και ζωντανούς χαρακτήρες!!

Μέσα από τις άψογες περιγραφές των ιστορικών γεγονότων παρακολουθούμε την πορεία της ζωής των πρωταγωνιστών. Ένα βιβλίο που συνδυάζει τέλεια την ιστορία με την αγάπη. Συμπάσχουμε με την λύπη τους, την αγωνία τους και νιώθουμε ανακουφισμένοι με την ευόδωση των στόχων τους και την ευτυχία τους!! Δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει! Απολάμβανα κάθε πρόταση ξανά και ξανά. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα ξεχνάς και δύσκολα βρίσκεις κάποιο να τα ξεπεράσει. Θαυμάσια γλώσσα, υπέροχη εξιστόρηση!! Το βιβλίο δείχνει με εύγλωττο τρόπο τι σημαίνει παράδοση, εκσυγχρονισμός και τι μεταπρατισμός. Και ακόμα δείχνει, κατά την γνώμη μου, τι σημαίνει προδότης, πατριώτης και τι σημαίνει καπηλευτής της πατρίδας!! Ο Γιάννης Καλπούζος με ξεχωριστή λεκτική μαεστρία συνθέτει την ζωή των ηρώων, δίνοντας απίστευτη πληροφορία για τον τρόπο ζωής τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου, αποδίδοντας ταυτόχρονα με εξαιρετικό τρόπο τα συναισθήματα τους. Οι περιγραφές του είναι μοναδικές. Και βέβαια μας βοηθάει να θυμηθούμε τι έχει υποφέρει αυτός ο τόπος από τα φυλετικά πάθη αλλά και από τις φασιστικές θηριωδίες.. Ένα λογοτεχνικό διαμάντι!! Εδώ αποχαιρετώ τον Ανδη και τη Θάλεια που μου κράτησαν συντροφιά σε ένα πραγματικά υπέροχο ταξίδι και ευχαριστώ τον κύριο Γιάννη Καλπούζο γιατί με τέτοια λογοτεχνικά δημιουργήματα καταλαβαίνεις γιατί ένα βιβλίο είναι ένα παράθυρο στον κόσμο και την ιστορία!! Συγχαρητήρια!!!!

 

 

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΟΛΦΕΣΗ

Εξαιρετικό, με γλαφυρή ιδιαίτερη γλώσσα, με φιλοσοφικά μηνύματα, με λαογραφικά και αρχαιολογικά στοιχεία είναι και το καινούριο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου με τίτλο “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”.
Ο Άνδης και η Θάλεια αγαπιούνται από τα παιδικά τους χρόνια και αντιμετωπίζοντας την αντίρρηση των γονιών τους για τη σχέση τους, ανακαλύπτουν πολλά μυστικά, έρωτες, δολοφονίες που έχουν μείνει κρυμμένα για χρόνια.
Με αφορμή τον βαθύ αυτόν έρωτα, ο συγγραφέας δίνει την εικόνα της Ελλάδας, τόσο στην Αθήνα όσο και σε επαρχιακές πόλεις και χωριά από το τέλος του Εμφυλίου πολέμου ως το 1990 περίπου.
Ένα πλούσιο βιβλίο σε γεγονότα, σκέψεις, φιλοσοφία, συναισθήματα, που η ανάγνωσή του αποτελεί ένα μαγικό ταξίδι στο μυαλό , στην καρδιά και στην ψυχή μας. Ένα βιβλίο που υμνεί τον έρωτα, φιλοσοφεί στάσεις ζωής, προβληματίζει, ανοίγει τα μάτια του μυαλού και της ψυχής.
Ιδιαίτερη και παραστατική η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας τόσο στις ποιητικές και ρομαντικές περιγραφές των τοπίων , στην παραστατικότητα των γεγονότων και των συναισθημάτων των ηρώων όσο και στους έξυπνους και με χιούμορ διαλόγους. Ξετυλίγοντας την υπόθεση εκτός από την σπουδαία πλοκή και την αγωνία που κρατά ως την τελευταία σελίδα, ο αναγνώστης μαθαίνει τις συνθήκες της εποχής, την ανδροκρατούμενη κοινωνία, την απαξίωση της γυναίκας και πόσο επηρέασε τις μετέπειτα γενιές ο Εμφύλιος, το κυπριακό και η μεταπολίτευση. Επισημαίνει την ατομική καλλιέργεια του ανθρώπου καθώς και την έννοια της πατρίδας και δείχνει πως οι εξωτερικοί παράγοντες και ο κοινωνικός και οικογενειακός περίγυρος πολλές φορές πνίγει όσα όμορφα νιώθουμε μέσα μας. Δείχνει επίσης και τη νοοτροπία του νεοέλληνα, που προκειμένου να μην ωφεληθεί ο συνάνθρωπος προτιμά ακόμη και να ζημιωθεί ο ίδιος.
Ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο θα θυμηθεί πολλά γεγονότα που έλαβαν μέρος στη χώρα μας , όπως η πυρκαγιά στα πολυκαταστήματα Μινιόν, Κλαουδάτος, ATENE, η εμφάνιση των αντιεξουσιαστών, η ιδιωτικοποίηση της τηλεόρασης με εθισμένους τηλεθεατές, που αλλοίωσε τις παραδοσιακές αξίες και εξαφάνισε τη λαϊκή σοφία. Προτάσεις που αναφέρει ο συγγραφέας, μέσω των ηρώων της υπόθεσης, δίνουν στον αναγνώστη την αφορμή να σκεφτεί, να προβληματιστεί, όπως: “Ο κυνηγός του κέρδους είναι το νέο αγρίμι σήμερα” «Άμα ο άνθρωπος μπει στον πόλεμο γίνεται θηρίο ανήμερο, αλλά χειρότερο από αυτό είναι ο Άνθρωπος-αγρίμι σε καιρό ειρήνης». «Εάν τη δυναμική σας τη στρέφατε σε εκστρατεία για την πνευματική καλλιέργεια του λαού κι όχι στον προσεταιρισμό κομματικών μελών θα έρχονταν περισσότεροι κοντά σας» και πάρα πολλές ακόμα.
Και μια μαγική εικόνα από την ακόμα πιο μαγική πένα του Γιάννη Καλπούζου:
“Για λίγο έμειναν να ατενίζουν μαγεμένοι απ’ το μπαλκόνι όσα το αναγνωστικό της φύσης άπλωνε μπροστά τους. Το φεγγάρι, ωσάν καντήλι μ’ ελαφρά αχνάδα γύρω του, έμοιαζε να στέκει μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα πάνω από τον κόλπο. Χαμηλότερα αυλάκωνε τα νερά, χρυσαφένια λωρίδα και στραφτάλιζαν σε όλη τη θαλάσσια έκταση, όπου δεκάδες μικρά σκάφη και ιστιοφόρα ήσαν αγκυροβολημένα διάσπαρτα. Στη γραμμή του ορίζοντα ο αλχημιστής ζωγράφος της νύχτας ανακάτωνε μπόλικο μαύρο με λίγες σταγόνες γαλάζιο, πορτοκαλί, κίτρινο και μοβ. κι όπως όλα τα πασπάλιζε αραχνοΰφαντο πούσι έσμιγαν σ’ έναν ήσυχο, σαγηνευτικό χορό. Μπλουζ της θάλασσας και τ’ ουρανού”.

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΟΓΙΑΝΝΗΣ

Το μυθιστόρημα οριοθετείται ευκρινώς και απολύτως στοχευμένα στον ιστορικό ορίζοντα της μεταπολεμικής – μετεμφυλιακής Ελλάδας (έως και τα απόνερα της μεταπολίτευσης), ιχνηλατώντας πρωτίστως τα αποτυπώματα αυτής της εκρηκτικής περιόδου, πάνω στον μικρόκοσμο των προσώπων, ηρώων. Πρόσωπα, που – όχι μόνον διχάζονται ανάμεσα στις διπολικές φωνές του εαυτού τους – αλλά, δικαίως διερωτώνται σχετικά με το νόημα και τα νήματα που ορίζουν, έξωθεν, τις ανθρώπινες τύχες.
Ενώπιον αυτού του αδήριτου ιστορικού νόμου, το βιβλίο ανατέμνει – μέσω μίας ανάδρομης προσέγγισης – τα σχεδόν ανέγγιχτα κατάλοιπα της Οθωμανικής υποτέλειας: «Ρεμούλα, μέσον, χαβαλές, κουβεντολόι και γεμάτος ο τόπος χαϊβάνια», όπως καταγγέλλεται με τον δεσπόζοντα σαρκαστικό κώδικα της αφήγησης… Δημοκρατία της πυγμής, ευνουχισμένη και «εικονική» ελευθερία, συντηρητισμός και διχαστικά μετεμφυλιακά στερεότυπα, ομοιομορφία και ουσιαστική απαξίωση της γυναίκας.
Στο περιβάλλον, επομένως, των κλειστών επαρχιακών κοινωνιών, καθώς και στις υποτυπώδεις, μεταπολεμικές αστικές δομές, ο Καλπούζος κινείται σε έναν διττό άξονα. Αφενός, ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα μίας κοινωνίας που στροβιλίζεται στη δίνη των αναχρονιστικών της ιδεολογημάτων, και αφετέρου, μιλά εξ ονόματος εκείνων των ψυχών που συνθλίβονται στιγματισμένες, εφόσον η κυρίαρχη αντίληψη δε σέβεται την ιδιαιτερότητα των ονείρων τους. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, ο Καλπούζος αποδεικνύει, με τις θεματικές του συνιστώσες, πως συγκλίνει σε έναν θαυμαστό κύκλο Ελληνογνωσίας και αυτογνωσίας.
Εν κατακλείδι, τα ερωτηματικά που υποβόσκουν αναπάντητα στον τόπο μας – και που θίγονται στο βιβλίο εν τω βάθει, και με κρουστή αφηγηματική τεχνική – απαιτούν και ωριμότητα και νηφαλιότητα, στη διευθέτησή τους, προσέγγιση που δυστυχώς αποδεικνύεται αναντίστοιχη με έναν λαό που ακόμη δεν φαίνεται ικανός ή έστω πρόθυμος στο να ξεπεράσει τις παιδικές του αρρώστιες! Προς επίρρωση, μάλιστα, αυτού του παραλογισμού λειτουργεί και το γεγονός πως, από τον πρόλογο κιόλας του βιβλίου, αιωρείται «επί των κεφαλών των προσώπων», το μακάβριο «φάντασμα» – αίνιγμα μίας νεκροκεφαλής, τονίζοντας, αναπόδραστα, την ακόλουθη θλιβερή διαπίστωση.
Στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, «το κρανίο» δεν μοιάζει να είναι – όπως διατεινόταν ο L.da Vinci, ως o οίκος, η έδρα της λογικής – αλλά ως το εύφορο «θερμοκήπιο» της αλλοτρίωσης, και το κενοτάφιο της καθημαγμένης μνήμης.

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ

Είναι ελκυστικό το γράψιμό του. Από την πρώτη σελίδα ξέρει και θέλει να σε πάρει μαζί του σε όλο το ταξίδι. Και τα καταφέρνει. Όσοι διάβασαν τα προηγούμενα έργα του με τον ιστορικό φόντο και την εμμονή να πατάει σταθερά στης Άρτας τα γιοφύρια, τα βουνά, τα χωράφια και στην ντοπιολαλιά των ανθρώπων της κι εδώ θα βρουν αυτό που χαρακτηρίζει τον Γιάννη Καλπούζο.
Παίδεμα στη γλώσσα, παίδεμα στην ιστορική πληροφόρηση αλλά και ήρωες παθιασμένους με την ανατροπή της μοίρας τους. Σε νεώτερες κοντινές μας εποχές κινούνται ο Άνδης και η Θάλεια, πρωταγωνιστικό ζευγάρι και βασική αιτία να μπλεχτούν ιστορικές ενοχές γύρω από τον έρωτά τους. Γι’ αυτό τους βασανίζει ο συγγραφέας. Για να αναδείξει το ηθικό εκτόπισμα της διήγησης και να μας μπάσει σε ένα κόσμο αμφίσημης πατριδογνωστικής απεικόνισης. Κι έτσι ο μικρόκοσμος των ηρώων του αποκτά καταλυτική δύναμη, όση δηλαδή αναλογεί σε ένα ανάγνωσμα πολύπλοκων σχέσεων μάλιστα σε μια Ελλάδα αναγνωρίσιμη με τις παθογένειες και τις σκιές που την ταλανίζουν.
Υπάρχει όμως ο έρωτας και η αισθησιακή απελπισία όσων τον υπηρετούν. Κι εδώ ο συγγραφέας του «Ιμαρέτ» αφήνει στον αναγνώστη διαφυγές ελπίδας μέσα από τον «ζόφο» όμως χωρίς ποτέ να παρεκκλίνει από το πεπρωμένο των προσώπων του μυθιστορήματος, που έτσι κι αλλιώς καθορίζει ο ίδιος με μαστοριά.

 

ΓΙΩΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο έρωτας του Άνδη και της Θάλειας ξεκινά από την παιδική ηλικία. Στην πολυτάραχη πορεία του μπλέκονται μια νεκροκεφαλή-μυστήριο∙ ο αυταρχικός πατέρας κι η υποταγμένη μάνα∙ πόρνες, αντιεξουσιαστές, ιδεολόγοι κι ανθρώπινα αγρίμια∙ η μέγγενη της οικογένειας και του κοινωνικού περίγυρου∙ η ζωή στον απόμακρο οικισμό, στην επαρχιακή πόλη και στην Αθήνα∙ παρακμιακές καταστάσεις, δραματικές στιγμές, ερωτισμός κι αισθησιασμός∙ οι συνέπειες του Εμφυλίου ως πραγματικότητα και αλληγορία∙ διλήμματα που υπερβαίνουν τις αντοχές των ηρώων∙ η πάλη συναισθήματος-λογικής, οι διαδρομές της αλήθειας και η δύναμη της αγάπης.
Η εκρηκτική αφήγηση, η ευρηματική πλοκή, ο έντονος σαρκασμός, το χιούμορ, οι αναπάντεχες ανατροπές, ο στοχασμός και η σαγηνευτική γλώσσα κτίζουν ένα μυθιστόρημα-ωκεανό∙ του γλυκασμού και της αρμύρας, της σιωπής και της μελωδίας, των παθών και των παθημάτων.
Ένα μυθιστόρημα που γεμίζει φως και ψυχική ανάταση τον αναγνώστη.

Προσωπική άποψη:
Ότι αγαπώ την πένα του Γιάννη Καλπούζου είναι γνωστό και μη αμφισβητήσιμο. Το ότι ο ίδιος είναι ένας δεξιοτέχνης λογοτέχνης που έχει έναν μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο να χειρίζεται τις λέξεις και να πλάθει κόσμους, ακόμα περισσότερο. Όταν, λοιπόν, ξεκίνησα να διαβάζω το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”, ήμουν βέβαιη πως το νέο αυτό ταξίδι θα αποδεικνυόταν υπέροχο και πως θα κατακτούσε μία ισχυρή θέση στην καρδιά μου. Και, πράγματι, έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα και αυτό γιατί, η ιστορία αυτή δεν είναι απλά αισθηματική, αλλά μια προσωπική, συλλογική, ακόμα κι εθνική πρόκληση, μια ιστορία που αποδεικνύει περίτρανα πως τα σημάδια του παρελθόντος καθορίζουν το παρόν μας και συνδυαστικά, πλέον, το μέλλον μας που κρίνεται στις μικρές λεπτομέρειες της αλήθειας που έχει χίλια πρόσωπα.

Η ιστορίας μας ξεκινάει την δεκαετία του ’60, σε ένα μικρό χωριό στην περιοχή της Άρτας, την εποχή της χούντας, για να ακολουθήσει μια μακρόχρονη πορεία, ένα οδοιπορικό γεμάτο σκαμπανεβάσματα και περίπλοκα μονοπάτια, που οδηγούν τελικά στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90. Στο μικρό αυτό χωριό, λοιπόν, όπου όλα ξεκινάνε, ο Άνδης και η Θάλεια, δύο μικρά και γεμάτα ζωντάνια παιδιά, είναι δεμένα μεταξύ τους με αόρατες κλωστές που κρατάνε τις ζωές και τις μοίρες τους ενωμένες, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν. Και ανάμεσα στα παιχνίδια και τις σκανταλιές, γεννιέται ο έρωτας, εκείνος, ο πρώτος, ο μεγάλος, αυτός που μέλλει να σε σημαδέψει και να μην ξεχαστεί ποτέ, ό,τι κι αν συμβεί, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δύο άνθρωποι διαφορετικοί, αταίριαστοι που όμως, αλληλοσυμπληρώνονται, αποτελούν κομμάτι της ύπαρξης του άλλου και αυτό γιατί, στην αγάπη δεν ακολουθούμε την λογική ούτε κανόνες.

Αν μου ζητούσαν να χαρακτηρίσω με μία και μοναδική λέξη το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”, αυτή θα ήταν, ποικιλόμορφο ή πολυθεματικό. Είναι ένα βιβλίο η ιστορία του οποίου δεν δύναται να τοποθετηθεί ξεκάθαρα σε μία συγκεκριμένη κατηγορία. Είναι ένα βιβλίο που αφηγείται τα γεγονότα της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, μέσω από τις εμπειρίες των ηρώων του, όμως δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις ιστορικό, αφού οι κοινωνικές ευαισθησίες και προβληματισμοί που θίγει, είναι πάρα πολλοί. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συναισθηματικό μυθιστόρημα, αφού η αγάπη και ο έρωτας βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο, όμως ο δεσμός ανάμεσα στον Άνδη και την Θάλεια σκιάζεται συνεχώς από το πέπλο καλά κρυμμένων μυστικών, που εμπεριέχουν έντονες νότες αστυνομικού στοιχείου, χάρη στην μυστηριακή τους ταυτότητα. Όλα αυτά από μόνα τους, είναι εξαιρετικά γοητευτικά στοιχεία, αλλά όλα μαζί συνδυασμένα σε απόλυτη αρμονία, δημιουργούν ένα κράμα μοναδικό και με ξεχωριστή ταυτότητα.

Ο Άνδης και η Θάλεια είναι δύο πλάσματα μοναδικά που δεν είναι δυνατόν να μην τα αγαπήσεις, τόσο για τα θετικά, όσο και για τα αρνητικά τους στοιχεία. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους και κατά συνέπεια, θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει τις ίδιες σωστές οι λάθος αποφάσεις. Άλλωστε, όπως γίνεται ξεκάθαρο μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, η ίδια η Ιστορία ενός τόπου μάς αναγκάζει συχνά να ακολουθούμε μονοπάτια διαφορετικά από εκείνα που σκοπεύαμε να ακολουθήσουμε στην αρχή της πορείας μας, απλά γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή ή γιατί τα έφεραν έτσι οι συνθήκες. Μέσα από ένα οδοιπορικό μιας σχεδόν ολόκληρης ζωής, βλέπουμε πως η ίδια η Ιστορία και τα γεγονότα της, εκτός από τον χρόνο, σημαδεύουν και τους ίδιους τους ανθρώπους, πως οι εξελίξεις μιας εποχής νοηματοδοτούν τους κανόνες της εκάστοτε κοινωνίας, και πως όλα αυτά μαζί μάς ακολουθούν και καθορίζουν το ποιοι γινόμαστε.

Με γλώσσα -κάποιες φορές- ωμή, αλλά πάντα ρεαλιστική και με την μοναδική ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει τον έργο του συγγραφέα, ο Γιάννης Καλπούζος προσφέρει στους αναγνώστες του ένα μυθιστόρημα πολύ διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως προδίδει την ταυτότητα που ο ίδιος κατάφερε να πλάσει και να συνοδέψει το όνομά του. Θα τολμήσω να πω πως ο συγγραφέας, στο βιβλίο αυτό, κάνει μια προσωπική υπέρβαση και θέτει ένα στοίχημα απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό το οποίο, αν δεν το ξέρει ήδη, το έχει κερδίσει από καιρό. Ένα βιβλίο ιστορικό, με κοινωνικές ευαισθησίες και προβληματισμούς, μια ιστορία αγάπης που κρύβει στα σπλάχνα της πορείας της μυστικά κι εκπλήξεις που ανατρέπουν -όταν έρχεται η ώρα τους- το σκηνικό και τις ισορροπίες, ένα βιβλίο υπέροχο, μοναδικό, ανεπιτήδευτο, που όπως μιλάει για τα “σημάδια”, έτσι χαράζει τέτοια μέσα μας, από εκείνα, όμως, που αποδεχόμαστε με αγάπη και αγαλλίαση.

Βαθμολογία 10/10
http://www.culture21century.gr/2015/07/book-review
23.7.2015

 

ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ

Έχουμε γράψει ήδη για τα τρία μεγάλα μυθιστορήματα του Καλπούζου, το «Ιμαρέτ», βραβευμένο με το Βραβείο Αναγνωστών, με το οποίο τον γνωρίσαμε, το «Άγιοι και δαίμονες» και την «Ουρανόπετρα». Σειρά έχει το τελευταίο του μυθιστόρημα, «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου».
Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές ανάμεσα στο μυθιστόρημα αυτό και τα τρία προηγούμενα. Και βέβαια δεν εννοούμε την αλλαγή του εκδοτικού οίκου, τη μεταγραφή του συγγραφέα από το Μεταίχμιο στον Ψυχογιό, αλλά κυρίως την μεταπήδησή του από το ιστορικό μυθιστόρημα στο μυθιστόρημα με σύγχρονη θεματολογία.
Ο Καλπούζος επιστρέφει στην Άρτα, το γενέθλιο τόπο του, αλλά όχι την Άρτα του 1870, την Άρτα του Ιμαρέτ, αλλά την Άρτα του 1970. Με κεντρικούς ήρωες τον Άνδη, μια περίπου διπλοτυπία του Λούη στα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» του Μουρσελά, και την Θάλεια, πλέκει ένα ερωτικό μυθιστόρημα που συναρπάζει.
Και εδώ βλέπουμε το θέμα της γονεϊκής αντίστασης στα αισθήματα των νέων. Όμως, σε αντίθεση με τη δραματική εξέλιξη που είχε μια ανάλογη ιστορία στη «Μικρά Αγγλία» της Ιωάννας Καρυστιάνη που την είδαμε πρόσφατα και σε ταινία, ο έρωτας των δυο νέων στο τέλος ευοδώνεται.
Μετά από πολλές περιπέτειες. Γιατί το κύριο χαρακτηριστικό του Καλπούζου, τόσο σε αυτό το μυθιστόρημα όσο και στα προηγούμενά του, είναι η επινοητικότητα στην πλοκή. Και με τη λέξη «πλοκή» εννοούμε τόσο την αφηγηματική τεχνική, όσο και την ιστορία που επινοεί και την οποία μας αφηγείται.
Βέβαια αυτό το καταπληκτικό σασπένς που δημιουργεί ο Μάρκες, που πρόσφατα θρηνήσαμε το θάνατό του, αμέσως με την πρώτη περίοδο στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» (Πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα στεκόταν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Aureliano Buendía θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον πήρε να ανακαλύψουν τον πάγο) δεν μπορεί να το φτάσει κανείς, όμως και ο Καλπούζος κάνει κάτι ανάλογο: παρουσιάζει τη Θάλεια στο πρώτο κεφάλαιο, με κάτι σαν inmedia res, να βγάζει από την τσάντα της μια νεκροκεφαλή. Στη συνέχεια αφηγείται από την αρχή την ιστορία, για να φτάσουμε πάλι στην ίδια σκηνή μετά από 300 σελίδες και 24 κεφάλαια.
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα αυτό θυμήθηκα το «Μοναστήρι της Πάρμας» αλλά και το «Λισιέν Λεβέν» του Στεντάλ. Και τα δυο είναι ερωτικές ιστορίες, αλλά όχι μόνο. Και στα δυο έργα του Στεντάλ ο έρωτας συμπλέκεται με την πολιτική, όμως ενώ στο Μοναστήρι υπάρχει μια περίπου εναλλαγή, στον Λισιέν, στον πρώτο τόμο του έργου το βάρος πέφτει στον έρωτα και στον δεύτερο στην πολιτική. Έτσι και στο έργο του Καλπούζου, στο πρώτο μισό περίπου του έργου την πρωτοκαθεδρία την έχει ο έρωτας και στη συνέχεια μια αστυνομική πλοκή με την αναζήτηση της ταυτότητας ενός δολοφόνου.
Όχι ότι απουσιάζει η πολιτική. Ο εμφύλιος παίζει οργανικό ρόλο στην πλοκή, και υπάρχουν αρκετά σημεία δοκιμιακού λόγου όπου οι ήρωες συζητούν πολιτικά ζητήματα που έχουν σχέση με την ταραγμένη αυτή περίοδο της νεότερης ιστορίας μας.
Ένας φίλος μου ποιητής μου είπε για ένα έργο του, ότι αυτό κι αυτό συμβολίζουν εκείνο και εκείνο. Εγώ δεν είχα αντιληφθεί τους συμβολισμούς, και δεν είμαι από αυτούς που ψάχνουν ντε και καλά σύμβολα πίσω από κάθε τι. Εξάλλου τα σύμβολα συχνά τίθενται από τους μελετητές σαν εμπρόθετες υπερερμηνείες, όπως π.χ. στην ταινία «Αυτή είναι η πατρίδα μου» του ιρανού Parviz Kimiavi, όπου το «κρασί» στους στίχους του Ομάρ Καγιάμ, κατά τους ισλαμιστές ερμηνευτές συμβολίζει το φως και την πίστη.
Ο Καλπούζος, ξέροντας ότι δεν θα αναζητήσει κανείς συμβολισμούς στο έργο του, τους παρουσιάζει ο ίδιος, όπως έκανε σε μένα ο φίλος ποιητής. Έτσι διαβάζουμε (μιλάει ο Άνδης στη Θάλεια):
«Θυμάσαι… που ανέφερα ότι παραλληλίζω την ιστορία του Αυγερινού και τη σχέση μας με τις πληγές και τις επιπτώσεις του Εμφύλιου Πολέμου στην ελληνική κοινωνία;
Ο Αυγερινός είναι ένα από τα πολλά φωτεινά μυαλά που χάθηκαν… Ο πατέρας μου το ακραίο και φανατικό πρόσωπο που επικράτησε ανάμεσα στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα… Η μάνα μου απεικονίζει το μέρος του ελληνικού λαού που κράτησε βαθιά μέσα του το φαρμάκι και τον πόνο… Ο κυρ Αλέκος αντιπροσωπεύει εκείνους που κατηγορήθηκαν άδικα… ο μπάρμπα-Ιπποκράτης, το κομμάτι της βασανισμένης και σκιαγμένης αριστεράς με τα κρυμμένα συνειδησιακά διλήμματα, αλλά και τους ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς με παραδοσιακές αρχές και αξίες… Κι εμείς, αυτούς που ακόμη πληρώνουμε παντοιοτρόπως τ’ αποτελέσματα» (σελ. 412-413).
Τους ρυθμούς μιας παλιότερης γενιάς ανακαλεί και ο Άνδης, που «Άρχισε προοδευτικά να διαμορφώνει μια νέα φιλοσοφία ζωής και να την εφαρμόζει. Την θεωρία της επιβράδυνσης, καταπώς την ονόμασε, της οποίας ο βασικός κορμός στηριζόταν στις αργές ταχύτητες, στην εμβριθή παρατήρηση και στην απόλαυση των στιγμών» (σελ. 258). Μια τέτοια θεωρία ασφαλώς παραπέμπει διακειμενικά στην «Βραδύτητα» του Κούντερα.
Ένα από τα ονόματα που συναντάμε στο έργο είναι το Σεβαστή Καλλισπέρη.
Νομίζω ξέρω από πού προέρχεται το επίθετο. Είχα διαβάσει κάποτε ότι στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, οι αντάρτες κατέβαιναν τη νύχτα στα χωριά και έλεγαν «καλλισπέρα» μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών, για να ακούσουν οι ιδιοκτήτες και να νοιώσουν τη χαρά και την ανακούφιση ότι υπάρχουν κάποιοι που αγωνίζονται κατά των τούρκων. Έτσι τους ονόμασαν «καλλισπέρηδες». Στο τέλος βέβαια επικράτησε η λέξη «χαΐνης». Αν και, φοβάμαι, πολλοί θα ξέρουν μόνο το συγκρότημα και όχι τι σημαίνει η λέξη.
Και, ξαναδιαβάζοντας πριν κάνω την ανάρτηση, θυμήθηκα μια γελοιογραφία που είχα δει πριν χρόνια, νομίζω στο Ρομάντζο. Δυο τύποι είναι μπροστά σε μια εικόνα του Καραϊσκάκη. Ο ένας λέει στον άλλο: -Άκουγα που λες τόσα χρόνια Καραϊσκάκη και νόμιζα ότι ήταν κανένα γήπεδο.
Διαβάζουμε:
«Τηλεφώνησε και κάποιος Καλπούζος. Ψάχνει…» (σελ. 383).
Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα, γιατί έβαλα κι εγώ το όνομά μου σε ένα από τα οικολογικά παραμύθια «Ο χορός της βροχής». Είναι το παραμύθι «Φύσα αεράκι, φύσαγε…»:
Έχω γίνει πια εξπέρ στο να εντοπίζω ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους σε πεζά κείμενα. Στο τελευταίο αυτό έργο του Καλπούζου εντόπισα τους παρακάτω:

Όπως σιμώνουν στην πηγή τα διψασμένα χείλη (77)
Είχε μυριάδες κολλητά σπασμένα καθρεφτάκια (79)
Έτσι κυλούσε η ζωή του Άνδη στην Αθήνα (σελ. 128)
Σαν να βουτούσε απαλά το δάχτυλο στο μέλι (σελ. 137)
Τότε της είπε η μάνα της να πεταχτεί στο φούρνο (σελ. 226)
Παρέκει απ’ το σπίτι μου και να με περιμένεις (σελ. 253)
Ώσπου στο τέλος έκανε πράξη τη συμβουλή της (σελ. 257)
Που πάει πίσω και μπροστά κι όλο στα ίδια μένει (σελ. 278)
Να περπατάμε αγκαλιά στους δρόμους της Αθήνας (σελ. 352)
Αέρινα κι αθόρυβα στις θάλασσες του ύπνου (σελ. 388)
Όταν αποτραβήχτηκαν τα μεθυσμένα ρόδια (σελ. 388)
Του θύμισε το όνειρο με τον τυφλό ζωγράφο (σελ. 390)

Ναι, και αυτό το έργο του Καλπούζου είναι αριστουργηματικό. Την άποψή μου συμμερίζεται προφανώς και ο εκδότης, για να βγάλει κατευθείαν στην πρώτη έκδοση 40.000 αντίτυπα.
Μπάμπης Δερμιτζάκης
http://hdermi.blogspot.gr/

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΩΛΕΤΗ ΒΙΒΛΙΟΑΝΑΦΟΡΕΣ

Μόλις τελείωσα το καινούργιο βιβλίο του αγαπημένου συγγραφέα Γ. Καλπούζου «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και πραγματικά γι’ άλλη μια φορά με εντυπωσίασε  η περίτεχνη και πολύμορφη γραφή του, η πλοκή αλλά και τα νοήματα που κρύβονταν εντέχνως κάτω από τις λέξεις. Πρωτότυπο και διαφορετικό από τα προηγούμενά του, εξίσου όμως σαγηνευτικό και ενδιαφέρον! Θα έλεγα επιπροσθέτως πως πρόκειται για ένα ευφυές βιβλίο μιας και μέσα από τον έρωτα της Θάλειας και του Άνδη ο συγγραφέας μας επισημαίνει την σχέση της Ιστορίας και των ανθρώπων της και πώς αυτή επηρεάζει τις ζωές όχι μόνο αυτών που την έζησαν στον παρόντα χρόνο αλλά και των ακόλουθων γενεών.

Ο Άνδης πνεύμα ελεύθερο, ζωηρός και σκανταλιάρης ερωτεύεται την κλειστή, τρομοκρατημένη και μελαγχολική Θάλεια στην Άρτα της δεκαετίας του ‘70. Ο αυστηρός πατέρας της, η καταπιεσμένη μάνα της και οι ιστορίες του παρελθόντος εμποδίζουν την γνωστοποίηση του έρωτά τους, που όλο και μεγαλώνει με το πέρασμα των χρόνων, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Οι απειλές της Αυγούλας, της μητέρας της Θάλειας οδηγούν το ζευγάρι σε δρόμους παράλληλους…… Αθήνα, δικαστικό σώμα, καριέρα, ενδοοικογενειακή βία και εκφοβισμοί ο κόσμο της……. Αθήνα, Εξάρχια, αντιεξουσιαστές, ερωμένες, βιοπάλη και εσωτερική αναζήτηση ο κόσμος του…. Μετά από έξι χρόνια χωρισμού και έχοντας στα χέρια τους μια νεκροκεφαλή λύνουν το μυστήριο που φέρει αυτή και ανακαλύπτουν την ιστορία της, η οποία συνδέεται με την ιστορία των οικογενειών τους καθώς και της Ελλάδας του Εμφυλίου, επιτρέποντάς τους εν τέλει να ζήσουν τον έρωτά τους απαλλαγμένοι από τα μυστήρια του ‘χθες……….Όπως η Ελλάδα έτσι και εκείνοι κοιτούν -πρέπει να κοιτούν!- το μέλλον τους, όχι απαγκιστρωμένοι από το παρελθόν σίγουρα όμως απαλλαγμένοι από τα φαντάσματα του προκειμένου να ευτυχήσουν-ευημερήσουν…..!

Με το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» γέλασα με τις φάρσες του Άνδη και το χιούμορ του,συγκινήθηκα με την ιστορία του Ερμεία, ταξίδεψα με τον λυρισμό που εξέφραζαν οι ήρωες την αγάπη τους και περπάτησα στην Ιστορία της Ελλάδας από τον Εμφύλιο έως την Μεταπολίτευση. Ένα όμορφο, ιστορικό ερωτικό βιβλίο με αστυνομικά στοιχεία που σε κερδίζει ήδη από τις πρώτες του σελίδες. Ο παραλληλισμός των ηρώων με τις παρατάξεις και τα ιστορικά στοιχεία στο κλείσιμο του βιβλίου με εντυπωσίασε!Διαβάστε το!
Εύχομαι να είναι ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!!
Δήμητρα Κωλέτη, Βιλιοαναφορές

 

ΕΛΛΙΣΑΒΕΤ ΔΕΔΕ

Διαβάζοντας τη φράση «Ό,τι Αγαπώ Είναι Δικό Σου» το μυαλό μας ασυνείδητα «σιγοντάρει» τη φωνή της Γλυκερίας στη γνωστή,αγαπημένη μπαλάντα. Αυτός όμως είναι και ο τίτλος που επέλεξε ο ίδιος ο στιχουργός της, Γιάννης Καλπούζος  (Ιμαρέτ, Άγιοι Δαίμονες) για το νέο, πολύπλευρο μυθιστόρημά του, εγκαινιάζοντας ιδανικά τη συνεργασία του με τις Εκδόσεις Ψυχογιός

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σε ένα ορεινό χωριό της μεταπολεμικής Άρτας μεγαλώνει ανέμελα ο ατίθασος Άνδης, που απροσδόκητα θα τον…αιχμαλωτίσει μια αέρινη, κοριτσίστικη φιγούρα:Είναι η Θάλεια, η κόρη του δικαστικού υπαλλήλου Χαρίδημου από την πόλη,που παραθερίζει στο χωριό του.
Παρά το κοινωνικό τους χάσμα, ο αντισυμβατικός,φτωχός Άνδης συναρπάζει την συνεσταλμένη Θάλεια και τα δύο παιδιά θα συνδεθούν με μια αγνή αγάπη.
Τέλη του ΄70,η ζωή θα οδηγήσει τη Θάλεια στην Αθήνα για νομικές σπουδές-πάντα κάτω από την σιδερένια παρουσία ενός τυρρανικού πατέρα και μιας άβουλης μάνας-χωρίς ποτέ να σβήσει τη μορφή του Ανδη.
Ο Άνδης τυχοδιωκτικά θα την ακολουθήσει κρυφά από όλους στην Αθήνα.
Εκεί θα αποδυθεί σε μια σκληρή βιοπάλη,όπου θα γευθεί την ανέχεια και την ασύστολη ηδονή, ακροβατώντας στον καιροσκοπισμό και την άσβεστη αγάπη του για τη Θάλεια, την οποία ξαναβρίσκει.
Συνοδοιπόροι του Άνδη στην περιπέτεια της ενηλικίωσης, ο αμφιλεγόμενος παιδικός του φίλος,Θέμης,αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων,ένας συλλέκτης βιβλίων, ευκαιριακές συνευρέσεις και οβωβός Ερμείας, που γνώρισε την βαρβαρότητα των Τούρκων τις ζοφερές μέρες του Αττίλα.
Όμως οι σκιές του Εμφυλίου και μια μυστηριώδης νεκροκεφαλή απειλούν να τινάξουν τα όνειρά του Άνδη και της Θάλειας στον αέρα.
Ο Άνδης όμως, προτάσσοντας το πείσμα και την αισιόδοξη οπτική του προς τη ζωή, παλεύει να εξιχνιάσει το εφιαλτικό χθες, που απειλεί την ευτυχία με τη γλυκιά Θάλεια.
Θα επιβιώσει αυτή η αγάπη στη δίνη των καιρών και της Ιστορίας ;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Εν πρώτοις, το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου “Ο,τι Αγαπώ Είναι Δικό Σου” συνιστά μια αυθεντική ιστορία έρωτα με μια χροιά αστυνομικού μυστηρίου-όμως από πίσω ενυπάρχει ένας ηχηρός πολιτικός προβληματισμός,μια πρόκληση για την εθνική μας μνήμη.

Πράγματι, πυρήνας του βιβλίου είναι ένας αντιφατικός έρωτας από τους πιο ευγενικούς και αυθεντικούς-κίνητρο των πάντων, με τους ήρωες απόλυτα παραδομένους σε αυτόν.
Υπέροχα δοσμένη η συμπληρωματικότητα των δύο χαρακτήρων, που πηγάζει από την αντίθεση της “καλοαναθρεμμένης ,συνεσταλμένης Θάλειας με την προγραμματισμένη ζωή” προς τον ανυπότακτο, καιροσκόπο “πλάνητα” Άνδη-κι είναι αυτή που εγείρει ανάγκη υπέρβασης κι από τους δύο.
Ο ερωτικός σπαραγμός διατρέχει το βιβλίο στο μεγαλύτερο μέρος του, συνταράσσοντας την ψυχή του αναγνώστη, που συμπάσχει και αγωνιά με τους δυο πρωταγωνιστές!
Ο συγγραφέας αποδίδει πολύ πετυχημένα τις αντιφάσεις και τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του ζευγαριού.
Για να το καταφέρει αυτό, επενδύει τη γλώσσα του με το ονειρικό πέπλο του ποιητικού λόγου:
Εμβόλιμοι στίχοι,αλλά και πεζός λόγος που παρασύρεται από τη σαγήνη του έμμετρου επιτείνουν τη φόρτιση, αποκαλύπτοντάς μας τον Καλπούζο- ποιητή(σε έργα του όπως το “Έρωτας Νυν Και Αεί”).
Ωστόσο οι μεταμορφώσεις της γλώσσας δεν περιορίζονται στην απόδοση του λυρισμού.
Στα διαλογικά μέρη έχουμε μια απενοχοποιημένη φυσικότητα,που προσδίδει ζωντάνια στις σκηνές.
Άλλοτε ο αφηγηματικός λόγος γίνεται πομπώδης θυμίζοντας Μποστ-με στόχο να σαρκάσει και να ευτελίσει καταστάσεις και πρόσωπα-μέσα από μια εσκεμμένα υπεφίαλη γλώσσα, που αυτοαναιρείται.
Άλλοτε πάλι έχουμε μια γλώσσα σφυρηλατημένη σε πιο παλαιομοδίτικα,νοσταλγικά καλούπια- με μιακαλλιέπεια που παρέπεμπει σε πιο ανθηρές περιόδους της Λογοτεχνίας μας…
Σε κάθε περίπτωση είναι ένας γλωσσικός τρόπος ιδιάζων και ανοίκεια ωραίος.
Το στοιχείο του μυστηρίου είναι άρτια σκηνοθετημένο, κι η πραγματικότητα ξετυλίγεται σταδιακά -πέρα από το προφανές.
Σε βαθύτερη προσέγγιση,όμως, το “Ο,τι Αγαπώ” συνιστά ένα ξεκάθαρα πολιτικό βιβλίο με στοχευμένους συμβολισμούς πίσω από καταστάσεις&πρόσωπα.
Έχουμε δηλαδή μια έμμεση χαρτογράφηση ολόκληρης της Μεταπολίτευσης ,στα χνάρια εμβληματικών έργων , όπως το “Δυο Φορές Έλληνας” του Κουμανταρέα ή τα “Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά”.
Σε αυτό συντελλεί κάθε πρόσωπο μοναδικά και όλοι μαζί οι ετερόκλητοι χαρακτήρες του βιβλίου διαμορφώνουν την αντιφατική ανθρωπογεωγραφία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με τις διαψεύσεις και τις νέες μεγαλεπήβολες προσδοκίες.
Πρωτίστως ο Άνδης.
Συγκεντρώνοντας χαρακτηριστικά φιγούρας από το Θέατρο Σκιών, ο ευρηματικός ήρωας του Καλπούζου συνιστά τον αιώνιο Έλληνα που επιβιώνει στις αντιξοότητες με την πονηριά και την αισιόδοξη οπτικήτου στα πράγματα.
Ένας μικρός θυμόσοφος βγαλμένος από τα σπλάχνα της “άγιας πενίας”.
Ένας “γόνος του Διονύσου”-με τον τονισμένο φαλλό του να υπαινίσσεται τον έρωτα ως αίτημα ζωής,να αναδεικνύει ανανδοίαστα την κλιμακούμενη σεξουαλική ελευθεριότητα και τον ευδαιμονισμό της νέας εποχής.
Ο Άνδης κλείνει το μάτι στον αλησμόνητο Λούη του Μουρσελλα, παραμένοντας σε ένα περίγραμμα πιο συμπαγές, αφού η στοχευμένη πλοκή δεν του επιτρέπει να εκτραπεί στη ρευστότητα που διέπει τον απολαυστικά ασυνάρτητο και συνάμα “σοφό” Λούη.
Μεταδίδει όμως την ίδια πίστη στη ζωή με την ίδια εξαίσια λαικότητα,ενώ εμπλέκεται κι αυτός πράξενα με τον κόσμο του βιβλίου(Ο Λούης ήταν φίλος συγγραφέα).
Γύρω από τον Άνδη έχουμε μια ομάδα αντιεξουσιαστών που μας σεργιανά στην έωλη, παρακμιακή ατμόσφαιρα των Εξαρχείων όπως προσωποποιήθηκε τη δεκαετία του 80 σε φιγούρες σαν τη Γώγου και τον Άσιμο.
Ο Καλπούζος εδώ αποδίδει την αλλοτρίωση της Αριστεράς που εξετράπη σε φαντασιωσικές ιδέες με τους φορείς τους φαντάσματα αλωμένων οραμάτων- προφήτες μια επερχόμενης ζοφερής συνθηκολόγησης…
Στον αντίποδα έρχεται η Θάλεια, ως εκείνη η Ελλάδα που αναζητά επιτέλους τη γαλήνη, ισορροπώντας ανάμεσα στις αξίες και τον πραγματισμό της νέας εποχής.
Δεσπόζουσα παρουσία έχει όμως η νεκροκεφαλή και όσοι εμπλέκονται με την ιστορία της, που ξεπηδά από την απώτατη, τραυματισμένη συλλογική ψυχή και τις χαίνουσες πληγές ενός ταραγμένου παρελθόντος!
Στο αποτρόπαιο εύρημα αποτυπώθηκε η κατάρρευση αγώνων και ιδανικών…
Το κάδρο συμπληρώνει η τραγωδία της Κύπρου, που αποστομωτικά ενσάρκωσε η συγκλονιστική παρουσία του Ερμεία.
Μια Ελλάδα λοιπόν ακρωτηριασμένη που ζητά να ανασυναρμολογήσει τα κομμάτια της ξανά για να πορευτεί σε νέους καιρούς.
Μια Ελλάδα που πάνω από όλα ξέρει να καταφάσκει τη ζωή και το φως!!!
Ανακαλύψτε αυτό το σημαντικό βιβλίο που χαρτογραφεί το συλλογικό μας ασυνείδητο -ένα έργο που το χαιρέτησαν με ενθουσιασμό πνευματικοί άνθρωποι σαν τον Δημήτρη Στεφανάκη και τον Μάνο Ελευθερίου!

 

ΚΑΤΣΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Είναι κάποιες συγκυρίες και κάποιες συμπτώσεις που δεν μπορεί να είναι τυχαίες. Ξαφνικά βλέπεις την αναλαμπή και όλα φωτίζονται γύρω σου. Θέλεις να δώσεις την δυνατότητα στους μαθητές σου να βιώσουν κάτι διαφορετικό, ενάντια στα σημεία των καιρών που μας επιβάλλουν την μετριότητα, την παρακμή.
Λογοτέχνης; Ναι. Χαρισματικός; Ναι. Προσιτός στους μαθητές; Ναι. Σε ποιόν όμως να εμπιστευτείς αυτό το χρέος; Ο Νίκος Καζαντζάκης έχει γράψει: ανώτατο χρέος του ανθρώπου, ανώτατο και από την ηθική, την αλήθεια και την ωραιότητα, είναι να μετουσιώνεις την ύλη που σου εμπιστεύτηκε ο θεός και να την κάνεις πνεύμα.
Μην ψάχνεις μακρυά, κοίτα γύρω σου, μια φωνή ακούστηκε και ο δικός μας άνθρωπος (γιατί είναι πράγματι δικός μας) μας φανερώθηκε. Μιλάμε για τον ποιητή – συγγραφέα Γιάννη Καλπούζο. Η προσέγγιση ήταν συγκλονιστική για μας. Η πρόταση να μιλήσει σ’ ένα ακροατήριο παιδιών τον ενθουσίασε. Η χαρά μας έγινε χαρά του, η επιθυμία μας έγινε χείμαρρος σ’ αυτόν και με το πηγαίο ταλέντο του μας ταξίδεψε σε κόσμους μαγικούς.
Δεν μπορώ να ξεχάσω την σιγή στην αίθουσα του ιστορικού Μ/Φ Συλλόγου Σκουφάς και την προσήλωση των παιδιών στα λεγόμενά του. Ήταν κάτι το μοναδικό για τους μαθητές και το νιώθεις με τον τρόπο που σου μιλάνε μετά. Σου ζητούν να τον ξαναδούν και η ερώτηση γίνεται.
Μα είναι Αρτινός;
Φυσικά και είναι. Βγάζει και ο τόπος μας αγριολούλουδα, όχι μόνο πέτρες και τσουκνίδες. Πρέπει όμως και τα αγριολούλουδα να τα προστατεύεις για να μην γίνουν είδος προς εξαφάνιση και να τα ποτίζεις που και που για να βλασταίνουν.
Από τότε ο Γιάννης Καλπούζος μπήκε στην ζωή μας και στις καρδιές μας. Έχουμε την χαρά να μας αποκαλεί φίλους του και παρακολουθήσαμε το οδοιπορικό του σ’ όλη την επικράτεια μέσα από την Ουρανόπετρα.
Ωστόσο νέα αναλαμπή, ξανά νέα ελπίδα και δυο νέοι πιασμένοι χέρι – χέρι άρχισαν να βαδίζουν δίπλα μας, απομακρύνοντας μας από τη ζοφερή πραγματικότητα. Είναι ο Άνδης και η Θάλεια, που η ανελεύθερη φύση τους, είναι αρμονικά συγκερασμένη με όνειρα, ιδανικά και πίστη στον άνθρωπο.
Οι πρωταγωνιστές στο νέο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου με τίτλο Ότι αγαπώ είναι δικό σου, άρχισαν να μας οδηγούν σε γνωστά μονοπάτια και να αναδύουν πάμπολλες θύμησες.
Σαν μηχανή του χρόνου το μυθιστόρημά του σε μεταφέρει στην παιδική αθώα εποχή σου, κάμφθει την αντίσταση της λήθης και με μαεστρία αναδύει τις μνήμες. Όπου πατώ είναι δικός μου τόπος έχει γράψει ο συγγραφέας σε παλαιότερο έργο του και τα πατήματα του Άνδη νιώθεις ότι είναι δικά σου. Μα πώς να μην είναι, αφού εκεί έχεις τρέξει, έχεις γελάσει, έχεις κλάψει, έχεις χαρεί, έχεις κλωτσήσει με τα μπαλωμένα παπούτσια το τόπι.
Η τεχνική της πολυεπίπεδης γραφής που χρησιμοποιείται στο βιβλίο, πράγματι σου ξυπνά ηδονές της ψυχής, σε οδηγεί σε πνευματική αναζήτηση και καλλιέργεια. Αυτό είναι άλλωστε και το ζητούμενο των καιρών μας για να ξεφύγουμε από την διελκυστίνδα που βιώνουμε. Η καλλιέργεια του πνεύματος και άνθρωποι σαν τον Γιάννη Καλπούζο βεβαιότατα πασχίζουν γι’ αυτό.

 

ΚΛΕΙΩ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗ

Όταν πήρα στα χέρια μου το νέο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα διάβαζα ακόμα ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Οι προσδοκίες μου όχι μόνο επιβεβαιώθηκαν αλλά ξεπεράστηκαν και, πλέον, θεωρώ ότι θα πρέπει να εφευρεθεί μία κατηγορία αποκλειστικά για τα δικά του βιβλία! Δεν υπερβάλλω Φίλοι μου, αλλά κάθε ένα βιβλίο του είναι ξεχωριστό, μοναδικό και αξεπέραστο και ειλικρινά τα λόγια είναι πολύ φτωχά μπροστά στο μεγαλείο του λογοτέχνη Καλπούζου!
Παρόλα αυτά, θα επιχειρήσω να σας περιγράψω κάποια από όσα αποκόμισα διαβάζοντας το υπέροχο «Ό,τι Αγαπώ Είναι Δικό Σου», που είναι αναρίθμητα. Πρόκειται για ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενά του το οποίο, αν και δε μπορεί να χαρακτηριστεί καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα αλλά μάλλον κοινωνικό, εντούτοις εμπεριέχει πολλά στοιχεία της νεώτερης Ιστορίας μας. Θα μπορούσαμε, ακόμα, να το χαρακτηρίσουμε ερωτικό μυθιστόρημα, αν και κρύβει πολλά και καλά κρυμμένα μυστικά που θα μπορούσαν να το εντάξουν στην αστυνομική λογοτεχνία. Εν ολίγοις πρόκειται για ένα ακόμα μυθιστόρημα ‘Καλπούζου’ το οποίο αποκαλύπτει όλα τα ποικιλόμορφα χαρακτηριστικά του, τα οποία καθηλώνουν τον αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα του!
Ο συγγραφέας τοποθετεί το λογοτεχνικό καμβά του αρχικά στη δεκαετία του ’60, σε ένα μικρό χωριό στην Άρτα και στη συνέχεια στην πολύβουη Αθήνα, κι εμείς παρακολουθούμε από κοντά τις ζωές δύο παιδιών, της Θάλειας και του Άνδη οι οποίες είναι εξ’ αρχής άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους, έστω και αν συχνά η μοίρα, ο Θεός ή ο Διάβολος αποφασίζουν να τις παρασύρουν σε ξεχωριστές πορείες στη διάρκεια της ζωής τους. Η Θάλεια είναι ένα παιδί ήσυχο, ντροπαλό, καταπιεσμένο και υπερπροστατευμένο που έχει μάθει να ακολουθεί τον δρόμο που αποφασίζουν άλλοι για αυτήν. Αντίθετα, ο Άνδης είναι ένα ‘τσογλανόπαιδο’ προικισμένο από τη φύση με πολλά προσόντα, κυριότερο εκ των οποίων είναι ένας ατίθασος και ανυπότακτος χαρακτήρας που ακολουθεί πάντα αυτό που του λέει το ένστικτό του. Δεν έχει μάθει να περιορίζεται, να υπακούει ή να ακολουθεί την πεπατημένη. Θεωρεί ότι πρέπει να τα ζήσει όλα, να τα δοκιμάσει όλα, να τα κατακτήσει όλα, αλλιώς η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Όσο αταίριαστοι κι αν είναι αυτοί οι δύο χαρακτήρες τόσο ιδανικά συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο και δεν αργεί να αναπτυχθεί ένας δυνατός έρωτας ανάμεσά τους, που όσο κόντρα κι αν βρίσκει το ρεύμα, τόσο πιο σθεναρά αυτός συνεχίζει να γιγαντώνεται. Οι δύο ήρωές μας πλαισιώνονται από ένα πλήθος άλλων ηρώων που ο καθένας παίζει κι ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή και στις επιλογές του Άνδη και της Θάλειας.
Μέσα από κάθε περιστατικό της ζωής τους βλέπουμε να περνούν ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, όπως ο Εμφύλιος με τα μίση και το στιγματισμό που επέφερε σε όσους ανήκαν στο ‘θεωρητικά’ αντίπαλο στρατόπεδο – γιατί ποιο στρατόπεδο μπορούσε να θεωρηθεί αντίπαλο από τη στιγμή που όλοι ήταν έλληνες; – ή η δικτατορία των συνταγματαρχών και ο φόβος που εμφυσήθηκε σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι άντλησαν αρρωστημένη δύναμη ώστε να επιβληθούν στους αντιφρονούντες, αλλά και στους πιο αδύναμους από εκείνους, καθώς έπρεπε κάπου να ξεσπάσουν την καταπίεση που υπέστησαν οι ίδιοι πρώτα. Κατόπιν έρχεται η μεταπολίτευση με όλες τις φρούδες υποσχέσεις που τότε φάνταζαν ‘απελευθερωτικές και ριζοσπαστικές’ ενώ αργότερα η ιστορία απέδειξε πως ήταν απλά ‘κούφιες’ προεκλογικές δηλώσεις. Τέλος, όταν όλα τα άλλα απέβησαν άκαρπα ίσως μόνο οι αναρχικές και εξτρεμιστικές-επαναστατικές λύσεις φάνταζαν αποτελεσματικές, αλλά κι αυτές είχαν το δικό τους κόστος.
Ο Γιάννης Καλπούζος υφαίνει έναν περίτεχνο μυθιστορηματικό ιστό που παρασύρει μέσα του τον αναγνώστη, ο οποίος παρακολουθεί μαγεμένος την πορεία των δύο ηρώων μας και όλων των άλλων γύρω από αυτούς, η οποία άλλοτε τους φέρνει κοντά και άλλοτε τους απομακρύνει. Οι πραγματικοί υπαίτιοι για αυτή την αθέλητη, για τους ίδιους, απομάκρυνση είναι καλά κρυμμένοι στα θαμμένα μυστικά του παρελθόντος, τα οποία εμφανίζονται ενίοτε με τη μορφή… νεκροκεφαλής και άλλες φορές με σκόρπιες κουβέντες από ανθρώπους που ξέρουν να κρατούν επτασφράγιστα μυστικά. Το αστυνομικό ‘δαιμόνιο’ του συγγραφέα μας κρατά συνεχώς σε αγωνία και δε μας αφήνει να υποψιαστούμε, μέχρι την τελευταία στιγμή, το καλά κρυμμένο μυστικό που στοιχειώνει, όχι μόνο εκείνους που το φυλάνε, αλλά και τη ζωή και την εξέλιξη των ηρώων μας.
Όμως, ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, ο χαρισματικός συγγραφέας καταφέρνει να μας κάνει να χαμογελάμε, ακόμα και να γελάμε τρανταχτά με τις φάρσες που σκαρώνει σε όλους τους άτυχους που βάζει στο μάτι ο αθεόφοβος Άνδης, αλλά και με την ανεπανάληπτη ‘γλώσσα’ που χρησιμοποιεί όταν θέλει να κατσαδιάσει κάποιον. Σε ένα σημείο μάλιστα. Ο Γιάννης Καλπούζος νομίζω πως ξεπερνάει εαυτόν βάζοντας έναν αναπάντεχο πελάτη να ζητήσει κάποια σπάνια βιβλία από το παλαιοβιβλιοπωλείο του ήρωά μας! Αξεπέραστη έμπνευση αυτή!
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα για αυτό το ανεπανάληπτο βιβλίο που μας χάρισε ο συγγραφέας, αλλά θα εξαντλούσα την υπομονή σας. Απλά, οφείλω θερμά συγχαρητήρια στο Γιάννη Καλπούζο για ένα ακόμα αριστουργηματικό και αξεπέραστο βιβλίο το οποίο σας προτείνω να διαβάσετε Φίλοι μου, πάραυτα!!!

 

ΚΟΥΤΣΟΚΩΣΤΑ ΒΑΝΤΑ

Με τίτλο από το ομώνυμο τραγούδι, (Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου} που έχει γίνει ευρέως γνωστό με τη φωνή της Γλυκερίας και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από μουσικόφιλους και μη, τους στίχους του οποίου έχει γράψει ο ίδιος ο συγγραφέας, κυκλοφορεί με μεγάλη επιτυχία το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα και στιχουργού Γιάννη Καλπούζου και ήδη έχει κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό, εκτοξεύοντάς το μέσα σε λίγες μέρες από την κυκλοφορία του στις πρώτες θέσεις του καταλόγου των ευπώλητων .
Πρόκειται για ένα διαφορετικό κείμενο , σε σχέση με εκείνα τα οποία είχε συνηθίσει το κοινό του τελευταία ο συγγραφέας ως προς τη θεματολογία , το ύφος και τον τρόπο γραφής , με τον ίδιο ωστόσο δυνατό πυρήνα της σκέψης του Γιάννη Καλπούζου να διατρέχει τις σελίδες του βιβλίου από την αρχή ως το τέλος.
Ετσι, δε χρειάζεται παρά ένα απαλό ξεγάλισμα της λεπτής φλούδας της τόσο ευρηματικής ιστορίας του, ώστε να ανακαλύψει ο αναγνώστης νοήματα και αξίες που έχουν να κάνουν τόσο με τη συλλογική συνείδηση σε δύσκολα χρόνια, πέτρινα, όπως αυτά της εποχής της μετεμφυλιακής Ελλάδας , αλλά και εκείνη της επάρατης της χούντας των συνταγματαρχών, καθώς επίσης και της μεγίστης σημασίας της ατομικής συνείδησης και ευθύνης του καθένα ξεχωριστά, όσον αφορά τη στάση και φιλοσοφία ζωής μέσα από την αναζήτηση της γνώσης, του προβληματισμού, της αναθεώρησης, της αναμόχλευσης και του επαναπροδιορισμού των πραγμάτων. Ο λόγος αδρός, γήινος και ταυτόχρονα υπερβατικός όπως οι χαρακτήρες του, πότε λιτός με δωρική βαρύτητα, πότε βαθύτατα στοχαστικός, με λυρισμό και ποιητική διάθεση ή ακούραστα φιλοσοφικός και συμβολικά διφορούμενος, να συναρπάζει τον αναγνώστη από τη μια με την ιστορική και πολιτισμική του φυσιογνωμία δίνοντάς του πλήθος πληροφοριών και πλουτίζοντας τις γνώσεις του και από την άλλη να τον καθηλώνει με την αστυνομικού χαρακτήρα πλοκή του θέτοντας ερωτήματα προς απάντηση και αινίγματα προς λύση, ώστε να μην τον αφήνει στιγμή να ανασάνει, να θέλει μόνο να φτάσει ως το τέλος και τότε να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του.
Και εν μέσω όλων αυτών ο πανταχού παρών έρωτας. Δυστυχώς ο χαρακτηρισμός ερωτικό μυθιστόρημα, παραπέμπει κυρίως σε εύπεπτα αναγνώσματα ερωτικού περιεχομένου τύπου άρλεκιν κάτι που όχι απλώς απέχει μακράν, αλλά ουδεμία σχέση έχει με τα βιβλία του συγγραφέα. Θα τολμήσω όμως να πω ότι το ερωτικό μυθιστόρημα, αν και έτσι έχει επικρατήσει, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι τα βιβλία αυτά, αλλά δυνατά κείμενα υψίστης λογοτεχνικής γραφής όπως τούτο, όπου ο έρωτας ως υπέρτατη αυταξία έχει εξέχουσα θέση στην ανθρώπινη ψυχή, τη ζωή και την κοινωνία και δεν μπορεί παρά να είναι δυνατός όσο και τρυφερός, ανυπότακτος σε οποιαδήποτε συνθήκη τον αντιστρατεύεται και ταυτόχρονα υποτακτικός στη μόνη της αγάπης συνθήκη, δε συμβιβάζεται, δεν πτοείται, δε λιποτακτεί, αγωνίζεται ως το τέλος και υπομένει με μόνη ιδεολογία την πίστη του στην αγάπη, όπως ακριβώς η διεκδίκηση του έρωτα και η επιβολή της δύναμης της αγάπης των δύο ηρώων του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου, του Άνδη και της Θάλειας δυο χαρακτήρων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, οι οποίοι όμως κατάφεραν και βρήκαν κοινό τόπο και δρόμο μέσα από αντίξοες συνθήκες και εμπόδια με μοναδικό όπλο αυτό το ανίκητο , το μεγαλειώδες, το πηγαίο και άσβεστο πάθος του έρωτα.
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτό το κείμενο. Είναι τόσο καταλυτικοί οι χαρακτήρες, τόσο γλαφυρή η αφήγηση, έχουν τόση δυναμική οι εικόνες …
Ίσως όσοι από μας έζησαν εκείνες τις εποχές στις φτωχογειτονιές στο Πετροβούνι της Άρτας , στην πλαγιά της Αγίας Φανερωμένης, όπως ο Άνδης της ιστορίας , όσοι ζήσαμε στην Άρτα της δεκαετίας του 60 και του 70 στα πρώτα μαθητικά και στα ανίδεα για ότι συνέβαινε γύρω μας προεφηβικά χρόνια, όσοι παίξαμε στις αλάνες με τενεκεδάκια, πάνινες μπάλες και παιχνίδια τη διάθεση και μόνο, ή νιώσαμε το πρώτο ερωτικό σκίρτημα σε κάποιο από τα στενά ασβεστωμένα σοκάκια υπό τη σκιά της καταπράσινης Περάνθης, στα κρυφά, στην παρανομία λες, σκαστοί από το σπίτι μας, όπως ο Άνδης από το οικοτροφείο, και όσοι τη δεκαετία του 80 φύγαμε αφήνοντας πίσω μας μια Άρτα που τόσο αγαπήσαμε αλλά δεν προλάβαμε να ζήσουμε, αυτοί σίγουρα είμαστε οι πιο τυχεροί αναγνώστες, αλλά και αυτοί που έχουμε ένα λόγο παραπάνω να πούμε πόσο αριστοτεχνικά ο συγγραφέας αναπλάθει την εικόνα μιας ολόκληρης εποχής ανασκαλεύοντας μνήμες , ιστορίες, τόπους και ανθρώπους και δίνοντας χρώμα και πνοή σε άυλες αξίες.
Μα οι αρετές αυτού του τόσο αληθινού μυθιστορήματος είναι πολλές και το βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να το κατατάξεις κάπου. Εκεί που το κατατάσσεις στα κοινωνικά μυθιστορήματα, να σου να ξεπηδάν τα ιστορικά και πολιτισμικά του στοιχεία , το μυστήριο, η φαντασία και η αγωνία που διατρέχει τα αστυνομικού χαρακτήρα κείμενα και ύστερα η ποιητική τομή και ρήξη του λόγου του ποιητή Γιάννη Καλπούζου που σε οδηγεί σε βαθύτερα υπαρξιακά μονοπάτια, εκεί που δε μπορείς παρά να αντισταθείς στο εγώ και αν γίνεται να το συντρίψεις ταυτιζόμενος με το εμείς, καθώς ανακαλύπτεις πως όλο αυτό που έχεις μελετήσει έχει μια ανείπωτη γλύκα και νοστιμιά στο μεδούλι του, αυτή που τη νιώθεις μόνο αν πειστείς πως ό,τι αγαπάς αξίζει περισσότερο όταν μπορείς να το μοιράζεσαι.

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Λόγω της ερευνητικής μου δραστηριότητας και της συστηματικής μου σπουδής στο πεδίο της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας και γραμματείας – πράγμα το οποίο απαιτεί ολοκληρωτική αφοσίωση και συγκέντρωση- θα πρέπει δυστυχώς να ομολογήσω πως βρίσκω ελάχιστο χρόνο για να ενημερωθώ για τη σύγχρονη λογοτεχνία. Οφείλω να παραδεχτώ πως μέχρι σήμερα με διακατείχε η προκατάληψη που διακατέχει τους περισσότερους εξ ημών φιλολόγους, η οποία θέλει τους σύγχρονους λογοτέχνες να υπολείπονται κατά πολύ των παλαιοτέρων “κλασικών” συγγραφέων όπως του Παπαδιαμάντη, Βιζυηνού, Καραγάτση, Πολίτη και άλλων. Η προκατάληψη αυτή αποτέλεσε “ανάχωμα” πολλές φορές για να διαβάσω σύγχρονους συγγραφείς, ποιητές και πεζογράφους. Προ ολίγων ημερών και έχοντας υπ’ όψιν μου τα διθυραμβικά σχόλια που είχε αποσπάσει το βιβλίο σας Άγιοι και Δαίμονες εις ταν Πόλιν, το οποίο δεν ευτύχησα να διαβάσω, αγόρασα το τελευταίο σας μυθιστόρημα Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου. Με πλήρη ειλικρίνεια σας συγχαίρω για ένα μυθιστόρημα, το οποίο έρχεται με τις αξιώσεις ενός κλασικού μυθιστορήματος σε μια εποχή και μια Ελλάδα που όζει πνευματικής σήψης και παρακμής. Η γλώσσα θυμίζει κάτι από τα παλιά…ο συνθετικός λόγος που επιχειρείται κυρίως στις περιγραφές δεν πτοεί ούτε κατ’ ελάχιστο τη δυναμική της καθομιλουμένης με αποτέλεσμα την αριστοτεχνική συναρμογή του ανοίκειου με το καθημερινό. Η καταστρατήγηση της ευθύγραμμης αφήγησης των γεγονότων με την έντεχνη χρήση των εγκιβωτισμένων αφηγήσεων, της ανάληψης και της πρόληψης δημιουργεί ένα crescendo στην ένταση των συναισθημάτων του αναγνώστη. Παράλληλα, οι ήρωες είναι πλασμένοι από τη σάρκα και τα οστά της ελληνικής κοινωνίας, όπως άλλωστε και όλος ο κόσμος που καθρεφτίζεται μέσα στην αφήγηση. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου. για ένα καθαρόαιμο ελληνικό μυθιστόρημα που μπολιάζει μέσα του την ελληνική ψυχή σε όλες τις αποχρώσεις της. Ο αναγνώστης κοιτάζει μακροσκοπικά την Ελλάδα μέσα στο διάβα των 30 περίπου χρόνων. Όσον αφορά στον παντοδύναμο έρωτα της Θάλειας και του Άνδη που επισκιάζει όλα τα εμπόδια απ’ όπου κι αν προέρχονται, είναι εντυπωσιακό πως ο έρωτας αυτός παραμένει ανέπαφος, ακέραιος και αλώβητος και ως τέτοιος παρουσιάζεται μέχρι και το τέλος ώστε η κύκνεια φράση ό,τι αγαπώ είναι δικό σου να μην αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Προσπάθησα να αποτυπώσω σε λίγες γραμμές όλα τα στοιχεία που για μένα χαρίζουν ένα θετικότατο πρόσημο στο βιβλίο σας. Χαίρομαι ιδιαίτερα που διαψεύσθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η προκατάληψη που είχα! Και χαίρομαι ακόμη, που η Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί κοιτίδα μεγάλων δημιουργών! Εύχομαι το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο… και να εξακολουθείτε να μας ψυχαγωγείτε με την αρχαία σημασία της λέξης!

 

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Χωρίς αμφιβολία, το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ είναι το καλύτερό του. Δίπλα και παράλληλα με τους δύο νέους στην ηλικία πρωταγωνιστές – όπου ο έρωτάς τους αρχίζει από τα μαθητικά τους χρόνια – η ατμόσφαιρα φορτίζεται και με τα μυστικά που σέρνουν οι άνθρωποι εφ’ όρου ζωής σε μια επαρχία, αναγκασμένοι να ζουν μια κρυφή ζωή, και από εκείνους που ψάχνουν την αλήθεια.
Ουσιαστικά το βιβλίο περιγράφει τη μάχη του έρωτα, καθώς είναι η μόνη κληρονομιά της ανθρωπότητας που παραμένει αναλλοίωτη. Οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να χαρίζουν στους άλλους όνειρα, όπως μας λέει και ο συγγραφέας.
Κι αυτό το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου είναι ένα ευλογημένο δώρο για κάθε αναγνώστη. Μόνο που για μένα χρειάζεται ένα δεύτερο βιβλίο για την υπόλοιπη, ευτυχισμένη θέλω να πιστεύω, ζωή των πρωταγωνιστών: του Άνδη και της Θάλειας.

 

Μαρία Μπακάρα

Ο Γιάννης Καλπούζος είναι πολυγραφότατος κι εγώ είχα τη χαρά, εκτός από το στιχουργικό του έργο, να είμαι θαυμάστρια και του λογοτεχνικού του. Ιδιαιτέρως το βραβευμένο του «Ιμαρέτ: Στη σκιά του ρολογιού » έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το καινούριο του βιβλίο “Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου” τοποθετείται χρονικά την εποχή του εμφυλίου, μέχρι τη δεκαετία του ’90. Μας μεταφέρει στην επαρχία, όπου ανάμεσα στα ανέμελα παιδικά παιχνίδια και τις σκανταλιές, ανθίζει ο έρωτας του Άνδη και της Θάλειας.
Αργότερα μεταφερόμαστε στην Αθήνα, όπου οι δύο νέοι καλούνται να υπερασπιστούν αυτόν τον έρωτα. Ίσως εάν ήταν ένα άλλο βιβλίο, εάν είχε γραφτεί από έναν άλλον συγγραφέα, εάν είχε μία άλλη “γλώσσα” να μπορούσα να πω πως όντως, είναι η ιστορία του Άνδη και της Θάλειας. Όμως όχι, δεν είναι έτσι. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τις ζωές τους για να μας περιγράψει άλλα γεγονότα, αλλά, κυρίως να μας δώσει την ευκαιρία να αναρωτηθούμε για τις αιτίες που οδηγήθηκαν οι ήρωες του σε συγκεκριμένες κινήσεις, κάποιες από τις οποίες, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, έχουν συμβολικό χαρακτήρα.
Ο Καλπούζος έχει γράψει ένα βιβλίο για την Ιστορία της Ελλάδας και πώς αυτή πληγώνει τους ανθρώπους και αφήνει τα «σημάδια» της στην ψυχή τους. Μέσα από το λογοτεχνικό ταξίδι που κάνουμε, διαπιστώνουμε πώς «σημαδεύεται» και η δική μας ψυχή, μα πάνω από όλα πώς σκεφτόμαστε. Παίρνοντας ως δεδομένο, πως ένα συγγραφικό έργο είναι ένα πολιτισμικό συγκείμενο, τότε το συγκεκριμένο έργο, φανερώνει τη νοηματοδότηση πολλών ταυτοτήτων, της εκάστοτε ιστορικής περιόδου.
Γιατί το “Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου” δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, το οποίο θα μπορούσε άνετα να χρησιμεύσει και ως ιστορικό σύγγραμμα. Ένα βιβλίο σκληρό και ειλικρινές, απογυμνωμένο από τους συντηρητισμούς -που συνηθίζονται στις μέρες μας- στη γλώσσα, το ύφος ή την ίδια τη μυθοπλασία. Θα μπορούσε να μην έχει αρχή, μέση, τέλος. Να μην έχει πλοκή, ήρωες, ή πληροφορίες. Και πάλι θα θέλαμε να το διαβάσουμε -θα έπρεπε να το διαβάσουμε- για τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας χειρίζεται τη γλώσσα.
Ο Γιάννης Καλπούζος γράφει με λυρισμό και νοσταλγία. Είναι ένας εξαιρετικός τεχνίτης της γλώσσας, αλλά και μια πένα γεμάτη τόλμη και συναίσθημα.
Εντούτοις εκτός από όλα τα άλλα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, κερδίζουμε ένα πλήθος συναισθημάτων, τα οποία γεμίζουν την καρδιά μας και μετά τη σπάνε σε μικρά κομματάκια. Όταν τα κομματάκια ενωθούν πάλι, δεν είσαι ξανά ο ίδιος. Μόνο ένα μοναδικό έργο και ένας σπουδαίος δημιουργός, έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν κάτι τέτοιο.

 

ΜΑΡΙΑ ΡΟΥΣΑΚΗ

Εισέπνευσα κυριολεκτικά το καινούριο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου, «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου». Τα βιβλία του πάντα δίνουν τροφή για σκέψη και πνευματική αμβροσία στους αναγνώστες. Το νέο του μυθιστόρημα εκπέμπει συναισθήματα και ιδέες, ιδεολογίες και πολιτικές ενώ όλα μπλέκονται μεταξύ τους όπως οι ήρωες του βιβλίου, με ένταση και προβληματισμό, με πάθος και με περίσκεψη. Ακούγεται περίεργο, ωστόσο έτσι μας έχει συνηθίσει η μοναδική γραφή του Καλπούζου, να μην καθησυχάζεται το πνεύμα ούτε η αγωνία. Όλα πετούν ανάμεσα στις σελίδες λες και οι λέξεις έχουν φτερά. Τόσο γρήγορα και ευχάριστα διαβάζεται ενώ σκέψεις και συναισθήματα συνεχίζουν να πετούν ακόμα κι αφότου έχει διαβαστεί μέχρι και η τελευταία σελίδα.
Το μυθιστόρημα μιλά για το μεγαλείο του έρωτα ανάμεσα στον Άνδη και τη Θάλεια. Οι συμβολισμοί των ονομάτων τους είναι ακριβώς αυτό που απεικονίζουν: η Θάλεια ως μούσα ευπρεπούς ευθυμίας και ο Άνδης ως το σύμβολο του πόθου και της έντονης επιθυμίας. Δύο αντίθετα έλκονται, όμως ο έρωτάς τους συγκρούεται με τα πρέπει της εποχής (1960-1990), με την ανάγκη για επιβίωση και με την ίδια τη λογική. Πέρα από πολλά άλλα θέματα, μας μιλά για τον συμβιβασμό στις σχέσεις όπως και στην πολιτική άλλα και για τα όρια της επιβίωσης.
Όπως και ένας ολόκληρος λαός, μπορεί ο καθένας να γίνει σκιά του συμβιβασμού και της παραίτησης εν ονόματι της επιβίωσης. Ίσως είναι ο πιο εύκολος τρόπος να επιβιώσει κανείς κάτω από αντίξοες συνθήκες ή ανάμεσα σε σχέσεις ανούσιες δίχως αγάπη και ερωτισμό. Η ιστορία του βιβλίου συχνά μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτό το θέμα. Η Αυγούλα, η μητέρα της Θάλειας, συμβιβάστηκε να υπομένει έναν βίαιο άντρα. Η Θάλεια συμβιβάστηκε να χάσει τον Άνδη. Ενώ ο μόνος τρόπος να επιζήσει ο Άνδης και να αντέξει το γεγονός ότι έχασε τον έρωτα της ζωής του ήταν να χαθεί, να γίνει και εκείνος σκιά:
«Να χανόταν ήθελε. Να έφευγε. Ίσως μακριά. Ίσως βαθιά μέσα του. Να εισπνεύσει την ύπαρξη του, να την καταπιεί. Να αφήσει μόνο τη σκιά του να περιφέρεται.»
Ο συμβιβασμός καταντάει και άλλους ήρωες σκιές στο βιβλίο: την Μαρίνα, τον Σαράντο, την Αλίκη… Το ξεπούλημα της ψυχής τους οδηγεί σε μια επίπεδη ζωή μέσα σε μια κοινωνία όπου όλοι ζουν στους ίδιους μονόχνοτους ρυθμούς. Ποιος αντέχει να ζει μια ζωή δίχως διαστάσεις, δίχως πνευματικές και συναισθηματικές καμπύλες; Στο τέλος όλα μέσα τους μένει να αλλοιωθούν. Διότι ο πιο ύπουλος κοινωνικός Δαρβινισμός δεν είναι να τρώει ο ένας την ψυχή του άλλου άλλα ο καθένας, να τρώει την ίδια τη δική του! Ποιοι τελικά επιβίωσαν τρώγοντας τα σωθικά τους, τη συνείδηση τους, την ψυχή τους;
Ο Άνδης όταν εκπορνεύτηκε.
Η Μαρίνα όταν έπεσε στα ναρκωτικά.
Η Αυγούλα αφού τρεφόταν από μίσος και πικρία.
Ο Σαράντος ζώντας μες στην υποκρισία.
Η Αλίκη μέσα στον αποτυχημένο της γάμο. («Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να βολεύεσαι σε μια κατάσταση που δεν γουστάρεις;»)
Άρα, με μαθηματική ακρίβεια, συμβιβασμός + παραίτηση = επιβίωση. Έτσι ακριβώς ζουν οι περισσότεροι την καθημερινότητα τους σε πολλούς τομείς: στις σχέσεις, στην εργασία, στην κοινωνία, στην πολιτική. Ποιος τολμάει να αλλάξει; Ακροβατούν πάνω στο όνειρο και μόνο λίγοι, φτάνουν στην απέναντι όχθη.
Ο καθένας ζει έναν εμφύλιο πόλεμο εντός του («Εμφύλιος άνοιξε μες στο αίμα της…»). Διχαζόμαστε και νικητής δεν υπάρχει. Μόνο πόνος και πληγές. Μέχρι που τα ξεχνάμε και τα βάζουμε όλα στην άκρη. Ζούμε με τις πληγές, τις απώλειες, τα μυστικά, τις χαμένες μάχες. Εντέλει, είμαστε όλοι «μικρές Ελλάδες». Αναρωτιέμαι αν ο έρωτας είναι ο μόνος τρόπος να απαλύνει κανείς τον πόνο. Διότι δεν έχουν όλοι την τύχη του Άνδη και της Θάλειας.
Αλίκη: «Και τι δεν θα ‘δινα να πληγωθώ από έναν μεγάλο έρωτα…»
Ο έρωτας είναι το μόνο αίσθημα όπου συνυπάρχουν όλα τα συναισθήματα: ευφορία, θλίψη, γέλιο, κλάμα, θυμός, αγανάκτηση, αγαλλίαση, πόνος, λαχτάρα. Όλα μαζί συντελούν στο πάθος για τη ζωή, τον χειμώνα άλλα και την αναγέννησή της. Τελικά, οι άνθρωποι ζουν για μια άνοιξη. Αυτός είναι ίσως ο πιο υγιής τρόπος επιβίωσης: η ελπίδα και η πίστη στην αγάπη.
Αντικομφορμισμός είναι να ρισκάρει κανείς και να δοθεί για πάντα. Αντικομφορμισμός είναι η απόλυτη αγάπη και το δόσιμο της ψυχής – όπως εκφράζει ο τίτλος του βιβλίου, το δικό μου να γίνει δικό σου. Όμως, ξεφεύγει από την καθιερωμένη εγωκεντρική σφαίρα των ανθρώπων. Δυσκολεύει, ξεβολεύει… Κι αν γίνει, συνήθως ο ένας δίνεται λίγο περισσότερο απ’ τον άλλον. Αυτό απεικονίζεται ξεκάθαρα αφού η Θάλεια δινόταν περισσότερο από τον Άνδη. Την αγαπούσε άλλα με τους δικούς του όρους μέσα από την τρέλα του για τη ζωή/τα πάθη/το κυνήγι της στιγμής.
Πιστεύω ότι αυτό που θέλει να εκφράσει ο συγγραφέας Γιάννης Καλπούζος, είναι ότι οφείλουμε να ξεφεύγουμε απ’ ότι μας θλίβει και να μην συσσωρεύεται μέσα μας σαν καρκίνωμα, ούτε να γινόμαστε σκιές…. Να μην συμβιβαζόμαστε, να κυνηγάμε το όνειρο, να βελτιωνόμαστε συνεχώς ώστε να υπάρξει ξανά ελπίδα. Σαν μονάδες άλλα και σαν σύνολο, οφείλουμε να βρούμε ξανά την πίστη μας στον έρωτα, στη φιλία και στην καλοσύνη των ανθρώπων.
Μ’ αυτό το μυθιστόρημα κατάφερε ξανά μ’ έναν ευφάνταστο τρόπο να πλέξει μια ιστορία με μυστήριο, αγωνία, έντονο συναίσθημα και πάνω απ’ όλα με νόημα. Έχει λυρισμό, ευφυΐα, ποίηση… είναι όμορφο, συναισθηματικό και ρυθμικό σαν έναν παραδοσιακό χορό. Μαγεύτηκα από κάθε φράση. Ταξίδεψα στον χρόνο, στην Ελλάδα και στις καρδιές των ηρώων. Ταξίδεψα στις ομορφιές και στα βάσανα της ψυχής.
Όμως, ειλικρινά, ποιος νοιάζεται για τις ψυχές; Λίγοι νοιάζονται πραγματικά. Γιατί οι περισσότεροι είναι Νάρκισσοι εν αγνοία τους. Μες στα μάτια του συνομιλητή τους δεν βλέπουν την «ιστορία της ψυχής» άλλα βλέπουν να αντανακλάται η δική τους εικόνα. Διότι οι περισσότεροι ότι αγαπούν είναι δικό τους…

ΜΑΡΙΤΑ ΑΜΟΙΡΙΔΟΥ

Στο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» ο Γιάννης Καλπούζος πραγματεύεται με ξεχωριστό τρόπο μιαν ιδιότυπη ιστορία αγάπης που γεννιέται τη δεκαετία του εβδομήντα στην ελληνική επαρχία. Είναι η ιστορία αγάπης του Άνδη και της Θάλειας, μιας αγάπης βαθιάς μα βασανισμένης από τα αυστηρά κοινωνικά στερεότυπα-προκαταλήψεις της εποχής της και τα πολιτικά φαντάσματα του ελληνικού μετεμφυλιακού παρελθόντος, για τούτο και βασανιστικής για τους ήρωες της.
Γύρω από την ερωτική ιστορία του Άνδη και της Θάλειας συμπλέκονται και διαπλέκονται περίτεχνα, πολιτικά γεγονότα, κοινωνικές συγκρούσεις, έκπτωση ηθών και αξιών, καθώς και αποκαλύψεις του φιμωμένου ιστορικού γίγνεσθαι. Έτσι παρακολουθούμε το πέρασμα της χούντας από την ελληνική ύπαιθρο και τον απόηχο στην Ελλάδα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τις καταλήψεις, πορείες και εμπρησμούς στην Αθήνα από αναρχικούς και αντιεξουσιαστές. Ταυτοχρόνως βλέπουμε πώς παραδόθηκε ο νεοέλληνας στο νεοπλουτισμό και το ανελέητο κυνήγι του κέρδους και γνωρίζουμε ανείπωτες ιστορίες μίσους, παθών και εγκλημάτων που προκάλεσε ο εμφύλιος πόλεμος.
Για όλα αυτά ο Καλπούζος δημιουργεί ένα μόνιμο κλίμα σκεπτικισμού και προβληματισμού. Στο περιθώριο των ερωτικών περιπτύξεων του Άνδη με τη Θάλεια ή με τις παράπλευρες ερωμένες του «καραδοκούν» εικόνες και στιγμιότυπα αλληγορικά που δεν αφήνουν τον αναγνώστη να εφησυχάσει. «Η φιγούρα του άστεγου» στη χειμωνιάτικη Αθήνα «που ξεμπρόστιαζε τις κοινωνικές δομές του κράτους…..», η κομμένη γλώσσα του Κύπριου Ερμεία, σαν τη διχοτομημένη από τους Τούρκους Κύπρο, η νεκροκεφαλή-φάντασμα σαν τα άθαφτα μυστικά του εμφύλιου, το αρχοντικό Καλλισπέρη σαν πρότυπο και πρόδρομος της μεταγενέστερης βίλας Παναγιωτόπουλου.
Όλα τα παραπάνω «χτίζονται» μέσα σε μια αφήγηση με πολλές αναδρομές στο παρελθόν, εγκιβωτισμούς και ευφυή ευρήματα. Με περιγραφές απολύτως ρεαλιστικές, και, όπου απαιτείται, νατουραλιστικές, με εικόνες, ήχους και μυρωδιές που μας μεταφέρουν στο παρελθόν. Όσοι έζησαν τις δεκαετίες 70 και 80 θυμούνται αμέσως τις ντίσκο, τον Τραβόλτα, το μπακάρντι κόλα, τα τσιφτετέλια και το σπάσιμο πιάτων στα ξενυχτάδικα, τα σουξέ της Αλεξίου και του Παπακωνσταντίνου και τόσα άλλα.
Κι αν οι περιγραφές των τόπων και της ιστορίας τους μας υπενθυμίζουν την αγάπη του Καλπούζου για την τοπιογραφία, τότε οι περιγραφές όλων των ερωτικών σκηνών του Άνδη με τη Θάλεια παραπέμπουν στο ποιητικό του ταλέντο, στην προσπάθεια του να συνενώσει στο ποιητικό στερέωμα την ουράνια φύση της Θάλειας με τη γήινη του Άνδη. Η συνένωση, ασφαλώς, συντελείται με έναν τρόπο τόσο ποιητικό που θυμίζει τον «Σάρκινο λόγο» του Γ. Ρίτσου: «…..Σε πεινάω. Σε διψάω. Σου δέομαι. Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σε μένα…»
Εξάλλου η ρίμα και οι μελωδίες διατρέχουν όλο το βιβλίο. Αναγνωρίζει κανείς στίχους από ποιητικές συλλογές και τραγούδια του συγγραφέα διάσπαρτα μέσα στην αφήγηση, κυρίως όμως την ύπαρξη μουσικότητας ακόμη και στον πεζό του λόγο. Ένα λόγο στιβαρό και πεπαιδευμένο, μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής με πολλά στοιχεία από νεοελληνικά ιδιώματα και λέξεις που θυμίζουν Σολωμό, Κάλβο, Παπαδιαμάντη και Καζαντζάκη. Ένα λόγο ευέλικτο, που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των περιγραφών και της αφήγησης, άλλοτε με λέξεις μπρουτάλ, πειρακτικές, της αργκό και του υποκόσμου και άλλοτε με φράσεις ρομαντικές, ιπποτικές, ύψιστης κομψότητας και ευαισθησίας.
Επειδή, όμως, οι κεντρικοί ήρωες ενός βιβλίου είναι αυτοί που το χρωματίζουν και το καταξιώνουν στη συνείδηση των αναγνωστών του, αξίζει να δούμε συνοπτικά την ψυχοσύνθεση της Θάλειας και του Άνδη.
Η Θάλεια είναι μια ιδιαίτερη κοπέλα των καιρών της. Επιμελής, τακτική και άριστη μαθήτρια, ευγενής και ντροπαλή, γλυκιά και λουσάτη, ξέρει να θέτει στόχους και να τους επιτυγχάνει. Κυρίως ξέρει να αγαπά και να αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην αγάπη της. Έτσι αγαπά και σέβεται τη μητέρα της, τις επιθυμίες και τα μυστικά της. Έτσι ερωτεύεται και αγαπά τον Άνδη. Κλείνεται στον εαυτό της, ανέραστη για έξι χρόνια, όταν τον χάνει, και όταν τον ξανασυναντά, τον αποδέχεται και τον ποθεί με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες του.
Δίπλα της ο Άνδης, η δεσπόζουσα και καταλυτική προσωπικότητα του βιβλίου. Ένας μικρός ζωηρός, έξυπνος καταφερτζής της ελληνικής υπαίθρου. Χαρισματικός και αγαπητός με τον τρόπο του. Βιώνει τη στέρηση της οικογενειακής θαλπωρής στα χρόνια του εγκλεισμού του στο οικοτροφείο αλλά και αργότερα, ως έφηβος, όταν ο πατέρας του τον αποδιώχνει από τη μητρική αγκαλιά. Έτσι αναγκάζεται να γίνει ένας πραγματικός αγωνιστής της ζωής. Να κατακτήσει την πρωτεύουσα και το χαμένο όνειρό του, τη γνώση και την κοινωνική καταξίωση. Σαν ένας έλληνας Μάρτιν Ήντεν, ρίχνεται στο διάβασμα για να μην υστερεί μπροστά στους μορφωμένους φίλους του. Με τον ίδιο ζήλο γίνεται συλλέκτης «ηδονικών μυρωδικών». Υπακούει, λοιπόν, στους κανόνες της ελληνικής πατριαρχικής κοινωνίας που εξυψώνουν τον άντρα «θηρευτή της ηδονής» και δικαιώνει τον βέλγο ιστορικό Ζαν Κλωντ Μπολόν που διατείνεται ότι: «ο πολιτισμός αρχίζει με την ερωτική κατάκτηση». Εξάλλου οι γυναίκες ένα όνειρο είναι, τα όνειρα αποζητούν και τ’ όνειρο χαρίζουν. Όπως ο Άνδης, που χαρίζει αφειδώλευτα «το δικό του όνειρο» σε όλες τις γυναίκες, άλλοτε σαν τον κόμη Βαλμόν του Λακλός, επιδερμικά, μόνο για την επιβεβαίωση της γοητείας του, και άλλοτε ειλικρινά, βασανιστικά και ολόψυχα, σαν τον Ερωτόκριτο που μάχεται για την Αρετούσα του, τη Θάλεια.
Το «Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου» είναι τελικά ένα αριστοτεχνικά γραμμένο σύγχρονο μυθιστόρημα που τα έχει όλα: έρωτα, ιστορία, πολιτική, φιλοσοφική σκέψη, μυστήριο, αλληγορίες, ίντριγκα, προβληματισμό και, κυρίως, μοναδικούς ήρωες-πρωταγωνιστές. Δίνονται όλα στον αναγνώστη μέσα από μια καθηλωτική και ευρηματική αφήγηση και έναν μεστό και δουλεμένο λογοτεχνικό λόγο – γνωστή και ανιχνεύσιμη τακτική του Γιάννη Καλπούζου.
Αφήνω για το τέλος, όχι χωρίς λόγο, τη μικρή ευχάριστη έκπληξη που επιφυλάσσει ο συγγραφέας στους Κώους αναγνώστες. Τους «χαρίζει το όνειρο» μιας ρομαντικής και τρυφερής ερωτικής σκηνής, στην κωακή ακτή, υπό τους ήχους και τη μελωδία της απόλυτης, της ιδανικής αγάπης. Βάζοντας τους πρωταγωνιστές του να χορεύουν βαλς στη γη του Ιπποκράτη με το βλέμμα στραμμένο στο Πετρούμι, την άλλοτε κραταιά Αλικαρνασσό, μας καλεί σε ένα ακόμη παιχνίδι συμβολισμών. Ο Άνδης και η Θάλεια στο σταυροδρόμι των πολιτισμών αγκαλιασμένοι, όπως οι Κώοι του χθες και του σήμερα: με την αφοπλιστική ευθύτητα και τον αυθορμητισμό των Δωριέων προγόνων τους, τη φιλομάθεια, το ανήσυχο και ταξιδιάρικο πνεύμα των Ιώνων συμπατριωτών τους, τη ραθυμία, το κέφι και την αφέλεια των Κάρων – ασιατών γειτόνων τους. Έλληνες αυτόχθονες και Μικρασιάτες, που τιμούν το Ευαγγέλιο, μαζί με Μουσουλμάνους πολιτικούς πρόσφυγες και εξισλαμισμένους Τουρκοκρητικούς, που γιορτάζουν το Ραμαζάνι. Αγκαλιασμένοι κι αυτοί με τον τρόπο τους ζουν ειρηνικά στην κωακή γη: ο Παναγιώτης και ο Αλή, ο Βασίλης και ο Χασάν, η Χριστίνα και η Φατμά, η Αναστασία και η Νιαζέ. Άνθρωποι πρόθυμοι, προοδευτικοί και προκομμένοι, άνθρωποι δεκτικοί και δοτικοί. Που ξέρουν να μοιράζονται και γι αυτό και να αγαπούν. Γιατί ό, τι αγαπούν δεν θα είναι ποτέ μόνον δικό τους.

 

ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ-ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ

Το νέο βιβλίο του Γ. Καλπούζου, έφτασε πριν από ελάχιστες εβδομάδες στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενα, αλλά εξίσου καλογραμμένο.  Ο Άνδης και η Θάλεια ερωτεύονται από την παιδική τους ηλικία. Ο Άνδης είναι γόνος πολυμελούς οικογένειας φτωχών χωρικών από τον Πλατανιά της Άρτας. «Ο πατέρας του έσπερνε παιδιά θαρρείς κι ήσαν καλαμπόκι. Το ένα μετά το άλλο ωσότου αράδιασε επτά, ζωή να ‘χουνε. Όλα κορίτσια μέχρι τα έξι κι ευτυχώς το αποσπόρι εδέησε να γεννηθεί σερνικό, ειδάλλως δε θα σταματούσε ο κυρ Αλέκος. Το ‘χε καημό μεγάλο ν’ αποκτήσει γιο». Το παράξενο όνομά του, το οφείλει στο νουνό του που τον βάφτισε Αρμάνδο, αλλά επειδή οι οικείοι του «να τον φωνάζουν Αρμάνδο, ούτε συζήτηση», το άλλαξαν σε Άνδης.
Στο χωριό περνούσε τα καλοκαίρια της, η οικογένεια της συνομήλικής του Θάλειας, που το χειμώνα ζούσε στην Άρτα. Μια τυπική συντηρητική οικογένεια (ο μπαμπάς Χαρίδημος δικαστικός κλητήρας, η μαμά Αυγή καταπιεσμένη νοικοκυρά) της δεκαετίας του ’60. Αν και ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες, στον Άνδη άρεσε από τότε που την πρωτοείδε. «Του άρεσε το γλυκό της πρόσωπο, τα πλούσια ξανθά μαλλιά, τα γαλανά μάτια, τα λεπτά χέρια και το λούσο της. Θαρρείς τον μαγνήτιζαν». Από την άλλη, παρά το γεγονός ότι οι γονείς της Θάλειας, δεν της επέτρεπαν να παίζει με τα παιδιά του χωριού και ειδικά με τον Άνδη που ήταν αρχηγός τους, αυτή τον λάτρευε –έστω και πίσω από τα κάγκελα του φράχτη-για τον ατίθασο και ανυπότακτο χαρακτήρα του.
Τα παιδιά συνέχισαν να βλέπονται με χίλιες-μύριες προφυλάξεις και στην εφηβική τους ηλικία. Ο Άνδης, μετακόμισε στην Άρτα, για να φοιτήσει στο Γυμνάσιο. Η Θάλεια, μετά το Γυμνάσιο πέρασε στη Νομική ενώ ο Άνδης, λίγο λόγω της ένδειας και λίγο λόγω χαρακτήρα, δεν μπόρεσε να προετοιμαστεί κατάλληλα για τις εξετάσεις και δεν πέτυχε. Αυτό δεν εμπόδισε τη σχέση τους. Ο Άνδης μετακόμισε στην Αθήνα με σκοπό να κάποια δουλειά και να είναι κοντά στην αγαπημένη του. Η οποία όμως βρισκόταν υπό στενή επιτήρηση, αφού εκτός από την ίδια, μετακόμισε και όλη η…οικογένεια στην πρωτεύουσα.
Όμως η ζωή θα κάνει ένα από τα γνωστά, αλλά πάντα απρόσμενα παιχνίδια της και οι δύο νέοι θα χωρίσουν! Άραγε οι δρόμοι τους θα ξανασυναντηθούν; Οι συνθήκες και οι περιστάσεις, θα τους επιτρέψουν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία;
Αυτή τη φορά, ο Γιάννης Καλπούζος, μας αφηγείται μια σύγχρονη ιστορία. Όμως και πάλι η Ιστορία (με κεφαλαίο Ι αυτή τη φορά) παίζει σημαντικό ρόλο. Και μάλιστα οι σκοτεινές σελίδες της. Αυτές που αφορούν τον Εμφύλιο πόλεμο. «Ακόμη τον πληρώνουμε και θα συνεχίσουμε για δεκαετίες. Πότε τον κρύβουμε…και πότε τον ξεσκεπάζουμε με χίλιους δυο τρόπους. Όμως είτε κρυμμένος είτε φανερός, μας δηλητηριάζει». Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, που θα συναρπάσει. Σε πρώτο επίπεδο, υπάρχει ο μύθος του βιβλίου. Ευρηματικός, με ανατροπές που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα. Σε δεύτερο επίπεδο, υπάρχουν «οι λαβωματιές της Ιστορίας όπως αντανακλούν πάνω μας», η εξαιρετική ψυχογράφηση των χαρακτήρων, η ρεαλιστική απεικόνιση των κοινωνικών αλλά και οικονομικών συνθηκών της εποχής, οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια και πολλά άλλα θέματα, που ο αναγνώστης ανακαλύπτει στην πορεία. Κι όλα αυτά, δοσμένα με την μοναδική γραφή του Γιάννη Καλπούζου, διανθισμένα με ισχυρές δόσεις χιούμορ και σαγηνευτική γλώσσα, προσφέρουν εκτός από τροφή για σκέψη, γνήσια αναγνωστική απόλαυση. Η προσδοκία του συγγραφέα το βιβλίο «να λειτουργήσει ως πνευματική πτήση κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας», ευοδώνεται πλήρως.

 

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ

Ο Γιάννης Καλπούζος έχει βρει τον τρόπο για το καλό μυθιστόρημα. Γράφει και «αιχμαλωτίζει» τον αναγνώστη. Ο λόγος του συλλαμβάνει τα αθέατα της πραγματικότητας. Τα ελευθερώνει σε μας απαλλαγμένα από το βάρος της καθημερινότητας και τα απογειώνει με τον μύθο που πλάθει.
Στο “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” από το πρώτο κεφάλαιο χτίζει την πυρετώδη αφήγηση και σε βάζει σε θέση αναμονής. Αφήγηση εκρηκτική, σαρκασμός, χιούμορ, αναπάντεχες ανατροπές. Μυθιστόρημα στο οποίο ακόμα και η σιωπή έχει τον ρόλο της. Μυθιστόρημα που εκπέμπει γλυκόπικρη μελωδία και δεν μπορείς να μην το διαβάσεις.

 

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΤΟΥΡΗΣ

«Είναι αυτονόητο –γράφει στο The Art of the Novel ο Henry James– ότι δεν θα γράψεις ένα καλό μυθιστόρημα, παρά μόνο αν έχεις την αίσθηση της πραγματικότητας· είναι όμως πολύ δύσκολο να σου δοθεί μια συνταγή για να δημιουργείς μ’ αυτή την αίσθηση». Και επειδή έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα, η μεγάλη συγγραφική αρετή του Καλπούζου βρίσκεται αφενός στις περίτεχνες στρατηγικές διαχείρισης της ιστορικής ύλης του και αφετέρου στην ανεξάντλητη και απρόβλεπτη (ανα)παραστατική φαντασία του. Γιατί τι άλλο είναι το Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου παρά ένα έργο αναπαράστασης του παρελθόντος; Μια αναπαράσταση που σε καμιά περίπτωση δεν λειτουργεί, δεν θα μπορούσε εξάλλου να λειτουργήσει, (για να χρησιμοποιήσω μια διατύπωση του Jeremy Hawthorn) «πάνω στην απλή αναλογική βάση του ένα προς ένα». Εδώ ακριβώς υπεισέρχονται οι στρατηγικές αναδιάταξης του χρόνου και οι στρατηγικές κωδικοποίησης της ιστορίας, με μεταφορές, μετωνυμίες, και σύμβολα.

Παραθέτω κάποια, σκόρπια, παραδείγματα: ο χρόνος εκτείνεται από τα χρόνια του εμφυλίου ως τη δεκαετία του 1980 και εγκιβωτίζει, περιπλέκοντας συγχρόνως, τρεις δραματικές ιστορίες: εμφύλιος, κυπριακό, μεταπολίτευση. Το ιστορικό δράμα και στις τρεις περιπτώσεις μεταβολίζεται στους ανθρώπους –ενσωματώνεται– και καθορίζει τα αδιέξοδά τους. Σε ό,τι αφορά τους αφηγηματικούς κώδικες: μετωνυμική είναι η λειτουργία του χώρου σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις: η σπηλιά μέσα στη οποία συντελείται ο φόνος του κομμουνιστή αντάρτη, και το αρχοντικό του Καλλισπέρη στην Αθήνα• εκεί όπου βρίσκει καταφύγιο ο Άνδης πριν το καταλάβουν οι αναρχικοί και το μετατρέψουν σε κοινόβιο. Η σπηλιά –στην πρώτη περίπτωση– λειτουργεί ως ο μικρότυπος του απέραντου εμφύλιου νεκροταφείου, ενώ στη δεύτερη περίπτωση το αρχοντικό Καλλισπέρη ως ο μικρότυπος μιας πολιτικής ουτοπίας. Τέλος, συμβολική είναι η λειτουργία του συντελεσμένου διπλού ακρωτηριασμού: καταρχάς το κρανίο του δολοφονημένου κομμουνιστή αντάρτη –μακάβριο κατάλοιπο των δύστηνων χρόνων του εμφύλιου πολέμου–, και εν συνεχεία η κομμένη, από τους τούρκους εισβολείς το 1974, γλώσσα του Ερμεία• σύμβολα (κρανίο και κομμένη γλώσσα) ενός γεωγραφικού, εθνικού, σωματικού και γλωσσικού-εκφραστικού ακρωτηριασμού.
Παντελής Βουτουρής, (Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου).

Σκορδίλης Σπύρος οραση list

Μπήκε φουριόζος ο Άνδης στη ζωή και γίνηκε το επίκεντρο της προσοχής. Από αγκαλιά σε αγκαλιά, φίλημα στο φίλημα κι από χάδι σε χάδι. Έγινε το παιχνίδι τους, κι από τότε το πιθανότερο άρχισε ν’ αντιμετωπίζει τη ζωή με παρόμοια στάση. Γιατί, εν ολίγοις ή εν πολλοίς, όλα τα θαρρούσε παιχνίδι απ’ τα μικράτα του. Μέχρι και στα βαφτίσια, όταν πάσχιζε ο παπάς να τον βουτήξει στην κολυμπήθρα, άρπαξε τα γένια του, τα τραβούσε με δύναμη και χαχάνιζε. Επιχειρούσε να τον σπρώξει στο νερό, κι ο Άνδης δωσ’ του να προσπαθεί να ξεριζώσει τη γενειάδα του. Κι όταν επιτέλους τον κάθισε στην κολυμπήθρα, βάλθηκε να κάνει μπουρμπουλήθρες.
Αυτός είναι ο Άνδης του κυρ-Αλέκου και της κυρά Λένης. Το στερνοπούλι τους, το έβδομό τους παιδί και μοναδικό αγόρι στη πολύτεκνη οικογένεια. Έξι αδερφάδες είχε, πως να του λείψει η αγκαλιά, το χάδι, το φιλί! Ίσως αυτό να εξηγεί και το γεγονός ότι ο Άνδης εξελίχθηκε σε διαβόλου κάλτσα. Όλους τους πείραζε. Κανείς δεν γλύτωνε από τις φάρσες, που σκάρωνε κάθε μέρα – όλη μέρα. Ακόμη και την Θάλεια πείραζε, που ερχόταν στο χωριό -τον Πλατανιά- κάθε Πάσχα και Αύγουστο, και ας του άρεσε όσο κανένα άλλο κορίτσι κι ας την σκεφτόταν συνέχεια όλο τον υπόλοιπο καιρό που εκείνη έλειπε στην Άρτα.
Ο χειμώνας περνούσε με το σχολείο -κουτσά στραβά- και τα καλοκαίρια με τον πατέρα στις αγροτικές δουλειές – μια χαρά! Ο Άνδης δεν σκιαζόταν κανέναν και τίποτα. Χμ. σχεδόν κανέναν. Η σκοτεινιά που εξέπεμπε ο πατέρας της Θάλειας, ο Χαρίδημος, τον έκανε να αλλάζει δρόμο μόλις τον έβλεπε να ζυγώνει. Χουντικός μέχρι το κόκαλο ο Χαρίδημος, ήταν στα μέσα και στα έξω εκείνη την εποχή, τα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Έντεκα χρονών ήταν ο Άνδης το ’73 που ο Παπαδόπουλος και οι “λεβέντες” του, άρχισαν να πνέουν τα λοίσθια.
Η Θάλεια βρισκόταν στον αντίποδα. Σοβαρή, ήσυχη, μεθοδική, τακτική, καλή και επιμελής μαθήτρια. Ακριβώς το αντίθετο του Άνδη. Μια λαίδη και ένας αλήτης. Μια λαίδη που η περδικούλα της φτερούγιζε όταν έβλεπε τον αλήτη. Όπως άλλωστε και του αλήτη όταν έβλεπε εκείνην, άσχετα αν δεν ήξερε πως να το εκφράσει και του έβγαινε σε επίθεση.
Το φθινόπωρο του ’74 βρήκε τον ήρωά μας μαθητή της πρώτης γυμνασίου στηνΆρτα. Εκεί θα συνέχιζε το σχολείο με το υστέρημα του πατέρα του από το αίμα και τον ιδρώτα που κατέθετε εκείνος καθημερινά. Έτσι από τον μικρό Πλατανιά με τις λάμπες πετρελαίου, ο Άνδης βρέθηκε στο υπό ιερατική εποπτεία οικοτροφείο της Φανερωμένης. Στρατιωτικό σύστημα και εκκλησιαστικό περιβάλλον. Ήταν ένας εφιάλτης για το ανήσυχο πνεύμα του. Εκεί γνώρισε τον Θέμη που τακιμιάσανε και άρχισαν μαζί τα παραστρατήματα. Οι επαφές του με τη Θάλεια ήταν κάτι παραπάνω από σπάνιες. Αν και αυτό ήταν κάτι που τα δύο παιδιά το έφεραν βαρέως.
Έτσι, με τούτα και με κείνα πέρασε το γυμνάσιο, πέρασε το λύκειο, πέρασαν οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, αλλά ο Άνδης δεν πέρασε σε καμία σχολή. Στους δικούς του, που εν τω μεταξύ είχαν μετοικίσει στην Άρτα, είπε ότι μπήκε στο Ιστορικό του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Ο Θέμης αντίθετα μπήκε στην Νομική Αθηνών. Δεκαοκτώ ετών και οι δυο τους βρέθηκαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας. Ο ένας για να σπουδάσει -και να χωθεί πιο βαθιά στον αριστερό χώρο- και ο άλλος για να αρχίσει την ενήλικη ζωή του χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Βλέποντας και κάνοντας.
Την επόμενη χρονιά στην Αθήνα ήρθε και η Θάλεια, φοιτήτρια πλέον της Νομικής Αθηνών. Το κακό είναι ότι δεν ήρθε μόνη της. Στην πρωτεύουσα εγκαταστάθηκε όλη της η οικογένεια. Κάτι που όπως και στην Άρτα, αποτελούσε τροχοπέδη στην δυνατότητα των δύο νέων να βρίσκονται συχνά. Κάποια στιγμή ο κυρ-Αλέκος έμαθε ότι ο κανακάρης του δεν ήταν φοιτητής. Ήρθε, τον βρήκε στην Αθήνα και του ανακοίνωσε ότι τον ξεγράφει από γιο του. Από το σημείο αυτό ο Άνδης βρέθηκε χωρίς την πατρική επιχορήγηση, δουλειά πότε είχε, πότε δεν είχε, με την Θάλεια είχαν δεσμό αλλά δυσκολεύονταν πολύ να βρεθούνε. Κοινώς, χάλια μαύρα.
Όλα αυτά, τη συνέχεια και την κατάληξη της ιστορίας μπορείτε να τα βρείτε στο μυθιστόρημα «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» του Γιάννη Καλπούζου που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2014 από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Η υπογραφή και μόνο του συγγραφέα αρκεί ώστε να είστε βέβαιοι πως το βιβλίο είναι ένα από τα πιο καλογραμμένα και ενδιαφέροντα μυθιστορήματα που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. Η γραφή του ταλαντούχου Γιάννη Καλπούζου -γνωστή μας από τα προηγούμενα δημιουργήματά του- ξεχωρίζει από το ποιητικό άρωμα που τη διαπνέει. Οι περιγραφές του μοναδικές, οι ήρωές του ξεχωριστοί και η πλοκή καλοδουλεμένη μέχρι την πιο μικρή της λεπτομέρεια. Όπως και τα άλλα του μυθιστορήματα, έτσι και το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» βρίθει από ηθογραφικά στοιχεία που του προσδίδουν μια ανεπανάληπτη γοητεία. Η έκφραση “αυτό το βιβλίο σε ταξιδεύει” βρίσκει και σε αυτό το μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, την απόλυτη έφρασή της.
Όσο και για το τι κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές.
Θα ‘θελα να δω, και σας κι άλλους κομματικούς χώρους, να στέλνετε τους γεωπόνους στελέχη σας να εκπαιδεύουν τους αγρότες για την καλυτέρευση της παραγωγής τους. Να τους συμβουλεύουν για τις νέες καλλιέργειες και πως να μην τους κατακλέβουν οι έμποροι. Να δω και τους γιατρούς σας στα χωριά να εξετάζουν αρρώστους και τους δασκάλους σας να παραδίδουν μαθήματα στους αναλφάβητους δωρεάν. Θα ήθελα να χαίρεστε όταν αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά σας επειδή συμβάλατε στην καλυτέρευση της ζωής των ανθρώπων κι όχι γιατί η αύξηση της αδικίας τούς έφερε με το μέρος σας. Να δίνετε ελπίδα στην αδικία με πράξεις, με προσφορά, και όχι να προσδοκάτε απ’ την αδικία και τον αδικημένο.
Συγκλονιστικά, ιδιαιτέρως χρήσιμα και πάντα επίκαιρα καλούδια.
Το ότι σας προτείνω να το διαβάσετε δεν θέλει καν ερώτημα. Ο Γιάννης Καλπούζος έχει να προσφέρει σε κάθε αναγνώστη του από απλή ψυχαγωγία μέχρι εξαιρετικής ποιότητας τροφή για σκέψη. Το τι θα πάρετε απ’ όλα είναι δική σας επιλογή. Καλή ανάγνωση!

 

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ

Μακριά από τις ιστορικές περιπλανήσεις των τελευταίων αναγνωσμάτων, ο συγγραφέας μεταφέρει την αφηγηματική του στα νεώτερα χρόνια, από το 1960 μέχρι το 1990. Βέβαια, δεν λείπουν οι αναφορές από τις επιπτώσεις του εμφύλιου σπαραγμού με το πέρασμα των χρόνων στις ζωές των ανθρώπων. Γιατί, το παρελθόν όσο πιο κοντινό είναι, τόσο πιο πολύ σκληραίνει τις ψυχές στις αυλακώσεις της μνήμης.
Αναξυπνάται η αθέατη πλευρά όσων θέλησαν να θαφτούν σε λησμονημένους ή αγνοημένους προορισμούς.
Ο Γιάννης Καλπούζος χρησιμοποιεί τον γενέθλιο τόπο, την Άρτα και την γύρω περιοχή, για να διατρέξει η εξιστόρηση της θεματογραφίας του με ηχητικά κελαρύσματα, από την ντοπιολαλιά της Ηπείρου ως την Αθήνα. Καταγράφεται το κοινωνικό πλαίσιο και η πολιτισμική αισθητική, από τα χωριά και την πόλη με την νοοτροπία της εποχής. Παγιωμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις προσδιορίζονται με αυθεντικότητα στους κανόνες ηθικής των ανθρώπων εκείνης της περιόδου.
Η ιστορική μνήμη ανατροφοδοτείται μέσα από φανερές και αφανέρωτες – κάποιες φορές – βιωματικές του ίδιου του δημιουργού, σαν διατρέχονται οι δεκαετίες στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας.
Ο λόγος του μεστός, βαθιά ανθρώπινος και ειλικρινής, στη ωμή λεκτική περιεκτικότητα. Αναγνωρίζεται η αισθητική ποιητική του προσέγγιση, καθώς αφυπνίζεται στην γραφή και υποδόρια τον διαπερνά.
Άλλωστε, ο τίτλος «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» είναι επιλογή από την τραγουδισμένη στιχουργική μυθολογία του.
Κι όσο ασφυκτικό μπορεί να είναι ένα κοινωνικό κατεστημένο, τόσο μπορεί να ανθίζει ανεπίγνωτα η αίσθηση της ελευθερίας στις καρδιές αθώων θυμάτων. Αναδεικνύεται ένας υπερβατικός ρεαλισμός, στο αρχιτεκτονικό περιστύλιο του αφηγηματικού οικοδομήματος. Στις προσόψεις λέξεις βγαλμένες από μια άλλη εποχή, με ονόματα και μνήμες συγκροτούν τον τοπιολογικό προσδιορισμό στο χρόνο, που διαδραματίζεται η συγγραφική
μυθοπλασία.
Η σκληρή πραγματικότητα αποτυπώνεται με ευαισθησία και με κρυφό αλλά ρέοντα λυρισμό. Ισορροπεί ανάμεσα στον αιφνιδιασμό του αναγνώστη, από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα μιας πολιτισμικής πραγματικότητας, που η αναγωγή της δεν είναι δα και τόσο μακρινή στις διασταυρώσεις του παρελθόντος.
Τούτο το παρελθόν ανασύρει ο Γιάννης Καλπούζος, μετατρέποντάς το σε αφηγηματική με ιστορικές εκφάνσεις στη δυναμική της μυθιστορηματογραφίας. Ο τρόπος και τα υλικά αξιοποιούνται από τον δημιουργό, για να αναδειχτούν οι πολικές νευρώσεις της περιφέρειας, που αβίαστα απομυθοποιούνται.
Είναι η προσωπική θυμητική αφετηρία στα ακούσματα και στα βιώματα εκείνης της περιόδου. Έτσι, δημιουργεί μια ξέθωρη ελαιογραφία, με θύμησες από τις ρωγμές που άφησαν οι άνθρωποι στο πέρασμά τους. Τα ιστορημένα αινίγματα ταξιδεύουν με τον άνεμο, στα απολιθώματα του χρόνου, τακτοποιημένα σε βασανιστικές σιωπές, για να γεωγραφείται η νοσταλγία στην τοπιογραφία της μνήμης.
Κεντρικό πρόσωπο της μυθοπλασίας είναι ο υπερβατικός χαρακτήρας του Άνδη. Ο ήρωάς του γίνεται ο διαχειριστής της επιβίωσης και της μετάβασης από ένα αλλοτριωμένο παρών σ’ ένα αναχωρητικό μέλλον. Η ανάβαση δεν είναι εύκολη, αν και ο ίδιος επιλέγει εύκολους τρόπους για να το ανασυγκροτήσει.
Το ανασκευάζει επιλεκτικά, απορρίπτοντας διλλήματα για να μπορεί να προτάσσει το ουτοπικό αίτημα του ανθρώπου, που επιδιώκει την γνώση. Συνομιλεί μαζί της, αξιοποιώντας το πρόσταγμά της.
Ο Άνδης θα συγκρουσθεί, θα ερωτευθεί και θα αγαπήσει βαθιά τη Θάλεια. Μέσα από δυνατά πάθη και παθήματα, θα αποδομήσει την νόθα αστικοποίηση και τους αστούς που την περιβάλλουν.
Με διαρκείς αναστοχασμούς, το αγόρι της επαρχίας εκπολιτίζεται, διατηρώντας αλώβητο τον γνήσιο χαρακτήρα του.
Ιστορικά προσδιορίζεται, μια και η ιστορία έμελλε να είναι το εισιτήριο στις διαδρομές της γνώσης και της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του.
Θα καταφέρει να ενταχθεί με ρήξεις και υπερβάσεις, στο αφιλόξενο περιβάλλον της πόλης αποκαλύπτοντας ένα νέο ορίζοντα δράσης.
Γιατί, πάντα υπάρχει μια υπόσχεση πως το ταξίδι είναι πολύ πιο μακρινό από όσο κανείς φαντάζεται.
Ο Άνδης θα διασχίσει όλες τις δραματικές αποστάσεις και τα ερείπια, για να μπορεί να νικά η αγάπη!
Κι όσο αξημέρωτη είναι η νύχτα, άλλο τόσο αξημέρωτη είναι κι η ζωή σε πόνους που ενταφιάστηκαν στο μαξιλάρι της λύπης.
Καμιά αυταπάτη δεν τυλίγει τον Άνδη, σαν η φτώχια ξυστά περνάει δίπλα του. Παλεύει με πρωτόγονα ένστικτα να επιβιώσει στους αμετάκλητους δρόμους.
Θα καταφέρει να ξεκλειδώσει το χάος, βαφτίζοντας την αγάπη ως το πιο μεγάλο συναίσθημα, πανί ανοιγμένο στης καρδιάς του τις πλεύσεις.
Θα σταθεί απέναντί της ισότιμα, αφήνοντας για πάντα πίσω του πτώσεις στα οροπέδια της λύπης. Με δοσμένες όλες τις απαντήσεις, η αγάπη ξεκινά τις δικές της πτήσεις, «κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας», όπως λέει ο Γιάννης Καλπούζος.

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ – Συνεντεύξεις


 

BOOK IN ΚΑΙ ΓΝΩΜΗ ΡΟΔΟΣ

Το νέο σας βιβλίο «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Γιατί επιλέξατε αυτό τον τίτλο και πώς σχετίζεται με το ομότιτλο τραγούδι;

 

Ο τίτλος ήρθε ως φυσική συνέχεια του περιεχομένου του μυθιστορήματος και όσων προσδοκώ να κοινωνήσει στους αναγνώστες. Μεταξύ άλλων πραγματεύεται τον έρωτα και την αγάπη, που, μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια, έρχονται να μεταβολίσουν το “δικό μου” και το κάνουν “δικό σου”. Επικεντρώνοντας την προσοχή μου σ’ αυτή την πτυχή του βιβλίου, αναζητούσα μία φράση η οποία θα συμπύκνωνε το εν λόγω νόημα. Έχοντας δε γράψει πριν από δώδεκα χρόνια ο ίδιος τους στίχους του τραγουδιού, θεώρησα κατάλληλη και χρησιμοποίησα ως τίτλο την πρώτη φράση του ρεφρέν.

Η χρονική περίοδος την οποία επιλέξατε για να τοποθετήσετε την ιστορία σας παίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή και την εξέλιξη του έργου;

Κυρίως ως υπόστρωμα πάνω στο οποίο κτίζεται το μυθιστόρημα. Ήθελα να μιλήσω για τα χρόνια μου, για όσα έζησε η γενιά μου στην περιφέρεια και στην Αθήνα, να μιλήσω για τις παθογένειες που ταλανίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα, για τις πολλές “Ελλάδες” και για πολλές από τις αιτίες του κακού οι οποίες μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα και καταντήσαμε διακονιάρηδες της Ευρώπης κι όχι μόνο. Να μιλήσω για τις αιτίες, τις οποίες εάν δεν αναλύσουμε θα περιπέσουμε ξανά στα ίδια λάθη και θα πορευόμαστε μονίμως σε έναν φαύλο κύκλο όπου θα κυριαρχούν, όπως και τώρα και επί δεκαετίες, οι κραυγές και τα συνθήματα. Καθοριστικό ρόλο παίζει και ως προς τους συμβολισμούς του, καθώς προς το τέλος του βιβλίου αποδεικνύεται ότι πολλά από όσα συμβαίνουν στις σελίδες του, όπως και οι ήρωες, κτίζουν σαν κομμάτια του παζλ μια αλληγορία για τις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου στην ελληνική κοινωνία αυτά τα χρόνια, αλλά και μέχρι σήμερα.

Πότε ή πώς αποφασίσατε να γίνετε συγγραφέας;

Τυχαία περιστατικά και άνθρωποι με τους οποίους γνωρίστηκα στην πορεία της ζωής με βοήθησαν να ανακαλύψω το ταλέντο μου στη γραφή και να γιγαντωθεί η έλξη που ασκούσε πάνω μου ο λόγος. Ακολούθησαν χρόνια άσκησης και μαθητείας, απογοητεύσεις, κάποια επιτυχημένα βήματα, πείσμα κόντρα στη συντεχνιακή πρακτική πολλών από όσους ασχολούνται με το βιβλίο και σκληρή δουλειά, ενώ κατάφερα να χαλιναγωγήσω το ανυπόμονο και το απειθάρχητο του χαρακτήρα μου. Εν τέλει το 2002 αποφάσισα να γίνω συγγραφέας, αφιερώθηκα στη γραφή και πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, με τη γλώσσα ως πρώτο μέλημά μου.

Τα βιβλία σας περιέχουν αρκετά ιστορικά στοιχεία. Πως συνηθίζετε να ερευνάτε τους τόπους και τις ιστορικές περιόδους που σας ενδιαφέρουν και πόσο χρόνο χρειάζεστε για κάθε βιβλίο σας;

Ανατρέχω σε οποιαδήποτε πηγή θα με βοηθήσει να κτίσω τη μυθοπλασία πάνω στον γεωγραφικό, στον ανθρωπολογικό και στον ηθογραφικό καμβά της εκάστοτε εποχής, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να μεταφερθεί σ’ αυτή, να κατανοήσει τους ήρωες, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τον τρόπο σκέψης τους, αλλά και να κρίνει με βάση τα μέτρα και τα σταθμά που ίσχυαν τότε κι όχι με τον τρόπο που σκεφτόμαστε σήμερα. Ανατρέχω σε περιηγητές, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία ιστορικά, θρησκευτικά, ιατρικής, αρχιτεκτονικής, λαογραφίας, εμπορικά, κ.λπ., σε πολεμικές εκθέσεις, τραγούδια, πίνακες, γκραβούρες, φωτογραφίες, επιστολές, μνήμες που έχουν καταγράψει όσοι έζησαν τότε ή τις διηγήθηκαν σε τρίτους, επισκέπτομαι μουσεία, κάστρα, αρχοντικά, μνημεία και πόσα άλλα.
Όσο για τον χρόνο σχετίζεται και με τις ώρες που εργάζομαι καθημερινά. Για το νέο βιβλίο χρειάστηκα περίπου ένα χρόνο, δουλεύοντας τουλάχιστον για επτά μήνες 12 έως 15 ώρες κάθε μέρα. Για την Ουρανόπετρα δούλεψα δύο χρόνια, ενώ για το Ιμαρέτ και το Άγιοι και δαίμονες, καθώς είχαν πολλά κοινά στοιχεία ως προς την έρευνα, απαιτήθηκαν συνολικά τέσσερα με πέντε χρόνια. Ωστόσο το διάστημα που έγραφα αυτά τα τρία βιβλία εργαζόμουν και κανονικό ωράριο στη βιοποριστική εργασία μου και αφιέρωνα λιγότερο χρόνο καθημερινά.

Επηρεάζει η τρέχουσα κοινωνική και οικονομική κατάσταση τη συγγραφή σας;

Ο συγγραφέας ίσως επηρεάζεται πολύ περισσότερο από κάθε άλλον, ακριβώς επειδή αφουγκράζεται με μεγαλύτερη ένταση τα βάσανα του κόσμου και τα φορτώνεται σαν δικά του χρέη. Έχοντας ακονισμένες κεραίες και ευαίσθητες χορδές για κάθε τι που πληγώνει τον συνάνθρωπο, λαβώνεται βαθιά κι ο ίδιος. Επηρεάζεται η γραφή του και η καθημερινότητά του, καταστρέφεται η ατμόσφαιρα την οποία έχει ανάγκη για να δημιουργήσει και απαιτείται να καταβάλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια. Συναισθηματικό σφουγγάρι είναι ο καλός συγγραφέας κι απ’ όλα βάφεται, τραυματίζεται ή υψώνεται. Τραυματίζεται κι ακόμα βαθύτερα καθώς αισθάνεται την αδυναμία του να βοηθήσει. Γι’ αυτό και θέλησα με το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” να χαρίσω λίγο όνειρο, να γεμίσει ο αναγνώστης ψυχική ανάταση και φως μέσα από την ανάγνωση. Να λειτουργήσει σαν αισιόδοξη πνευματική πτήση κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας.

Τι μπορούμε να περιμένουμε από το συγγραφέα Γιάννη Καλπούζο μετά το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου»;

Μια από τις γοητείες της γραφής είναι και για τον ίδιο τον συγγραφέα το άγνωστο του επόμενου βήματος. Αναμένει να εκπλαγεί, να βρεθεί μπροστά στο αναπάντεχο κάλεσμα της έμπνευσης, στην ιδέα που θα τον συνεπάρει και θα τον καθηλώσει για ατέλειωτες ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια στο γραφείο του. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και πολύ καιρό ερευνώ για ένα θέμα, όμως το απροσδόκητο καραδοκεί και όλα μπορούν ν’ αλλάξουν πορεία. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι κάθε φορά θα μοχθώ με όσες δυνάμεις διαθέτω για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Ποιό βιβλίο διαβάζετε αυτή τη χρονική περίοδο και τι προτείνετε στους αναγνώστες μας;

Διαβάζω “Το τέλος του γαλάζιου ρόδου”, της Ελένης Πριοβόλου. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο. Προτείνω επίσης το μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουργού “Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο”.

Πείτε μας, τι αγαπάτε και είναι δικό μας… ή και δικό σας.

Αγαπώ τη ζωή, τη γλώσσα, τις αγαθές ψυχές, τη μέθεξη της συζήτησης, έναν περίπατο στα στενά της πόλης ή στην κορυφή του βουνού, τους νομάδες των ιδεών, δυο εκφραστικά μάτια, ένα χαμόγελο, την αρμονία, το καλό τραγούδι, την ιερογλυφική γραφή των προσώπων, το καλό βιβλίο, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, τους ωραίους πίνακες, τα γλυπτά της φύσης και των καλλιτεχνών, το θέατρο, τα παλιά καφενεία, τα παλιά αρχοντικά, την αναζήτηση και τον στοχασμό, τα μυστικά των κινήσεων, το άγγιγμα, μια ζεστή κουβέντα, μια καλημέρα, την Ελλάδα, τα μονοπάτια, το ηλιοβασίλεμα, το ξημέρωμα, το κελάρυσμα του νερού στα ρέματα, το κελάηδημα των πουλιών και των ανθρώπων, απλά, καθημερινά πράγματα, την απλότητα που μεγεθύνει το μεγαλείο της ζωής.

 

Figaro

Πως ξεκινήσατε το μυθιστόρημά σας, από που ήρθε η έμπνευση, ποιο ήταν το σημείο εκκίνησης;

Ήθελα να μιλήσω για τα δικά μου χρόνια, για τις διαφορετικές Ελλάδες του χωριού, της επαρχιακής πόλης και της Αθήνας, για τα σύνδρομα και τις επιπτώσεις του Εμφυλίου πολέμου στον τόπο μας και για το μεγαλείο του έρωτα, μεταβολίζοντας τον σε λογοτεχνικό καρπό. Το μυθιστόρημα ξεκίνησε όταν συνέλαβα την αρχή του. Κοντολογίς μια γυναίκα μπαίνει στο καφενείο ενός χωριού, νύχτα και χειμώνας, ακολουθεί μικρός διάλογος με τους θαμώνες και βγάζει πάνω στο τραπέζι μια νεκροκεφαλή, γύρω από την οποία περιπλέκονται στη συνέχεια οι ήρωες. Πώς γεννήθηκε η ιδέα, άγνωστο. Είναι αυτό το αναπάντεχο και το απροσδόκητο της έμπνευσης που αναμένω κάθε φορά, χωρίς να μπορώ να εντοπίσω πώς ακριβώς γεννιέται.

Οι χαρακτήρες, η πλοκή, τα γεγονότα απηχούν ή αντιστοιχούν σε κάτι πραγματικό;

Αναπαριστάνονται οι συνθήκες ζωής, η ατμόσφαιρα, τα ήθη και οι νοοτροπίες των χρόνων που πραγματεύεται το μυθιστόρημα, των δεκαετιών 1960-1990, μέσα από μυθοπλαστικούς ήρωες και φανταστική πλοκή. Γενικότερα το ανθρωπολογικό και ηθογραφικό υπόστρωμα απηχεί στην πραγματικότητα, όπως και τα ψήγματα των ιστορικών πληροφοριών και τα πολιτικά γεγονότα. Υπάρχουν και ορισμένα προσωπικά βιώματα, ωστόσο δευτερεύουσας σημασίας.

Κάτι που δεν φτάνει ποτέ στον αναγνώστη: ποιες ήταν οι συνθήκες της συγγραφής;

Απαιτήθηκε περίπου ένας χρόνος, από τον οποίο ήμουν απόλυτα αφιερωμένος και σχεδόν αποκομμένος από τον κόσμο επί επτά μήνες και επί δέκα, δώδεκα, έως και δεκαπέντε ώρες καθημερινά. Έτυχε να μην βγω από την πόρτα του σπιτιού μου για δέκα συνεχόμενες μέρες. Πότε να γελάω, να θυμώνω και να κλαίω και πότε σε ατέλειωτες ώρες στοχασμού, αναζήτησης και περίσκεψης. Έμπλεος συναισθημάτων, με έντονες απογοητεύσεις και στιγμές με υπέρμετρες δόσεις ενθουσιασμού. Πάντα όταν γράφω ζω σε μια παράπλευρη πραγματικότητα.

Είστε πολυγραφότατος: από που αντλείτε τις εμπνεύσεις σας αλλά και τις πληροφορίες σας;

Η έμπνευσή μου είναι η ίδια η ζωή, ο άνθρωπος και όσα τον απασχολούν ή έπρεπε να τον απασχολούν. Κι ακόμη η δική μου πρόσληψη του κόσμου και το πώς θα ήθελα να είναι ο κόσμος. Για τις πληροφορίες απαιτείται τεράστια έρευνα σε οποιαδήποτε πηγή μπορεί να μου δώσει στοιχεία για την εποχή όπου εξελίσσεται το εκάστοτε μυθιστόρημα. Πληροφορίες που αφορούν κυρίως την καθημερινή ζωή και τον τρόπο σκέψης, αυτό είναι το δύσκολο, ώστε ο αναγνώστης να βιώσει παραστατικά το μυθιστόρημα, αλλά και να κρίνει καταστάσεις και γεγονότα με βάση τα μέτρα και τα σταθμά που ίσχυαν τότε κι όχι με τον τρόπο που σκεφτόμαστε σήμερα. Περιηγητές, εφημερίδες, περιοδικά, φωτογραφίες και γκραβούρες, επισκέψεις σε τόπους και μουσεία, βιβλία ιστορικά, λαογραφικά, εμπορικά, ιατρικά, θρησκευτικά, λαογραφικά, αρχιτεκτονικής και πόσα άλλα, πολεμικές εκθέσεις, μνήμες ανθρώπων που τις ηχογραφώ, επιστημονικά συγγράμματα, τραγούδια και ποιήματα είναι μερικές από τις πηγές μου.

Εσείς ο ίδιος τι διαβάζετε;

Ποίηση, μυθιστορήματα, ιστορία, φιλοσοφία, βιογραφίες, διηγήματα, δοκίμια κι όχι μόνο.

Η ποίηση και η πεζογραφία διαθέτουν κάποιον κοινό τόπο;

Οπωσδήποτε τη γλώσσα, η οποία αποτελεί βασικό μου μέλημα, αλλά και τον υπαινιγμό και τον συμβολισμό, ενώ η ποίηση εμπεριέχεται και με μικρά ατόφια μέρη στα μυθιστορήματά μου. Στις ώρες γραφής της ποίησης κυριαρχεί το κατακλυσμιαίο συναίσθημα, το οποίο έρχεται σε λιγότερες στιγμές κατά τη συγγραφή του μυθιστορήματος, όπου πρωτεύοντα ρόλο παίζουν η φαντασία και η λογική.

Τι θεωρείτε ως σημαντικό στη ζωή σας, πως ζείτε, τι χαίρεστε περισσότερο;

Χαίρομαι τη ζωή, κι ό,τι ευγενές περικλείει είναι σημαντικό για μένα. Άκρως σημαντικό στην πορεία μου είναι η ευθύνη απέναντι στα παιδιά μου, αλλά και για όλα τα παιδιά. Αγαπώ τη γλώσσα, τις αγαθές ψυχές, τη μέθεξη της συζήτησης, έναν περίπατο στα στενά της πόλης, δυο εκφραστικά μάτια, ένα χαμόγελο, την αρμονία, το καλό τραγούδι, το καλό βιβλίο, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, τους ωραίους πίνακες, τα γλυπτά της φύσης και των καλλιτεχνών, το θέατρο, τα παλιά καφενεία, τα παλιά αρχοντικά, την αναζήτηση και τον στοχασμό, μια ζεστή κουβέντα, μια καλημέρα, την Ελλάδα, την οικογένειά μου, τα μονοπάτια, το ηλιοβασίλεμα, το ξημέρωμα, το υφαντό της νύχτας, το κελάρυσμα του νερού στα ρέματα, το κελάηδημα των πουλιών και των ανθρώπων, απλά, καθημερινά πράγματα. Αγαπώ την απλότητα που μεγεθύνει το μεγαλείο της ζωής.

 

HELLO

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από ένα δικό σας τραγούδι, το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου». Θα μας το συστήσετε;

Πραγματεύεται το κοντινό μας παρελθόν, 1960-1994, μέσα από μια ταραχώδη ερωτική σχέση και τις λαβωματιές της ιστορίας που αντανακλούν στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μέσω δε της πολυπλοκότητας των σχέσεων απεικονίζεται η σύγχρονη Ελλάδα στην περιφέρεια και στην Αθήνα, ενίοτε με έντονα σαρκαστικό τρόπο, ενώ πλήθος διαχρονικών θεμάτων κωδικοποιούνται κάτω ή και ευθέως με τη μυθοπλασία.
Όσο για τον έρωτα και την αγάπη έρχονται, σε μια κοινωνία που κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια, να μεταλλάξουν το “δικό μου” και να το κάνουν “δικό σου”, εξού και ο τίτλος.

Η έμπνευση για να γράψετε στίχους μ’ εκείνη για τη συγγραφή βιβλίου, είναι η ίδια;

Είναι πάντα η ζωή και ο άνθρωπος. Ωστόσο είναι τελείως διαφορετικές οι ώρες και η διαδικασία της γραφής. Στην ποίηση και στον στίχο υπερέχει το κατακλυσμιαίο συναίσθημα, ενώ στο μυθιστόρημα η φαντασία, η παρατήρηση και η λογική και κατά διαστήματα το συναίσθημα.

Γράφετε βασισμένος σε οικείες σας εικόνες και συναισθήματα;

Ξεπηδούν από μέσα μου όσα χρωμάτισαν την ψυχή μου κατά την παιδική ηλικία και κατά τη διάρκεια της ζωής μου, αλλά και βιώνοντας ως ηθοποιός ρόλους τρίτων• με ένταση και πάθος. Παράλληλα κυνηγώ την ασύλληπτη εικόνα και πειραματίζομαι πεισματικά προς ανεύρεση νέων αναπαραστατικών γλωσσικών συνομωσιών και τεχνασμάτων.

Τι θα θέλατε να λέει το κοινό όταν διαβάσει το βιβλίο σας;

Περιπλανήθηκα σε μια αισιόδοξη πνευματική πτήση και θα το ξαναδιαβάσω για ν’ απολαύσω όσα υπέκλεψε απ’ την προσοχή μου ο καταιγισμός της μυθοπλασίας.

 

Ianos Magazine

Το νέο σας βιβλίο με τίτλο “ Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου” από τις εκδόσεις Ψυχογιός τι πραγματεύεται; Για το νέο σας βιβλίο, ποια είναι η πηγή έμπνευσής σας;

Πραγματεύεται το μεγαλείο του έρωτα, ο οποίος μεταβολίζεται στο κείμενο σε λογοτεχνικό καρπό, και συγχρόνως, μέσα από τα πρόσωπα και την πολυπλοκότητα των σχέσεων, απεικονίζεται η σύγχρονη Ελλάδα, ενίοτε με κωμικό και έντονα σαρκαστικό τρόπο, ενώ στις τελευταίες σελίδες αποκαλύπτεται ότι πολλά από όσα συμβαίνουν στο βιβλίο, καθώς και οι ήρωες, κτίζουν σαν κομμάτια του πάζλ μια αλληγορία για τις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου στην Ελληνική κοινωνία.
Παράλληλα το μυθιστόρημα πραγματεύεται θέματα όπως: οι τόσο ξεχωριστές πορείες των ανθρώπων την ίδια στιγμή• η αξία της ατομικής καλλιέργειας της ψυχής και του πνεύματος• πόσο το συναίσθημα επηρεάζει τη λογική• πόσο τα κρίματα των προηγούμενων γενιών βασανίζουν τις επόμενες• και πολλά άλλα. Εν ολίγοις ακολούθησα και σ’ αυτό το μυθιστόρημα τη στρατηγική και την τεχνική της πολυεπίπεδης γραφής, των πολλαπλών αναγνώσεων. Μπορεί ο αναγνώστης να μείνει μόνο στη μυθοπλασία ή να ψάξει όσα κρύβονται κάτω από αυτή.
Όσον αφορά την πηγή της έμπνευσης είναι η ίδια η ζωή, η πατρίδα μας, η ιστορία μας, ο γενέθλιος τόπος μου και φυσικά ο έρωτας και η αγάπη, που μέσα σε μια κοινωνία η οποία χαρακτηρίζεται από τον εγωκεντρισμό και την ιδιοτέλεια, έρχονται να μεταλλάξουν το “δικό μου” και να το κάνουν “δικό σου”, εξού και ο τίτλος: “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία σε σύγκριση με παλιότερες εποχές;

Έχουμε πολύ σημαντικούς συγγραφείς, όπως και παλαιότερα. Όμως δεν τοποθετούνται οι ίδιοι και τα έργα τους στο ύψος που τους αρμόζει. Κι αυτό γιατί μεταλλάχτηκαν οι αξίες μας, η αισθητική και τα πρότυπα ζωής. Κοντολογίς, μετατοπίστηκε δραματικά η προσοχή μας προς άλλες κατευθύνσεις. Το πρόβλημα ξεκινά από την πολιτεία, από όσους συμμετέχουν στις πολιτικές-κομματικές δραστηριότητες του τόπου μας και από τη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, καθώς όλοι έχουν παραγκωνίσει και απαξιώσει τη λογοτεχνία και μοιραία καθορίζουν τη στάση του κόσμου, καταλήγοντας στον αμφίδρομο επηρεασμό. Άλλοτε, δηλαδή, αποτελούσε γεγονός η έκδοση ενός βιβλίου κι ας είχαμε πολύ μικρότερη αναγνωσιμότητα• λόγω αναλφαβητισμού, οικονομικής ανέχειας κ.λπ. Σήμερα τσαλαβουτάμε στην αισθητική ευτέλεια, έχουμε καταστήσει μοναδικό κέντρο της ζωής μας την οικονομία, μας κατατρώει το αγρίμι του κέρδους και η εξουσία του σώματος. Κι η ψυχή; Ελάχιστοι ασχολούνται. Πώς, λοιπόν, να αναδειχτεί το σημαντικό έργο ενός συγγραφέα αλλά και ο ίδιος ως υψηλή πνευματική οντότητα, ως πρότυπο για τις νέες γενιές, όταν η λογοτεχνία δεν περιλαμβάνεται στο αξιακό περιβάλλον της πολιτείας και στο στερέωμα των ενδιαφερόντων της πλειονότητας των πολιτών της;

Με αφορμή αυτή τη σύντομη συνέντευξή μας στο Ianos Magazine -το νέο διαδικτυακό περιοδικό του Ιανού, θα θέλαμε να μας πείτε τη γνώμη σας για το ηλεκτρονικό βιβλίο. (E-book).

Καταρχάς να σας ευχηθώ καλό δρόμο! Για μένα η αξία ενός βιβλίου βρίσκεται στο περιεχόμενό του. Έντυπο ή ηλεκτρονικό, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό δε σημαίνει ότι μέμφομαι όλους εκείνους που υποστηρίζουν το έντυπο βιβλίο, με το οποίο δένονται, τρόπον τινά, με ερωτική σχέση. Από το άγγιγμα και τη μυρωδιά του, μέχρι τις σημειώσεις και την οπτική επαφή στη βιβλιοθήκη ή στο γραφείο τους. Άλλωστε είμαι ένας από αυτούς. Όμως πρόσφατα συνάντησα αναγνώστρια ηλικίας εβδομήντα ετών, η οποία μού είπε: “Σώθηκα με τα E-books. Το σπίτι μου δε χωρά άλλα βιβλία, ενώ πλέον δεν μπορώ να κουβαλώ είκοσι τόμους στις διακοπές μου. Με τα E-books παίρνω δεκάδες μαζί μου, χωρίς κανένα κόπο”. Μπορεί κανείς να της αντιπαρατεθεί; Σε κάθε περίπτωση οι αναγνώστες θα επιλέξουν και θα προκρίνουν τη μορφή του αυριανού βιβλίου με τις προτιμήσεις τους.

Ποιος μυθιστορηματικός ήρωας από την κλασική λογοτεχνία, ελληνική και ξένη είναι ο αγαπημένος σας;

Ο πιο αγαπημένος είναι ο “Γιάννης” του Σκαρίμπα, στο “Θείο τραγί”. Αιρετικός, αντισυμβατικός, σαρκαστικός, ανατροπέας του καθωσπρεπισμού και της καθεστηκυίας τάξης, με καυστική ειρωνεία απέναντι στις κοινωνικές συμβάσεις και στην υποκρισία. Γιομάτος τρέλα, ποίηση, φαντασία, ευαισθησία και ανθρωπιά. Είναι αγαπημένος και για τη συμβολική αγριότητα και το σάστισμά του απέναντι σε κάθε τι φιλικό και ανθρώπινο, το τεχνηέντως αλλόκοτο της προσωπικότητας του, τον ψυχικό κλυδωνισμό του, το συνεχές πέρασμα από το θείο στο ανόσιο και την αθυροστομία, χωρίς όμως ποτέ να γίνεται χυδαίος, τη στοργή, τον ερωτισμό και τον πλάνητα βίο του. Με έλκει η ουτοπία του, την οποία εν μέρει πραγματεύεται ως θέμα και το “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”.

Με δεδομένο ότι κατέχετε το βραβείο αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ για το 2009 για το επιτυχημένο μυθιστόρημά σας «Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού», ποιος είναι ο ρόλος των βραβεύσεων για σας;

Ειδικά αυτό το βραβείο παρείχε, αφού πλέον δεν υφίσταται, τη δυνατότητα στον τιμώμενο συγγραφέα να διαγωνιστεί το βιβλίο του και ο ίδιος στον λογισμό και στην ψυχή πολύ περισσότερων αναγνωστών, όταν μάλιστα ανήκει σε κείνους που δεν αναλίσκονται στην καλλιέργεια δημοσίων σχέσεων για την προβολή τους. Προσωπικά σε μένα λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο και συγχρόνως ως δημιουργική πρόσκληση και πρόκληση ν’ ακολουθήσω με πιότερο πάθος, δουλειά και προσήλωση το λογοτεχνικό μου όραμα. Τόνωσε το κίνητρό μου και τον δημιουργικό ενθουσιασμό μου. Εν γένει, βεβαίως, και τα λοιπά βραβεία είναι δυνατόν να συνδράμουν προς αυτή την κατεύθυνση, αρκεί να μη δίδονται με βάση την κρατούσα συντεχνιακή πρακτική. Ωστόσο, κανένα βραβείο δεν ανεβάζει σε μόνιμο βάθρο τον τιμώμενο συγγραφέα και δεν του εξασφαλίζει μια επιτυχημένη πορεία στον χρόνο. Κάθε βιβλίο του κρίνεται από τους αναγνώστες κι αν δεν έχει να προτείνει κάτι σημαντικό, λίαν συντόμως θα εισπράξει την απόρριψη.

Με δεδομένο ότι διανύουμε το μήνα ποίησης, θα θέλαμε να μας συστήσετε με την ιδιότητα του ποιητή αυτή τη φορά, ορισμένα ποιήματα που θα θέλατε να διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν οι αναγνώστες του περιοδικού μας.

Επειδή αυτός ο τόπος και η ποίηση έχουν ανάγκη από νέο αίμα και νέες φωνές, θεωρώντας νέους και όσους δεν έχουν ακουστεί όσο θα τους άξιζε, θα καλούσα τους αναγνώστες σας να διαβάσουν: Ηλία Σεφερλή, Ιωάννα Χρήστου, Σμαράγδα Μανταδάκη και Έλσα Κορνέτη. Επίσης τέσσερις παλιότερους ποιητές: Γιάννη Ζαρκάδη, Σταύρο Μίχα, Σταύρο Αμπελά και Θωμά Γκόρπα.

Η στιχουργική σας δραστηριότητα, η ποιητική ή η συγγραφική είναι η βαθύτερη αγάπη σας; Ή δεν κάνετε τέτοιου είδους κατηγοριοποιήσεις;

Ο λόγος, η γλώσσα κυριαρχεί στην ψυχή μου. Κι όλα, ποίηση, στιχουργική, πεζογραφία, είναι λόγος. Η ποίηση είναι αυτή που με φλογίζει και με μεταβολίζει όσο τίποτε άλλο κατά τη διαδικασία της γραφής και γι’ αυτό ενυπάρχει μ’ έναν τρόπο στα πεζογραφήματά μου. Ωστόσο η μυθιστοριογραφία, καθώς παρέχει τη δυνατότητα να περικλείει όλες τις μορφές γραφής, μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου και την αγάπη μου τα τελευταία χρόνια, έχοντας και πάλι ως πρώτο μέλημά μου την αναγνωστική ευφορία μέσω του λόγου.

Για το τέλος, θα ήθελα να σας ρωτήσω ποια είναι η γνώμη σας για τη μελοποιημένη ποίηση.

Η ποίηση είναι αυτόνομη τέχνη. Η όποια προσπάθεια μελοποίησής της κινδυνεύει να τη μετατρέψει στο ήμισυ ενός έργου, μέχρι και να την ευνουχίσει. Η δε ευκολία στην αναμετάδοση της μουσικής και το επαναλαμβανόμενο άκουσμα, επηρεάζουν στο εξής μέχρι και τον τρόπο ανάγνωσης της μελοποιημένης ποίησης. Δοκιμάστε, για παράδειγμα, να διαβάσετε Νίκο Καββαδία και πείτε μου αν δεν ακολουθείτε τον ρυθμό της μουσικής σε όσα ποιήματά του μελοποιήθηκαν. Αλλοιώνεται, δηλαδή, ο αρχικός ρυθμός της, οι ξεχωριστοί ήχοι που προσέδωσε ο ποιητής και η ατμόσφαιρα, και κατ’ επέκταση ο τρόπος πρόσληψης από τον αναγνώστη.
Όμως από άλλη σκοπιά, πάντα εν μέρει κι εφόσον έχουμε μια αρμονική σύζευξη στίχων, μελωδίας και ερμηνείας, η μουσική μπορεί να αναδείξει την ποίηση και να προκαλέσει την προσοχή των αναγνωστών. Μπορεί η μουσική να φέρει την ποίηση και πιο κοντά στον κόσμο, όπως συνέβη, πάλι μερικώς ως προς την ουσία της ποίησης, με το “Άξιον Εστί” του Ελύτη.
Δίλημμα, λοιπόν; Αναμφίβολα. Και πού καταλήγουμε; Η ζωή και η ποίηση και η μουσική θα τραβήξουν τον δρόμο τους, πότε ως αυτόνομες τέχνες και πότε σε σύζευξη, χωρίς να εξαρτώνται από τις δικές μου αμφιβολίες και τα διλήμματα, ή κι οποιουδήποτε άλλου.

 

 

 

IN GR

Λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο «Ο,τι αγαπώ είναι δικό σου»

 

Πραγματεύεται το κοντινό μας παρελθόν, δεκαετίες 1960-1990, μέσα από μια ταραχώδη ερωτική σχέση και τις λαβωματιές της ιστορίας που αντανακλούν στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών και στις ενέργειές τους.

Συνάμα μέσα από την πολυπλοκότητα των σχέσεων και τη δράση των ηρώων απεικονίζεται η σύγχρονη Ελλάδα στην περιφέρεια και στην Αθήνα, ενίοτε με παιγνιώδες και έντονα σαρκαστικό ύφος, ενώ πλήθος διαχρονικών θεμάτων κωδικοποιούνται κάτω ή και ευθέως με τη μυθοπλασία.

Πώς αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο; Υπήρχε κάποια αφορμή, κάποιο τυχαίο γεγονός;

Ήθελα να μιλήσω για τα δικά μου χρόνια και συγχρόνως να γράψω ένα βιβλίο που θα γεμίσει φως και ψυχική ανάταση τον αναγνώστη, ακόμη κι όταν μιλά για τα τραύματα και τις παθογένειες της Ελλάδας. Αφορμή αποτέλεσε και η κατάσταση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας.

Η υπόθεση του βιβλίου και τα πρόσωπα που αναφέρονται στο βιβλίο, έχουν καθόλου σχέση με την πραγματικότητα;

Άμεση και ουσιαστική για τα χρόνια κατά τα οποία εξελίσσεται, αλλά και για τα επόμενα. Η υπόθεση είναι προϊόν φαντασίας και οι χαρακτήρες μυθοπλαστικοί, ωστόσο πορεύονται πάνω σε πραγματικό υπόστρωμα τόσο ανθρωπολογικό όσο και ηθογραφικό.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο αναγνωστικό κοινό με το νέο σας βιβλίο;

Το μυθιστόρημα πραγματεύεται πλήθος σημαντικών θεμάτων. Το μεγαλείο του έρωτα, πόσο το συναίσθημα επηρεάζει τον λογισμό και τις αποφάσεις μας, τις πολλές “Ελλάδες”, τις επιπτώσεις του εμφύλιου σπαραγμού στον τόπο μας, πόσο τα κρίματα των προηγούμενων γενιών βασανίζουν τις επόμενες και πολλά άλλα. Βεβαίως τα συμπεράσματα αφήνονται στους αναγνώστες, όπως σε κάθε βιβλίο μου. Αυτό είναι και το σπουδαιότερο μήνυμα και επιθυμία μου, να λειτουργήσει, δηλαδή, ως εφαλτήριο προβληματισμού και να βρεθούμε συνοδοιπόροι σε μια λογοτεχνική διαδρομή.

Όπως και σε άλλα σας βιβλία, έχετε χρησιμοποιήσει την τεχνική της πολυεπίπεδης γραφής. Μιλήστε μας λίγο για αυτή την τεχνική και πόσο δύσκολη είναι;

Απλή ως σύλληψη και ιδιαίτερα δύσκολη στην υλοποίησή της. Εστιάζεται στη δυνατότητα που παρέχει ένα μυθιστόρημα να μένει κανείς μόνο στην πλοκή, στην περιπέτεια, στους χαρακτήρες, στο ερωτικό στοιχείο και γενικότερα στο προφανές της μυθοπλασίας ή και να ψάξει όσα κρύβονται κάτω από αυτή πότε με κώδικες και συμβολισμούς και πότε απαιτώντας από τον αναγνώστη να κάνει συνειρμούς και συνδυαστικές σκέψεις. Κάθε κεφάλαιο, κάθε σελίδα, παράγραφος και πρόταση είναι γραμμένα με τρόπο ώστε να έλκουν και να διατηρούν το ενδιαφέρον του μεσαίου αλλά και του πολύ απαιτητικού αναγνώστη.

Το τελευταίο σας βιβλίο «Ότι αγαπώ είναι δικό σου» έχει τον ίδιο τίτλο με ένα πάρα πολύ ωραίο και γνωστό τραγούδι το οποίο το έχετε γράψει εσείς ο ίδιος. Υπάρχει λόγος που έχετε δώσει τον ίδιο τίτλο στο νέο σας βιβλίο με αυτό του τραγουδιού;

Ο τίτλος ήρθε ως φυσική συνέχεια του περιεχομένου του μυθιστορήματος και όσων προσδοκώ να κοινωνήσει στους αναγνώστες. Μεταξύ άλλων πραγματεύεται τον έρωτα και την αγάπη, που, μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια, έρχονται να μεταβολίσουν το “δικό μου” και το κάνουν “δικό σου”. Επικεντρώνοντας την προσοχή μου σ’ αυτή την πτυχή του βιβλίου, αναζητούσα τίτλο που θα συμπύκνωνε το εν λόγω νόημα και κατέληξα στην πρώτη φράση του ρεφρέν του τραγουδιού.

Πως νιώθετε κάθε φορά που παρουσιάζετε ένα καινούργιο βιβλίο;

Ταραχή λόγω της φυσικής συστολής μου απέναντι στον κόσμο. Χαρά και συγκίνηση, την οποία μου προσφέρουν οι αναγνώστες, οι φίλες και οι φίλοι που με τιμούν με την παρουσία τους. Αγωνία για το πώς θ’ αντιμετωπίσουν το νέο δημιούργημά μου και τον τρόπο παρουσίασής του. Μερικό φόβο για τη συχνή δημόσια έκθεση και την πιθανότητα να θεωρηθεί ότι επανέρχομαι σε κοντινό χρόνο.

Έχετε γράψει πολλά και αξιόλογα βιβλία. Υπάρχει κάποιο αγαπημένο;

Ούτε θέλω, ούτε μπορώ να αγαπήσω περισσότερο κάποιο. Όπως δεν ξεχώρισα ποτέ τα παιδιά μου δεν ξεχωρίζω και τα βιβλία μου. Ωστόσο ίσως έχω περισσότερη αδυναμία σε όσα πιστεύω ότι δε βρήκαν τον δρόμο που τους άξιζε, όπως τα ποιητικά μου έργα.

Σε παλαιότερη συνέντευξή σας στο in.gr είχατε πει ότι «δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου να υπάρχει χωρίς να γράφω». Το πιστεύετε ακόμα αυτό και ποιες είναι οι σκέψεις σας αν ποτέ σταματήσετε να γράφετε; Επίσης νοιώθετε ότι συγγραφικά έχετε ακόμα πολλά να «δώσετε»;

Έχω αφιερωθεί στη γραφή και το πάθος μου αυξάνεται αντί να μειώνεται. Όταν πάψω να γράφω, για οποιοδήποτε λόγο, σκέφτομαι ότι θα είμαι ο ίδιος άνθρωπος, όπως και τώρα, αλλά με μια αίσθηση βαριάς απώλειας. Σίγουρα πολύ περισσότερο αναγνώστης, μια και θα έχω άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου. Σε κάθε περίπτωση αισθάνομαι ότι έχω πολλά να δώσω ακόμη συγγραφικά, όμως μέλλει να αποδειχτεί.

Τι βιβλία σάς αρέσει να διαβάζετε; Ένα τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε και σας έκανε εντύπωση;

Διαβάζω ποίηση, φιλοσοφία, ιστορία, μυθιστορήματα, δοκίμια και πολλά άλλα καλά βιβλία. Τελευταία διάβασα και με εντυπωσίασε το μυθιστόρημα της Ελένης Πριοβόλου “Το τέλος του γαλάζιου ρόδου”.

Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένα βιβλίο για να το θεωρήσετε “καλό”;

Πρώτα απ’ όλα εξαιρετική γλώσσα. Με έλκει το πλέξιμο, η ύφανση και το ζύμωμα του λόγου. Επίσης να έχει ενδιαφέρον θέμα. Κοντολογίς τι λέει και πώς το λέει. Δίνω μεγάλη βαρύτητα και στον ευρηματικό μύθο και στην πλοκή, εφόσον μιλάμε για μυθιστόρημα. Πέρα από κει αξιολογώ το πώς κτίζεται ο χαρακτήρας των ηρώων και αν συνάδει με τις πράξεις τους και τα ήθη κάθε εποχής.

Τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον;

Να εκδοθούν ξανά ορισμένα βιβλία μου όπως το “Παντομίμα φαντασμάτων” και η συλλογή διηγημάτων “Μόνο να τους άγγιζα”. Βεβαίως και η συγγραφή ενός νέου μυθιστορήματος, το οποίο θα χαρακτήριζα κοινωνικό με φόντο την ιστορία. Ήδη πραγματοποιώ έρευνα από καιρό κι ελπίζω σύντομα ν’ αρχίσω να γράφω.

Θα ήθελα να κλείσετε αυτή την συνέντευξη με ένα απόσπασμα από το βιβλίο, το οποίο εσείς θεωρείτε χαρακτηριστικό ή αγαπάτε.

Θωρεί κανείς τη θάλασσα, τους κυματισμούς ή τη γαλήνη, και σπάνια συλλογιέται τον βυθό της. Ωστόσο υπάρχει, και συντελούνται κει αθέατα μύρια θαύματα και μυστήρια της ζωής.
Αυτό το απόσπασμα χαρακτηρίζει εν πολλοίς το μυθιστόρημα, καθώς στις σελίδες του υφαίνεται η επιφάνεια αλλά κι ο βυθός, η ψυχή. Τα απόκρυφα των ψυχών των μυθιστορηματικών ηρώων, όπου πάνω τους αντιφεγγίζουν πάμπολλα πραγματικά πρόσωπα.

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ PEOPLE

 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΦΙΛGOOD

 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

 

 

 

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ – Δημοσιεύματα


ATHENS VOICE

ATHENS-VOICE_030414-1-230x434

H ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ_ΤΕΧΝΗ ΖΩΗ

 

H-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ_ΤΕΧΝΗ-ΖΩΗ_060414-350x265

 

i-rena.blogspot.gr

«Όποιος υψώνει τον άνθρωπο πάνω από κράτη, θρησκείες και πατρίδες,αλλιώς τα συλλογίζεται κι αλλιώς κείνος που τον χαμηλώνουν κάτω από τούτα. Άμα, δηλαδή, πεις: δεν έχει Έλληνα, Άγγλο, Αμερικάνο, μαύρο, κίτρινο και άσπρο, άντρα και γυναίκα, χριστιανό ή μουσουλμάνο, κι έχει πρώτα τον άνθρωπο, τότε μ’ άλλη ματιά μετράς το άδικο.”
“Μα και αν βάλεις τον άνθρωπο πάνω απ’ όλα, θαρρείς ότι
η πατρίδα χάνεται σώνει και καλά;
Και τι είναι η πατρίδα;
Η γλώσσα μας, ο πολιτισμός μας, όλα όσα μας δένουν από χρόνια.
Περσότερο όλα όσα μας δένουν…
Αναρωτήθηκες τι σκέφτονται οι πολλοί μόλις τους πεις πατρίδα;
Το πρώτο είναι ο χάρτης.
Αν είχανε παιδευμένο μυαλό, θα σκέφτονταν πρώτα όσα μας δένουν
και μέσα σε τούτα ας είναι κι ο χάρτης.
Και μήπως τους ανθρώπους, άμποτε λευτερωθεί ο νους τους,
δε θα τους δένουν πιο πολύ τ’ άλλα και λιγότερο οι πατρίδες;
Και πες πως αύριο έρχονται από μακρινούς πλανήτες πλάσματα
και μας πατούν σαν σκουλήκια, δε θα νιώθουμε όλοι εμείς οι
άνθρωποι ότι έχουμε κοινή πατρίδα τη γη;
Κι αν τα λέω σωστά, γιατί δε συλλογιόμαστε έτσι από τώρα;”
“…Θα ήθελα να χαίρεστε όταν αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά σας
επειδή συμβάλατε στην καλυτέρευση της ζωής των ανθρώπων
κι όχι γιατί η αύξηση της αδικίας τούς έφερε με το μέρος σας.
Να δίνετε ελπίδα στην αδικία με πράξεις, με προσφορά,
κι όχι να προσδοκάτε απ’ την αδικία και τον αδικημένο.”

 

JOURNAL_ADULTS

Η γραφή είναι για μένα μυσταγωγία. Προκειμένου να αποσυρθεί ο καθημερινός μου εαυτός και να με επισκεφτεί το θείο πυρ και η θεία μανία της έμπνευσης, προετοιμάζω την ατμόσφαιρα. Απομονώνομαι στον χώρο μου· διαβάζω ποίηση, ακούω ηπειρώτικα τραγούδια, τζαζ, μπλουζ, συμφωνική μουσική· με συντροφεύουν καφές, ένα ποτήρι.

JOURNAL_ADULTS_14_15

 

cosmopolitan

cosmopolitan_010514-230x932

OK

OK

 

PELAGOS

οκ1

soft magazine

Καλή και δημιουργική Softmag χρονιά με ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα μπορούσα να σας πω για να μην αδικήσω το βιβλίο. Είναι από εκείνα που ξεκινάς να διαβάσεις και δε μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου. Και λες μια σελίδα ακόμα και μετά θα … δυσκολεύεσαι, όμως, να το εγκαταλείψεις και τελικά ξενυχτάς μαζί του.
Τα πρόσωπα, η ιστορία, η πλοκή … όλα εξαίσια δοσμένα. Συγκίνηση και παράλληλα γνώση, προβληματισμός και συνάμα σεργιάνι σε τόπους τόσο ελληνικούς. Η Θάλεια και ο Άνδης πορεύονται άλλοτε μαζί και κάποτε παράλληλα, κάτω από τις επιδράσεις και τις αντιδράσεις των οικογενειών τους. Η ιστορία τους είναι και η Ιστορία του τόπου μας. Καθένα από τα πρόσωπα που θα “συναντήσουμε” έχει τη δική του θέση και στις δύο ιστορίες. Η Θάλεια είναι η “κόρη” της ελληνικής οικογένειας της επαρχίας: εσωστρεφής και υποταγμένη στους γονείς θα αργήσει να βρει τον προσωπικό της δρόμο, αλλά θα τα καταφέρει. Ο ζωηρός και ελεύθερος Άνδης θα την ερωτευθεί και θα τη διεκδικήσει.
Συγκίνηση προκαλεί και ο Eρμείας με τη δική του προσωπική ιστορία. Καθώς η υπόθεση εξελίσσεται η συγκίνηση εντείνεται και γεννιέται και από πρόσωπα που στην αρχή μπορεί και να είχες “κατακρίνει”… Απλά και μονολεκτικά: αγαπημένο. Διαβάστε το!

 

TIVI_ΣΙΡΙΑΛ

TIVI_ΣΙΡΙΑΛ_190414-226x300

 

TV ΖΑΠΙΝΓΚ

 

TV-ΖΑΠΙΝΓΚ 2

TYΠΟΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

 

TYΠΟΣ-ΤΗΣ-ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ_090514-1-350x359

 

ΓΝΩΜΗ ΡΟΔΟΥ

Η ομάδα φίλων βιβλίου “ΒΟΟΚ ΙΝ”, το βιβλιοπωλείο “Το Δέντρο” και οι εκδόσεις “Ψυχογιός” σας προσκαλούν σε μια αισιόδοξη πνευματική πτήση, κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας.. Την Παρασκευή 25 Απριλίου, στις 8 το βράδυ, ο γνωστός στο ροδιακό κοινό συγγραφέας, Γιάννης Καλπούζος, θα βρίσκεται στο βιβλιοπωλείο “Το Δέντρο”, όπου θα παρουσιάσει το τελευταίο του βιβλίο “Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου”. Το βιβλίο είναι μια λογοτεχνική διαδρομή στις δεκαετίες 1960-1990 και στις πολλές «Ελλάδες», σε παράλληλη πορεία μ’ έναν απόλυτο αλλά ταραχώδη έρωτα. Ο Γιάννης Καλπούζος γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, 70 στίχους τραγουδιών, διηγήματα και μυθιστορήματα. Με την ποιητική συλλογή Έρωτας νυν και αεί ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για το μυθιστόρημά του Ιμαρέτ. Κριτική του βιβλίου από την Μαρία Μπακάρα! http://www.artsandthecity.gr)
Ο Γιάννης Καλπούζος είναι πολυγραφότατος κι εγώ είχα τη χαρά, εκτός από το στιχουργικό του έργο, να είμαι θαυμάστρια και του λογοτεχνικού του. Ιδιαιτέρως το βραβευμένο του “Ιμαρέτ: Στη σκιά του ρολογιού ” έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το καινούριο του βιβλίο “Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου” τοποθετείται χρονικά την εποχή του εμφυλίου, μέχρι τη δεκαετία του ’90. Μας μεταφέρει στην επαρχία, όπου ανάμεσα στα ανέμελα παιδικά παιχνίδια και τις σκανταλιές, ανθίζει ο έρωτας του Άνδη και της Θάλειας. Αργότερα μεταφερόμαστε στην Αθήνα, όπου οι δύο νέοι καλούνται να υπερασπιστούν αυτόν τον έρωτα. Ίσως εάν ήταν ένα άλλο βιβλίο, εάν είχε γραφτεί από έναν άλλον συγγραφέα, εάν είχε μία άλλη “γλώσσα” να μπορούσα να πω πως όντως, είναι η ιστορία του Άνδη και της Θάλειας. Όμως όχι, δεν είναι έτσι. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τις ζωές τους για να μας περιγράψει άλλα γεγονότα, αλλά, κυρίως να μας δώσει την ευκαιρία να αναρωτηθούμε για τις αιτίες που οδηγήθηκαν οι ήρωες του σε συγκεκριμένες κινήσεις, κάποιες από τις οποίες, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Ο Καλπούζος έχει γράψει ένα βιβλίο για την Ιστορία της Ελλάδας και πώς αυτή πληγώνει τους ανθρώπους και αφήνει τα «σημάδια» της στην ψυχή τους. Μέσα από το λογοτεχνικό ταξίδι που κάνουμε, διαπιστώνουμε πώς «σημαδεύεται» και η δική μας ψυχή, μα πάνω από όλα πώς σκεφτόμαστε. Παίρνοντας ως δεδομένο, πως ένα συγγραφικό έργο είναι ένα πολιτισμικό συγκείμενο, τότε το συγκεκριμένο έργο, φανερώνει τη νοηματοδότηση πολλών ταυτοτήτων, της εκάστοτε ιστορικής περιόδου. Γιατί το “Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου” δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, το οποίο θα μπορούσε άνετα να χρησιμεύσει και ως ιστορικό σύγγραμμα. Ένα βιβλίο σκληρό και ειλικρινές, απογυμνωμένο από τους συντηρητισμούς -που συνηθίζονται στις μέρες μας- στη γλώσσα, το ύφος ή την ίδια τη μυθοπλασία. Θα μπορούσε να μην έχει αρχή, μέση, τέλος. Να μην έχει πλοκή, ήρωες, ή πληροφορίες. Και πάλι θα θέλαμε να το διαβάσουμε -θα έπρεπε να το διαβάσουμε- για τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας χειρίζεται τη γλώσσα. Ο Γιάννης Καλπούζος γράφει με λυρισμό και νοσταλγία. Είναι ένας εξαιρετικός τεχνίτης της γλώσσας, αλλά και μια πένα γεμάτη τόλμη και συναίσθημα. Εντούτοις εκτός από όλα τα άλλα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, κερδίζουμε ένα πλήθος συναισθημάτων, τα οποία γεμίζουν την καρδιά μας και μετά τη σπάνε σε μικρά κομματάκια. Όταν τα κομματάκια ενωθούν πάλι, δεν είσαι ξανά ο ίδιος. Μόνο ένα μοναδικό έργο και ένας σπουδαίος δημιουργός, έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν κάτι τέτοιο.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤ

Η ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η-ΒΡΑΔΥΝΗ-ΤΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Αμφίδρομη όπως αποδείχτηκε είναι η αγάπη και η αφοσίωση μεταξύ του συγγραφέα Γιάννη Καλπούζου για την ιδιαίτερη πατρίδα του και των συμπατριωτών του Αρτινών αναγνωστών και φίλων. Εκείνος επιλέγει σε κάθε νέο του δημιούργημα να ανοίγει το βήμα του από την Άρτα ωσάν να αποτελεί το επίκεντρό του, αλλά και οι ….

Η_ΗΧΩ_ΤΗΣ_ΑΡΤΑΣ_050414 (1)

 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

Η_ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ_-_Κ_010914-350x235

 

Η ΡΟΔΙΑΚΗ

Η_ΡΟΔΙΑΚΗ_110414-1-350x281

 

ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟΙ-ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ_100414-480x411

 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

Η_ΚΑΘΗΜ

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ

 

ΠΕΛΟΠΠΟΝΗΣΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΠΕΛΟΠΠΟΝΗΣΟΣ-ΤΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΗΣ_130414-350x437

 

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ

Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου, τιτλοφορείται το νέο βιβλίο του συμπατριώτη μας συγγραφέα Γιάννη Καλπούζου, το οποίο κυκλοφορεί στις 3 Απριλίου και την ίδια μέρα θα παρουσιαστεί στην Άρτα, πρώτη πανελλαδικά, στην αίθουσα του Μουσικοφιλολογικού συλλόγου «Σκουφάς» στις 8:30 μ.μ. Το μυθιστόρημα, με πρώτη έκδοση τις 40.000 αντίτυπα, διαδραματίζεται κατά μεγάλο μέρος στην Άρτα, ενώ ο τίτλος του προέρχεται από το γνωστό τραγούδι το οποίο ερμήνευσε η Γλυκερία σε στίχους του Γιάννη Καλπούζου.

Το περιεχόμενό του είναι κατά βάση ερωτικό και έντονα σατυρικό και σαρκαστικό για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Εξελίσσεται από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1990, ενώ με μικρές αναδρομές φτάνει μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ξεκινά από έναν παρόχθιο οικισμό του Αράχθου, στη συνέχεια μεταφέρεται στην πόλη της Άρτας κι ακολούθως στην Αθήνα και όχι μόνο. Βυθοσκοπεί στα μύχια της ψυχής, ενώ πολλά από όσα διαδραματίζονται στις σελίδες του συνθέτουν μια αλληγορία για τις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου στην πατρίδα μας. Συνάμα η μυθοπλασία κτίζεται πάνω σε υπόστρωμα με ολιγόλογα ιστορικά, πολιτιστικά και λαογραφικά στοιχεία των τόπων όπου κινείται.

Ο ίδιος ο συγγραφέας σημειώνει στο τέλος του μυθιστορήματος: «Όπως και στα προηγούμενα βιβλία μου, στο Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου ακολούθησα την τεχνική της πολυεπίπεδης γραφής, αφήνοντας τον αναγνώστη να σταθεί μόνο στη μυθοπλασία ή και ν’ ανιχνεύσει όσα κρύβονται κάτω από αυτή. Άλλωστε ένα βιβλίο γεννά τόσα όσοι και οι αναγνώστες του, δεδομένου ότι καθένας κινητοποιεί τις δικές του προσλαμβάνουσες.»

Και συνεχίζει ο Γιάννης Καλπούζος: «Επιδίωξή μου το μυθιστορηματικό ταξίδι και η αναγνωστική ευφορία. Συνάμα να μιλήσω για την επιφάνεια και τον βυθό, την ψυχή• το πάλεμα των εσωτερικών φωνών και τις έξωθεν συνθήκες που προδιαγράφουν την τύχη των ανθρώπων• τις λαβωματιές της ιστορίας όπως αντανακλούν πάνω μας• τις επιπτώσεις του εμφύλιου σπαραγμού, τους εθνικούς και πολιτισμικούς ακρωτηριασμούς και την ανδροκρατούμενη κοινωνία, αξιοποιώντας κώδικες και σύμβολα (νεκροκεφαλή, κομμένη γλώσσα του Ερμεία, ευμεγέθης αντρική φύση του Άνδη κ.α.)• την πολιτική ουτοπία, την αξία της ατομικής καλλιέργειας, τη μηδενιστική στάση και την έλλειψη νηφαλιότητας και περίσκεψης στις αντιδράσεις μας• την επίδραση του συναισθήματος στη λογική• την ανθρωπογεωγραφία, τις παθογένειες και τα σύνδρομα των δεκαετιών 1960-1990• τις πολλές “Ελλάδες” και τα κρίματα των προηγούμενων γενιών που βασανίζουν τις επόμενες• την ενδοοικογενειακή βία• την έννοια της πατρίδας και πλήθος επιμέρους θεμάτων. Τέλος για τον έρωτα και την αγάπη, που μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ιδιοτέλεια, έρχονται να μεταβολίσουν το “δικό μου” και να το κάνουν ”δικό σου”, εξού και ο τίτλος.

»Προσδοκία μου να λειτουργήσει ως αισιόδοξη πνευματική πτήση κόντρα στη συναισθηματική πτώση των καιρών μας».

«Χωρίς αμφιβολία, το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ είναι το καλύτερό του», εκτιμά ο Μάνος Ελευθερίου, ενώ ο Γιάννης Ξανθούλης επισημαίνει: «Ο μικρόκοσμος των ηρώων του αποκτά καταλυτική δύναμη, όση δηλαδή αναλογεί σε ένα ανάγνωσμα πολύπλοκων σχέσεων μάλιστα σε μια Ελλάδα αναγνωρίσιμη με τις παθογένειες και τις σκιές που την ταλανίζουν».

Ο Γιάννης Καλπούζος ξεκινά τις παρουσιάσεις του νέου του βιβλίου από την πόλη μας στις 3/4 και συνεχίζει στα Γιάννενα 4/4, στην Πρέβεζα 5/4, στη Φιλιππιάδα 6/4, στην Πάργα 7/4, στην Ηγουμενίτσα 8/4 και στην Αθήνα 9/4 στον Ιανό στις 8:30 μ.μ. Περνώντας οι γιορτές του Πάσχα θα συνεχίσει τις παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και στο εξωτερικό. Με έναν τρόπο ο Γιάννης Καλπούζος και τα βιβλία του, ιδιαίτερα το «Ιμαρέτ» και τώρα το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου», λειτουργούν και ως πρεσβευτές της Άρτας.

Να σημειώσουμε ότι ο Γιάννης Καλπούζος γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, 70 στίχους τραγουδιών, διηγήματα και μυθιστορήματα. Με την ποιητική συλλογή Έρωτας νυν και αεί ήταν υποψήφιος στη μικρή λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για το μυθιστόρημά του Ιμαρέτ.

ΤΗΛΕΘΕΑΤΗΣ

 

ΤΗΛΕΘΕΑΤΗΣ_190414-196x300

ΤΟ ΒΗΜΑ

ΤΟ_ΒΗΜΑ_130414-350x414

ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ

Αρέσει σε %d bloggers: