Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών

 

 

 

Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών – Δείγμα γραφής


ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ…
Να ‘μαι! Δύστροπο σκυλί, που αγριεύει, ημερεύει.
ψάχνω μια κόλαση δική μου, ολόδική μου. Να με νανουρίσει,

με εφιάλτες, με ύπνο ανήσυχο. Να με σκεπάσει με σεντόνια φωτιά.

Μια φωτιά, που εκτινάσσει νύχτες. Καιόμενες νύχτες.

Να ‘μαι! Βάτος που φλέγεται, στέργει να καεί.
Με σκεπάζουν σελάχια, καπνοί δικοί μου, μόνο δικοί μου.

Και υφαίνω στις στάχτες. Στις στάχτες μου.

Υφαίνω στον αργαλειό του τσιγάρου μου. Ταξινομώ την ομίχλη.

Να ‘μαι! Υφαντό ήχων.
Αλαλάζοντα φωνήεντα. Έρποντα σύμφωνα. Ουρανίσκος.

Ουρανός. Ουράνιος φθόγγος. Γήινος φθόγγος. Νικηφόρος γη.
Γυαλί. Γυάλινος. Εύθραυστος. Σκόνη. Πολύγεννος βράχος.

Στείρο χώμα.

Να ‘μαι! παραμιλητό στις εκβολές της νύχτας.
Απαγορευμένο μήλο. Επιτρεπόμενος καρπός. Σοδειά. Συλλέγω τη μορφή μου. Συλλέγω ό,τι δόθηκε στα μάτια μου. Ό, τι ψηλάφισαν τα χέρια μου. Συλλέγομαι απ’ όπου σκορπίστηκα.
Αντλία μνήμης.
Συλλέκτης.
Όπου σκορπίστηκα με άντλησε η μνήμη άλλων. Μνήμες, διασταυρούμενα πυρά, όπως αλληλογραφούν οι θύελλες. Εδώ η περόνη των ματιών σου, εκεί τα οπωροφόρα χείλη σου. Τα αινίγματα κάθονται στις καρέκλες, η οροφή απούσα να διέρχεται ο σταλακτίτης χρόνος. Οι σταλαγμίτες αρκούνται στην ακέραιη σιωπή τους. Αθόρυβα επιβάλλεται η λησμοσύνη. Γήινο τόξο. Ουράνιο βέλος. Στόχος το κέντρο. Κέντρο η άβυσσος.

Ταξιδεύω.
Διαρκώς στο ίδιο δωμάτιο. Με καταπίνει, με χωνεύει, με ξερνά στο ίδιο μέρος. Ανεξερεύνητος τόπος κι ας γνωρίζω κάθε σπιθαμή του. Χρόνια στην ίδια αρένα, στην ίδια παλάμη. Αλώνι. Εδώ λιχνίζεται η μνήμη. Δρόμοι, λίμνες, ποτάμια σε μια παλάμη.

Κατασκηνώνω εδώ.

ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ

Αρέσει σε %d bloggers: